Het DC-universum is nog maar net opnieuw opgestart, en het toont al zijn eerste grote barst. Na het verrassend geslaagde Superman leek een solofilm voor Supergirl een logische stap. Milly Alcock bewees in haar cameo meteen dat ze de rol aankan, en de keuze voor Craig Gillespie als regisseur klonk veelbelovend. Helaas is het eindresultaat een film die zijn protagonist tekortdoet op bijna elk vlak.
Alcock speelt Kara Zor-El als iemand die haar trauma liever verdrinkt dan onder ogen ziet, een scherpe tegenhanger voor David Corenswets warme, optimistische Superman. Wanneer de twee samen in beeld zijn, werkt het. Die chemie is het beste wat Supergirl te bieden heeft, en het maakt duidelijk hoeveel potentie er in het personage schuilt. Maar die momenten zijn te schaars.
Het grootste probleem is het verhaal zelf. Je hond wordt ziek, je gaat op zoek naar een medicijn, je komt van planeet naar planeet. Dat is het. Een rode draad die zo dun is dat je je regelmatig afvraagt waar de film eigenlijk naartoe wil. Zo’n simpele opzet had kunnen werken als de wereld er boeiend genoeg voor was, maar Gillespie brengt de kosmische decors van de broncomics niet tot leven. Het voelt kaal en utilistisch, als een soort Guardians of the Galaxy maar dan van Temu.
Het bijpersonage Ruthye Marye Knoll, een jong meisje dat Supergirl meesleept op haar wraakzoektocht, is ronduit een zwakke schakel. Het accent werkt niet, de karaktermotivaties zijn onduidelijk en haar aanwezigheid voelt meer als verplichte nummering dan als een werkelijke toevoeging aan het verhaal. Elke scène met haar geeft mij rillingen.
De slechterik, Krem van de Gele Heuvels, gespeeld door Matthias Schoenaerts, slaagt er niet in echt dreigend over te komen. Zijn sneerende optreden glijdt snel af richting standaard streaming materiaal en het donkere thema rondom de handel in meisjes past totaal niet bij de luchtige toon die de film elders probeert te bewaren.
Eén lichtpuntje is Jason Momoa als Lobo. Hij mag dan meer grommen dan praten, maar zijn aanwezigheid brengt de enige echte energie die de film heeft. Elke scène met hem voelt als een herinnering aan hoe leuk dit had kunnen zijn als de rest even goed in elkaar was gezet.
Supergirl: Woman of Tomorrow is een gemiste kans. Alcock is sterk genoeg om een geweldige Supergirl te zijn. Ze verdient een film die dat ook wil zijn.