Er zijn twee soorten nostalgie. De ene wil eigenlijk niets liever dan terug naar hoe het was, inclusief ook wel de slechte of negatieve aspecten. De ander wil eigenlijk enkel dat gevoel van vroeger terug, zonder die nasleep. Dragon Quest VII Reimagined kiest onmiskenbaar voor die tweede vorm – en dat maakt deze heruitgave tegelijk welkom én pijnlijk.
Ik hou mezelf graag voor dat ik immuun ben voor nostalgie. Dat ik eigenlijk niet zo zwelg in ow vroeger was het zo en zo. Maar helaas werkt het toch niet zo bij bepaalde titels. Dragon Quest VII Reimagined voelt dan ook minder als het starten van een nieuwe RPG, en meer als het openen van een zorgvuldig gepolijste tijdcapsule. Eén waar alle scherpe hoeken zijn afgezaagd. Eigenlijk zit je heerlijk in de game vanaf de opstart.
Deze release maakt deel uit van het 40-jarig jubileum van de reeks, en die intentie is direct voelbaar. Dit is geen remaster die elk eigenwijs detail wil bewaren voor doorgewinterde fans die precies weten waar elk tabletfragment verstopt zit. Dit is een herinterpretatie. Eigenlijk een goeie poging om de sleur die JRPGs soms hebben te doorbreken en de game een stuk toegankelijker te maken voor spelers. Maar dit kan natuurlijk enkel door iets in te leveren, maar wat dan?
Een verhaal dat nog steeds werkt
De ziel van Dragon Quest VII is gelukkig intact gebleven. Je begint op een geïsoleerd eiland, omringd door eindeloze zee, als een vissersjongen wiens wereld bijna benauwend klein aanvoelt. Samen met de scherpe Maribel en de rebelse prins Kiefer ontdek je een mysterie rond oude tabletten en verdwenen continenten. Door verder te komen in het verhaal komen er stap voor stap wat eilanden terug, ontrafel je het mysterie en wordt eigenlijk duidelijk wat je allemaal aan het doen bent.
Wat Dragon Quest VII altijd bijzonder maakte, is zijn geduld. Het gooit je niet meteen een wereldbedreigend epos in de schoot. In plaats daarvan krijg je tientallen kleine verhalen die eerst los lijken te staan, maar zich langzaam uitvouwen tot een groter geheel. Er hangt een constante melancholie over het geheel, vooral wanneer je ziet hoe jouw daden in het verleden hun sporen nalaten in het heden. Dat fundament blijft sterk, en daar heeft Reimagined gelukkig nauwelijks aan gesleuteld.
Een stijlbreuk die niet iedereen zal waarderen
Waar wél flink aan is gesleuteld, is de presentatie. De nieuwe HD-stijl verruilt de klassieke, kleurrijke Dragon Quest-uitstraling voor iets zachters en ingetogener. Personages ogen als kleine poppetjes in handgemaakte diorama’s, met zichtbare texturen en gedempte kleuren. Het voelt meer als een prentenboek dan als een traditionele JRPG. En persoonlijk moet ik wel echt zeggen dat het me trekt. Ik vind het charme offensief hier dan ook echt werken. De game oogt gewoon heel warm en uitnodigend.
Daarnaast is het ook een experiment dat moet landen, jammer is dat de outfits altijd het zelfde zijn en dus niet veranderen. Daarbij groeit je party ook niet echt mee en daar zou dit gewoon nog wat aanpassingen kunnen gebruiken.
Systemen die je bijna smeken om misbruik
Mechanisch gezien is Reimagined allesbehalve voorzichtig. Dit is geen simpele opschoning; het spel nodigt je actief uit om het systeem te breken. Monster Hearts introduceren extreme trade-offs, Let Loose-vaardigheden voelen als overdreven limit breaks en het Moonlighting-systeem – waarmee je twee vocaties tegelijk kunt gebruiken – opent de deur naar absurde, maar heerlijke combinaties.
Het experimenteren is ronduit leuk. Personages die zichzelf klonen om aanvallen te stapelen, gegarandeerde critical hits die bazen laten smelten: het tikt alle juiste JRPG-dopamineknoppen aan. Omdat Moonlighting geen echte nadelen kent en vocaties sneller laat groeien, voelt deze versie gul tot op het randje van overdadig. Dit is zonder twijfel de meest genereuze Dragon Quest VII ooit. En daardoor prikkelt het bij mij echt heerlijk, het raakt de juiste knoppen en maakt dat ik steeds weer even wil spelen.
Sneller, soepeler… maar ook tandeloos
Die gulheid strekt zich uit over het hele spel. De beruchte trage start is praktisch verdwenen. Je vecht binnen een half uur. Vocaties komen snel beschikbaar. Waar eerdere versies bekendstonden om speelduur van ver boven de honderd uur, rolde hier de aftiteling na zo’n 46 uur over het scherm. Wat ook wel lekker is een keer. Tuurlijk kan je heerlijk verdwalen in games, maar het is gewoon goed na 46 uur.
Maar die versnelling heeft een prijs. In het oplossen van het pacing-probleem is ook veel van de frictie verdwenen. Complete gebieden zijn ingekort of geschrapt. Resource management stelt nauwelijks nog iets voor. Genezing is overal, falen heeft nauwelijks consequenties en zelfs het iconische beeld van doodskisten achter je party is verdwenen. Het spel wil koste wat kost voorkomen dat je vastloopt, verdwaalt of je ongemakkelijk voelt. Hiermee is dus de drempel naar JRPGs echt laag gemaakt.
Tabletfragmenten worden gemarkeerd, zwaktes verklapt, inventarisbeheer tot een formaliteit gereduceerd. Er zijn moeilijkheidsopties, maar die beïnvloeden vooral beloningen, niet spanning. Je kunt zelfs instellen dat je na elk gevecht volledig geneest. Dat voelt minder als toegankelijkheid en meer als een openlijk toegestane cheat.
Het resultaat is een Dragon Quest VII dat minder aanvoelt als een avontuur en meer als een begeleide rondleiding.
Waarom het tóch blijft werken
En toch bleef ik spelen. Blijven glimlachen. Zodra ik stopte met hopen op de Dragon Quest VII van mijn herinneringen en accepteerde dat dit iets anders is, viel alles op zijn plek. Dit is Dragon Quest VII als instapmodel. Een veilige, warme introductie voor spelers die eerder afhaakten of de serie nooit hebben aangeraakt.
Het verhaal werkt nog steeds. De personages blijven charmant. De wereld voelt nog altijd de moeite waard om te redden. Ik moest alleen loslaten dat het mij nog ging uitdagen zoals vroeger.
Eindoordeel
Dragon Quest VII Reimagined is een doordachte, maar soms frustrerende herinterpretatie van één van de meest eigenzinnige delen in de reeks. Het tempo is verbeterd, systemen zijn gemoderniseerd en de drempel is lager dan ooit. Tegelijkertijd is een groot deel van de spanning en weerstand verdwenen.
Voor nieuwkomers is dit een toegankelijke, genereuze en warme JRPG.
Voor veteranen is het een mildere versie van een imperfect juweel – nog steeds mooi, maar minder scherp dan je je herinnert.