Blue Prince is een game waar je eigenlijk het liefst zo blind mogelijk in wilt stappen. Hoe minder je vooraf weet, hoe beter het werkt. Wat je in ieder geval echt wel moet weten, is dat dit geen puzzelgame is die je even tussendoor opstart om twintig minuutjes wat te spelen en daarna weer vrolijk verder gaat met je dag. Dit is er eentje die zich in je hoofd stopt en daar vervolgens lekker blijft zitten. Tijdens het spelen, na het spelen, en ook precies op het moment dat je denkt dat je er even niet mee bezig bent. Blue Prince is slim, origineel en op sommige momenten ronduit geniaal. Maar het is ook een game die soms behoorlijk veel van je vraagt.
De game begint meteen sterk. Je speelt als Simon, die een landhuis erft van een overleden familielid. Alleen krijg je dat huis niet zomaar cadeau. Eerst moet je kamer 46 vinden. Het probleem is alleen dat het landhuis officieel maar 45 kamers heeft. En alsof dat nog niet genoeg is, verandert de indeling van het huis ook nog eens elke dag. Daar begint het mysterie, en daar begint ook meteen de verslaving.
Elke in game dag start je opnieuw aan de ingang van het landhuis. Vervolgens open je deuren en kies je welke kamer daarachter komt te liggen. Dat doe je uit een selectie van mogelijke kamers, elk met hun eigen effect, indeling, deuren, puzzels en beloningen. De ene kamer helpt je vooruit, de andere maakt je run lastiger, en weer een andere geeft je informatie waar je pas uren later echt iets mee kunt. Dat is waar Blue Prince echt begint te schitteren. Deze game draait namelijk niet alleen om puzzels oplossen, maar ook om keuzes maken. Elke deur die je opent, elke kamer die je kiest en elke route die je uitstippelt heeft invloed op hoe ver je komt.
Dat klinkt misschien als een beetje een roguelite-opzet, en dat is het ook. Elke dag begin je opnieuw, maar je neemt kennis mee. En in Blue Prince is kennis echt alles. Je vindt brieven, notities, foto’s, codes, symbolen, hints en verbanden waar je in het begin nog helemaal niets van snapt. En juist dat is het mooie. Eerst lijkt alles op losse stukjes. Maar langzaam, heel langzaam, beginnen dingen op hun plek te vallen. Ineens snap je waar een cryptische opmerking van uren geleden voor was. Ineens zie je een patroon in een schilderij. Ineens besef je dat een kamer die eerder nutteloos leek, eigenlijk veel belangrijker was dan je dacht.
Het is wel een game waar je het liefst een notitieboekje bij hebt, sterker nog, ik zou bijna zeggen dat het erbij hoort. Blue Prince is gemaakt voor mensen die het leuk vinden om zelf verbanden te leggen, dingen op te schrijven en steeds dieper in een mysterie te graven. Dat maakt de game ontzettend bevredigend als je van dat soort puzzelwerk houdt. Het gevoel wanneer je eindelijk snapt hoe iets in elkaar zit, is echt heerlijk. Niet omdat de game het je geeft, maar omdat jij het zelf hebt ontrafeld.
Wat Blue Prince extra sterk maakt, is dat het mysterie veel groter voelt dan alleen die ene kamer 46. Terwijl je verder komt, merk je dat het landhuis vol zit met andere geheimen, familieverhalen, vreemde details en grotere puzzels die dwars door meerdere runs heen lopen. Daardoor voelt het niet als een simpele reeks losse raadsels, maar als één groot web waar steeds meer draadjes aan vast blijken te zitten. En precies dat maakt het zo moeilijk om los te laten. Je wilt steeds nog één dag. Nog één kamer. Nog één hint. Nog één doorbraak.
Ook de sfeer helpt daar enorm bij. Blue Prince ziet er stijlvol uit, met een rustige, passende artstyle die het landhuis precies genoeg mysterie geeft zonder te overdreven te worden. Alles voelt bewust geplaatst. De kamers, de objecten, de manier waarop dingen eruitzien, het draagt allemaal bij aan dat gevoel dat er overal iets achter kan zitten. Op Nintendo Switch 2 werkt dat ook gewoon erg fijn. Dit is echt een game die perfect past bij handheld spelen, juist omdat je hem makkelijk even op kunt pakken en weer verder kunt gaan. Al is “even” bij Blue Prince meestal een leugen die je jezelf vertelt.
Toch is de game niet perfect. Het grootste struikelblok zit in de roguelite-structuur en dan vooral in de RNG. Er zijn momenten waarop je precies weet wat je moet doen, maar gewoon niet de juiste kamers, spullen of combinaties krijgt om dat ook echt uit te voeren. En dat kan frustrerend zijn. Niet een beetje frustrerend, maar echt het soort frustratie waarbij je voelt dat je niet tegen een puzzel vecht, maar tegen het systeem zelf. Dat is jammer, want Blue Prince is op zijn best als jij iets ontdekt of oplost door slim nadenken. Op zijn mindere momenten voelt het alsof je pech hebt en nog maar een dag moet proberen tot de game je eindelijk laat doen wat je al lang bedacht had.
Dat zorgt ervoor dat niet elke run even leuk is. Sommige dagen voel je vooruitgang, zelfs als die klein is. Andere dagen loop je tegen doodlopende paden aan en weet je eigenlijk al vrij snel dat het niets gaat worden. Dat hoort ergens bij het genre, maar het schuurt hier soms meer dan nodig. Zeker omdat de puzzels zelf zo goed zijn, voelt het jammer wanneer toeval dan ineens het een grote rol speelt in je voortgang.
Ook is dit simpelweg geen game voor iedereen. Als je houdt van directe actie, veel uitleg of snelle beloningen, dan gaat Blue Prince waarschijnlijk niet klikken. Deze game vraagt geduld, aandacht en de bereidheid om zelf veel werk te doen. Maar als je juist houdt van escape rooms, mysterieboxen, cryptische puzzels en dat heerlijke gevoel van langzaam een groot geheim ontrafelen, dan is dit echt een parel.
Uiteindelijk is Blue Prince vooral een game die enorm veel respect heeft voor de speler. Hij gaat er niet vanuit dat je dom bent. Hij kauwt niets voor. Hij laat je zelf zoeken, zelf nadenken en zelf verbanden leggen. En juist daarom blijft hij zo hangen. Ja, soms zit de RNG in de weg. Ja, sommige runs kunnen frustreren. Maar daar tegenover staat een puzzelervaring die echt anders aanvoelt dan bijna alles wat er nu uit is.