Clayface is de volgende film binnen het DCU, en gezien hoe pril deze franchise nog is, is het een opvallende keuze om de derde DCU-film te wijden aan een Batman-schurk die op zijn best C-lijst-materiaal is. De film lijkt in de kern een verfilming te worden van de iconische Batman: The Animated Series-aflevering “Feat of Clay”, enkel dan zonder Batman zelf. “Feat of Clay” is fantastisch, en zelfs als Clayface maar half zo goed wordt als het bronmateriaal, is het nog altijd een prima film.
Toch heeft Clayface de nodige hindernissen te overwinnen. Om te beginnen was Supergirl een teleurstelling aan de kassa, en Clayface is een aanzienlijk minder bekend personage dan Kara. Daar komt bij dat Clayface een R-rating heeft, wat het commerciële potentieel nog verder onder druk zet. De film moet bovendien deze donkere, rauwe versie van het personage verbinden met de Clayface die al te zien was in Creature Commandos, aangezien het om dezelfde figuur gaat. Maar de grootste horde waar Clayface overheen moet, is er een waar meerdere andere films eerder al op zijn gestrand.
Clayface moet uitzoeken hoe het stripfans laat geven om een film die draait om een schurk
Talloze studio’s hebben geprobeerd films te maken over stripschurken, en vrijwel geen enkele wist een overtuigend antwoord te geven op de vraag waarom het publiek daar iets om zou moeten geven. Een superheldenfilm is doorgaans zo goed als zijn superschurk, maar het is nog nooit echt bewezen dat een film die volledig om een superschurk draait, ook daadwerkelijk goed kan zijn. Sony’s Spider-Man-universum is daar het duidelijkste voorbeeld van, met een reeks aan zwakke films als Venom, Morbius, Madame Web en Kraven the Hunter.
Ook DC heeft al meerdere pogingen gedaan om films over zijn eigen schurken te maken, en de concurrent van Marvel deed het daarbij nauwelijks beter. Joker uit 2019 werd aanvankelijk positief ontvangen, maar onder stripfans was de film nooit bijzonder geliefd, en terugblikkend wordt er ook steeds kritischer naar gekeken. Suicide Squad gold als een van de zwakste films binnen het DCEU, en Birds of Prey was zowel commercieel als kritisch een flop. The Suicide Squad was dan weer wel sterk, maar nauwelijks een echte schurkenfilm, aangezien die vooral een groep relatief onbekende schurken in een heldenrol zette.
Clayface is dus de volgende die moet bewijzen waarom een publiek zich zou moeten interesseren voor een solofilm over een schurk. De film heeft wel degelijk het nodige in zijn voordeel. De trailers van Clayface ogen indrukwekkend, en als minder bekende Batman-schurk hoeft de film zich weinig zorgen te maken over het waarmaken van een zwaar legacy. Bovendien lijkt deze versie van Clayface een bijzonder invoelbare achtergrond te hebben, wat een sterke haak biedt om het publiek bij het verhaal te betrekken.
Eerdere films over stripschurken waren vaak te veel gefocust op het verbinden van het verhaal met de bijbehorende superheld, en voor Clayface om te slagen, moet de film die valkuil vermijden. Als de film te veel blijft hangen in Batman-verwijzingen en Gotham-worldbuilding, gaat dat ten koste van het verhaal. De film moet kijkers laten meevoelen met de situatie van Matt Hagen, en zelfs als ze zijn latere criminele keuzes niet steunen, moeten ze op zijn minst begrijpen waar die vandaan komen. Door kijkers voortdurend te herinneren aan het feit dat Clayface een Batman-schurk is, wordt het juist moeilijker om die connectie te maken.
Clayface moet vermijden dat het zijn schurk gewoon tot held maakt
Een van de grootste problemen bij schurkenfilms is dat de hoofdpersonen eigenlijk nooit echt schurken zijn. Alle schurkenfilms binnen Sony’s Spider-Man-universum maken van hun hoofdpersoon eigenlijk gewoon een antiheld. Venom, Kraven, Morbius en de rest hebben geen kwaadaardige doelen en doen ook geen slechte dingen. Het zijn eigenlijk gewoon helden die toevallig doden. Hetzelfde probleem geldt voor Suicide Squad en Birds of Prey.
Veel slimmere verhalen draaien om hoofdpersonen die het publiek begrijpt en voor wie het toch een beetje duimt, ondanks hun schurkachtige keuzes, en dat is precies wat Clayface moet weten te vangen. Projecten als Breaking Bad, Nightcrawler, Fight Club en meer vragen het publiek om het verhaal te volgen van een slecht persoon die slechte dingen doet, in plaats van een hoofdpersoon te maken van een slecht persoon die uiteindelijk goede dingen doet. The Substance uit 2024 is een perfect voorbeeld van waar Clayface naartoe zou kunnen: ook dat is een body-horrorverhaal over een hoofdpersoon die schadelijke keuzes maakt om haar schoonheid en beroemdheid te behouden.
In plaats van de schurkenstatus van Clayface uit de weg te gaan, moet de film die dus juist omarmen. Dat biedt de kans om een pakkend verhaal te vertellen waar zoveel andere schurkenfilms niet in slaagden, en geeft fans een reden om Clayface interessant te vinden in een wereld vol films als Venom en Morbius.