Capcom heeft het met de Resident Evil-franchise al jarenlang voor elkaar: relevant blijven zonder de kracht van de serie te verliezen. Met Resident Evil Requiem bewijst de ontwikkelaar opnieuw waarom deze serie nog altijd tot de top van het genre behoort. Mijn eerste aanraking was tijdens Gamescom, zie de video hieronder. En ik was toen al weg geslagen van de grafische kwaliteit van de game.
De game scoort “Overwhelmingly Positive” op Steam, dat is opzich best goed, maar dan is de vraag vinden wij dat ook en weet Capcom de fans tevreden te houden.
Eigenlijk doet Capcom het hier goed, het zoekt de balans in de game tussen goeie horror en goeie actie. Die twee gemixed maakten dat de game hier voor ons ligt en ik ga je er even iets meer over vertellen.
Twee protagonisten, twee speelstijlen
Waar eerdere delen vaak kozen voor één duidelijke richting, gooit Resident Evil Requiem het over een andere boeg. Je speelt namelijk met twee personages:
- Grace Ashcroft, een getraumatiseerde FBI-profiler
- Leon S. Kennedy, de veteraan die we al jaren kennen
Deze keuze vormt de kern van de game. Grace vertegenwoordigt pure survival horror, terwijl Leon de actiegerichte kant van de franchise op zich neemt.
Grace: kwetsbaarheid en spanning
De segmenten van Grace worden voornamelijk in first-person gespeeld (al kun je wisselen naar third-person). En eerlijk: first-person is hier de manier waarop je het wilt ervaren.
Alles voelt directer. Intenser. Persoonlijker.
Je loopt door smalle ziekenhuisgangen, hoort iets achter je… en durft nauwelijks om te draaien. Vijanden zijn niet alleen gevaarlijk, maar ook hardnekkig. Zelfs als je ze neerhaalt, kunnen ze terugkomen.
Je begint met een zwak pistool en een schrijnend tekort aan ammo. De boodschap is duidelijk: vechten is niet altijd de oplossing.
Sterker nog, de enige manier om vijanden permanent uit te schakelen is via een speciale injectie die ze letterlijk laat exploderen. Maar die zijn schaars — in ieder geval in het begin.
Hier blinkt de game uit. Het dwingt je om:
- Te sluipen
- Afleiding te creëren
- Slim met resources om te gaan
Naarmate je verder komt, krijg je meer tools en middelen. Wat eerst pure angst was, verandert langzaam in controle. Een klassieke Resident Evil-opbouw — en die werkt nog steeds fantastisch.
Leon: pure kracht en actie
Waar Grace kwetsbaar is, is Leon een tank.
Zijn gameplay is volledig third-person en voelt als een evolutie van eerdere actiegerichte delen zoals Resident Evil 4. Je krijgt een uitgebreid arsenaal en wordt constant in gevechten gegooid.
Headshots, ontwijken, melee-combo’s — het zit er allemaal in. En ja, je kunt eindelijk een kettingzaag gebruiken om vijanden letterlijk doormidden te zagen.
Zijn absolute hoogtepunt? Een bijl die nooit kapotgaat en gebruikt kan worden voor brute finishers.
Maar laat je niet misleiden: dit is geen makkelijke power fantasy. Vijanden zijn agressiever dan ooit:
- Ze vallen in groepen aan
- Gooien objecten naar je
- Gebruiken zelfs wapens
Leon voelt sterk, maar nooit onoverwinnelijk.
En natuurlijk: zijn droge humor is terug. One-liners zoals “That’s my cardio for the day” geven net dat beetje lucht in een verder intense ervaring.
Wat Resident Evil Requiem bijzonder maakt, is hoe goed deze twee speelstijlen in elkaar overvloeien.
Je zou verwachten dat het geforceerd voelt — alsof je twee losse campagnes speelt. Maar dat is niet het geval.
Capcom heeft duidelijk geleerd van eerdere delen, met name Resident Evil 7 en Resident Evil Village. Hier komt alles samen.
De pacing is sterk, de afwisseling voelt natuurlijk en beide personages krijgen voldoende tijd om te schitteren.
Verhaal: functioneel, maar niet memorabel
Als er één punt is waar de game steken laat vallen, is het het verhaal.
Dat betekent niet dat het slecht is — maar het is vooral functioneel. Het verhaal heeft eigen drie onderdelen bedacht en die werkt het dan ook goed uit:
- De personages samenbrengen
- De franchise voorbereiden op de toekomst
- Nostalgie bieden voor fans
De eerste helft van de game speelt zich af in een klassiek Resident Evil-decor: een ziekenhuis waar je constant heen en weer loopt om puzzels op te lossen en nieuwe gebieden te openen.
De tweede helft verschuift naar een semi-open versie van Raccoon City — dit is een cadeautje voor de echte fans. Het lijkt dat de game hier soms even mixed met de The Last Of Us, dit komt mede door de optie om ongezien zaken uit te schakelen.
Uiteindelijk komen beide verhaallijnen samen in een vertrouwde setting: een geheime ondergrondse biolaboratorium.
En ja — alles voelt bekend:
- De locaties
- De vijanden
- De plotwendingen
Maar dankzij de sterke presentatie en pacing stoort dat nauwelijks.
Gameplay en systemen
Beide personages hebben hun eigen:
- Upgrade-systemen
- Crafting mechanics
- Item shops
Dit zorgt voor variatie zonder dat het overweldigend wordt. Je kan heerlijk jouw spel spelen en de spullen maken die je op dat moment nodig hebt voor het karakter waarmee je speelt.
De game blijft trouw aan zijn survival horror-roots, maar moderniseert waar nodig. Denk aan soepelere combat, betere controls en meer vrijheid in hoe je situaties aanpakt.
Graphics en performance
Technisch zit Resident Evil Requiem uitstekend in elkaar.
De game draait op de RE Engine en dat zie je:
- Realistische belichting
- Sterke ray tracing
- Gedetailleerde omgevingen
Donkere gangen voelen benauwend, terwijl open gebieden juist dreigend en groots aanvoelen.
Wij speelde de game op een heerlijk kractige PC, alles ingeschakeld en de game draait daar gewoon echt stabiel in. Daarnaast hebben we de game ook getest via Geforce Now, zodat je de game overal kan spelen. En dit maakt toch wel iets vets. Er is weinig verschil met de PC thuis, mits je over een goeie internet verbinding beschikt. Je kan vol gas door gamen met Grace als je even in de bus zit of ergens op locatie.
Er is goed gewerkt het aan het optimaliseren van de game en de ondersteuning van de game voor Nvidia DLSS is ook echt een uitkomst. Het zorgt dat je game er net wat strakker uit ziet, zonder teveel kracht te moeten gebruiken.
Conclusie
Resident Evil Requiem is precies wat je hoopt van een moderne Resident Evil-game.
Het combineert:
- Intense horror
- Actievolle gameplay
- Sterke presentatie
De afwisseling tussen Grace en Leon zorgt voor een dynamische ervaring die zelden verveelt.
Ja, het verhaal had sterker gekund. Maar alles eromheen maakt dat meer dan goed.
Dit is een game die je laat schrikken, je op het puntje van je stoel houdt en je daarna een shotgun in handen geeft om alles kapot te knallen.