Deckbuilders en Jos gaan samen als bikini’s en een hittegolf. Nu zien wij liever dat laatste in actie, maar dat weerhoudt onze Jos er niet van om zich dagelijks bezig te houden met het verzamelen van virtuele kaarten om deze in te zetten tegen net zo virtuele tegenstanders. Hierdoor hoor je hem elke dag wel iets zeggen over bijvoorbeeld Slay the Spire of Balatro, tot vervelends toe. Dus, zodra er een deckbuilder getest moet worden, laten we dat door onze Jos doen. Wordt Jos blij van de dlc van Monster Train 2? Je leest het hieronder.
Deckbuilders zijn er nog niet zo heel lang, relatief gezien. Zelf kwam ik er mee in aanraking door GamePass Rewards notabene, omdat ik punten kon verdienen door Slay The Spire te spelen. Nu spelen we thuis ook wel eens een kaartspel, genaamd Dominion, en de kaarten in Slay the Spire lijken daar enorm op. Hierdoor raakte ik geinteresseerd in de game en meer dan duizend uur later speel ik het nog steeds. Intussen zijn er best wel veel deckbuilders verschenen, die vaak een net andere twist aan het genre toevoegen, al zijn er ook games die meer een kopie van Slay The Spire zijn. Ondanks dat ze allemaal wel wat hebben om van te houden, blijkt achteraf dat alleen Slay The Spire en Balatro nog steeds bijna dagelijks in huize Vis wordt gespeeld. De rest van de games uit het genre bleken vooral leuk voor een kortere periode.
Monsterlijke trein
Hoe zit dat dan met Monster Train? Het eerste deel was zeker vermakelijk en was absoluut geen kopie van eerder genoemde games. Je vecht tegen allerlei monsters in een trein (duh), die ook nog eens in verschillende wagons en verdiepingen op je staan te wachten. Aan jou de taak om naast het gebruiken en verzamelen van kaarten ook na te denken over je bewegingen, aangezien je niet alle monsters in een keer kunt aanvallen. Het tweede deel deed dat nog eens goed over, waarbij de balans tussen de kaarten en het bewegen nog eens werd versterkt door de vernieuwingen. Daarnaast kun je in het tweede deel na het behalen van alle kaarten en powers nog veel langer plezier beleven aan de gameplay op zich, waardoor je vaker nog even snel een potje doet.
Nieuwe clan
Eerlijk gezegd komt de dlc wat dat betreft op het juiste moment, want Monster Train 2 is het zeker waard om geen stof te gaan vangen in de kast. Deze dlc heeft als titel ‘Destiny of the Railforged’, voegt veel nieuwe dingen toe op bijna alle facetten van de game. De Railforged zelf is een nieuwe clan, die zich zich vooral bezighoudt met Forge. Door kaarten te laten verdwijnen bouw je Forge-punten op, terwijl je deze punten ook op kan bouwen door ze te ontwikkelen met je hero abilities. Deze Forge-punten kun je inzetten tegen je tegenstanders, maar als je het geduld kunt opbrengen spaar je ze op voor tegen de bazen in de game. Uiteraard gaat dat niet zomaar, je loopt het risico dood te gaan voordat je bij zo’n baas komt, waarbij de dlc zo ontworpen is dat je vaak moet nadenken over wanneer je de Forge inzet.
Het is misschien allemaal niet wereldschokkend wat deze dlc met zich meebrengt, maar het zorgt net weer even voor genoeg nieuwe, frisse invloeden, waardoor het spel weer wat extra replay-mogelijkheden brengt. Ook de twee nieuwe hero’s, Herzal en Heph, verschillen net genoeg van elkaar om niet te snel in herhaling te vallen. Met Herzal ben je meer bezig met het laten verdwijnen van kaarten om zo Forge-punten op te bouwen, terwijl Heph meer bezig is met het ontwikkelen van handige benodigdheden. Hiermee ben je wel weer een goed aantal uren zoet.
Nieuwe modus
Naast de Railforged-clan is er ook een nieuwe modus; Soul Savior. Deze modus schudt een aantal elementen van de game door elkaar, waaronder die volgorde van de bazen. Waar je in andere modi je kaarten zorgvulig opbouwt om in latere fases tegen moeilijkere tegenstander te kunnen vechten, krijg je nu zo’n baas veel eerder in de game. Hierdoor kun je een stuk minder makkelijk kaarten opbouwen en moet je al vrij vroeg belangrijke keuzes maken om te kunnen overleven. Naast de wat hogere moeilijkheidsgraad, levert het ook een andere maniert van denken op als het aankomt op je kaartenmanagement. Gelukkig wordt dit weer gecompenseerd door de doldwaze artifacts, die soms enorm ongebalanceerd overkomen, maar dat kan in dit geval juist van pas komen tegen de vroege bazen. Deze modus voegt weer wat extra uren toe aan de toch al zo herspeelbare game en je moet het zien als een soort van extreme versie van de game.
Conclusie
Met Monster Train 2 was al weinig mee mis en er viel al genoeg te doen, maar toch is deze dlc een fijne uitbreiding. Vooral de Soul Savior mode is sterk, omdat het je dwingt om extreme keuzes te maken. De nieuwe clan is ook een kleine, maar fijne extra variatie aan het toch al zo sterke geheel. Uiteindelijk verandert er weinig aan het basispel zelf, maar door de extra variatie zul je nog wat vaker even een heerlijk potje Monster Train 2 te spelen.