De Mafia-serie staat eigenlijk al jaren hoog in mijn lijstje en geven mij toch altijd een warm gevoel, de serie staat bekend om zijn verhalen en stijl. Elk deel nam ons mee naar een ander tijdperk en liet ons kennismaken met de wereld van de mafia. Het waren de jaren ’30, de jaren ’60, elk verhaal stond sterk overeind en trok mij echt in de game.
Mafia III probeerde de sprong te maken naar een meer open wereld, maar dat viel niet bij iedereen in de smaak. “Laat dat maar aan GTA over,” was een veelgehoorde reactie. Ontwikkelaar Hangar 13 besloot daarom voor de nieuwe titel, Mafia: The Old Country, terug te keren naar de roots: een sterke, lineaire misdaadvertelling waarin thema’s als loyaliteit, verraad en zelfs verboden liefde de boventoon voeren. Maar werkt deze formule goed en maakt het de game sterker dan zijn voorganger?
In The Old Country kruipen we in de huid van Enzo, een jonge man die in het begin van de 20e eeuw in Sicilië moet ploeteren in de zwavelmijnen. Het harde leven, de uitzichtloosheid en de minachting van de hogere klasse maken hem rijp voor een ander pad. Wanneer hij de kans krijgt zich aan te sluiten bij Don Torris en diens misdaadfamilie, hoeft hij daar niet lang over na te denken.
Enzo begint onderaan de ladder, zoals je al kon vermoeden. Aanvankelijk toont hij nog genade tijdens gewelddadige missies, waarbij hij liever via stealth te werk gaat dan direct het geweer te trekken. Maar naarmate de opdrachten zwaarder worden en de rivaliserende Spadaro-familie steeds vaker in beeld komt, wordt Enzo gedwongen bloederigere keuzes te maken. Langzaam maar zeker klimt hij hogerop, en daarmee ook dieper in de wereld van verraad, macht en geweld. Het is een klassiek mafia-verhaal dat niet zozeer verrast, maar je wel redelijk weeet te pakken door de vertelling en de uitwerking van de personages.
Wat Mafia: The Old Country echt bijzonder maakt, is hoe persoonlijk het verhaal van Enzo voelt. Zijn drijfveren, zijn conflicten, zijn toch wel verboden liefde – het maakt hem een hoofdpersonage dat geloofwaardig voelt en ook nog eens gewoon menselijk. De schrijvers nemen de tijd om zowel Enzo als de mensen om hem heen uit te werken, waardoor je constant meegesleurd wordt in hun lotgevallen.
De voice-acting en de cinematics doen daar nog een schep bovenop. Elk personage klinkt uniek en overtuigend, en de emoties – van woede tot verdriet – komen sterk naar voren. Het is die filmische aanpak die de serie altijd al bijzonder maakte, en hier wordt dat tot in de puntjes uitgewerkt. Fans die voor het verhaal komen, krijgen exact waar ze op hopen: een meeslepende, lineaire rit die je tot de aftiteling vastgrijpt.
Toch laat de wereld zelf wat te wensen over. Mafia III ging te ver richting open wereld, maar The Old Country slaat misschien net iets te hard de andere kant op. Sicilië in de vroege 1900’s is prachtig weergegeven: van stoffige dorpen en wijngaarden tot imposante opera’s en kerken. Maar je krijgt nauwelijks de kans om er écht in te verdwalen. Je zit echt vast in de grenzen van het level, je kan niet even eruit lopen en stukken zijn niet begaanbaar. Het is jammer dat je dit niet kan verkennen.
Exploratie blijft beperkt tot het verzamelen van foto’s, standbeelden en krantenartikelen. Sommige items leveren lore op of kleine buffs, maar echte motivatie om alles te vinden ontbreekt. NPC’s reageren nauwelijks, gesprekken aanknopen is niet mogelijk, en voertuigen – oude auto’s en paarden – zijn vooral transportmiddelen. Er is zelfs een optie om reizen helemaal over te slaan. Voor spelers die enkel voor het verhaal komen is dat geen ramp, maar voor liefhebbers van historische immersie voelt dit als een gemiste kans.
En dan de gameplay: gevechten zijn nog steeds niet het sterkste punt van de serie. De gunplay voelt dit keer wel soepeler en de wapens – van revolvers tot oude geweren – klinken stevig. Toch blijft het grotendeels een cover-based systeem waarin je veelvuldig achter muurtjes duikt en korte salvo’s lost.
Op lagere moeilijkheidsgraden is de AI soms dom en lopen vijanden zonder nadenken in je vizier. Op de hogere moeilijkheidsgraad wordt het uitdagender, met vijanden die dekking zoeken en meer coördinatie tonen. Stealth speelt ook een rol. Je kunt vijanden besluipen, afleiden met flessen of muntjes en lichamen verbergen. Messen hebben zelfs extra eigenschappen, zoals betere duurzaamheid of een boost voor je gezondheid. Het voegt variatie toe, al voelt de keuze voor ‘mes-duurzaamheid’ wat geforceerd.
Een leuke toevoeging is het mes-op-mes gevecht, dat cultureel gezien aansluit bij de Italiaanse achtergrond. Hier komt timing en pareren om de hoek kijken, wat net dat beetje extra flair geeft. Wel zit hier weinig tempo in en is het soms ook wat stroef.
Ondanks de beperkingen in gameplay en exploratie, blijft Mafia: The Old Country overeind dankzij het verhaal en de presentatie. De graphics zijn indrukwekkend, met oog voor detail in zowel omgevingen als subtiele gezichtsanimaties. De soundtrack is een mix van beklemmende melodieën en melancholische tonen, deze onderstreept de sfeer van een tijdperk waarin armoede, trots en misdaad hand in hand gingen.
De game is niet overdreven lang: in 10 tot 15 uur zie je de aftiteling, afhankelijk van hoeveel side-content je oppakt. Het voelt bewust compacter, alsof Hangar 13 echt wilde terugkeren naar de kern: een sterke, lineaire mafia-ervaring.
Mafia: The Old Country is zeker geen perfecte game. De beperkte interactie met de wereld en de soms vlakke combat houden het tegen om écht mee te dingen naar de absolute toppositie. Maar waar de game wél in slaagt, is het vertellen van een meeslepend verhaal dat recht doet aan de naam Mafia.
Voor €50 krijg je een intens misdaaddrama vol verraad, loyaliteit en verboden liefde, ingebed in een schitterende reconstructie van Sicilië aan het begin van de vorige eeuw. Fans van de serie zullen het als thuiskomen ervaren, en nieuwe spelers ontdekken een van de betere verhalen die dit jaar in gamevorm verteld worden.