WWE 2K17 gaf verbeteringen in Universe Mode, kwam met promo’s, maar voelde alsnog wat veilig. WWE 2K18 moest een game zijn die meer vrijheid gaf, meer persoonlijkheid had. Seth Rollins, op dat moment toch wel de toekomst van WWE, stond op de cover, en daarmee moest de toon ook gezet worden, focussen op het WWE Product van toen.
De grootste verandering vond je in de MyCareer mode. In 2K17 kon je al backstage rondlopen, maar 2K18 ging daar een stap in verder, het was een soort van open hub ervaring, je kon vrij rondlopen, superstars aanspreken GM’s benaderen en rivalries starten. Je begon ook dit keer opnieuw in NXT en werkte jezelf omhoog naar RAW of Smackdown. Echter, wat het verschil maakte was dat je zelf kon kiezen met wie je een rivalry startte, dat je zelf kon kiezen of je een backstage confrontatie aanging, of je kon ook side missies aannemen. Dit klinkt allemaal veelbelovend, alleen herhaalde dialogen zich toch wat snel, voelde sommige interacties opervlakkig en was niet alles logisch in de reacites van de AI. Toch was het een stap naar meer vrijheid en minder sturing, wat als WWE fan altijd fijn is.
Universe Mode had in 2K17 natuurlijk de promo’s gekregen, en dat was een grote verandering, in 2K18 was het meer een kleine verandering. De promo’s waren er nog steeds, rivalries kon je handmatig creeren, shows waren volledig aanpasbaar. Universe mode was vooral veel van hetzelfde met kleine aanpassingen, en waar je als fan weer uren en uren in kwijt kon.
De gameplay in 2K18 was opdezelfde engine gebouwd als de voorgaande games, en wat ik in de vorige terugblik ook al zei, de engine liep een beetje tegen zijn limieten aan en dat merktje ne nog steeds. Dit jaar was de balans tussen reversals en offense wel beter dan in voorgaande delen, maar nog steeds voelde alle matches zwaar aan, wat voor, zoals in de delen daarvoor, sommige perfect was en voor anderen juist minder. Wat wel echt verbeterd was, was dat er meer karakters op het scherm konden verschijnen, waardoor je grotere multi man matches kon doen, wat fijn en tof was om te zien, omdat dit ook het WWE Product van die tijd beter ondersteunde.
Wat nieuw was, was dat WWE 2K18 een Nintendo Switch versie had. Dit was de eerste Switch versie, en ook de laatste, tot aan WWE 2K25 (WWE 2K26 komt ook uit op de Switch 2). Echter was de Switch versie van 2K18 een drama. Er waren frame rate issues, technische problemen en deze versie werd echt als slecht beoordeeld. Daarna zijn er ook geen Switch versies meer uitgekomen, maar gelukkig draait WWE 2K25 goed op de Switch 2.
Toch miste, nog steeds, een aantal features, waar de community op zat te wachten. GM Mode, bepaalde match types die vroeger wel in de game zaten. Het was nog niet de ervaring die mensen hoopte. Grafisch zag er game er top uit op de consoles (behalve de Switch versie) en de creation suite was ook weer gewoon geweldig. Toch hoopte fans op meer en meer, en dat kwam er ook, maar telkens wel in kleine stukjes. Wat niet erg is, omdat langzaam we opbouwen naar de ultieme WWE game.