WWE 2K26 is een ontzettend grote game en ondanks dat we er inmiddels al flink wat uren in hebben zitten, voelt het nog steeds alsof we nog lang niet alles hebben gezien. Maar na tientallen matches, verschillende modes en flink wat experimenteren met creation tools hebben we inmiddels een goed beeld van wat deze game doet. WWE is voor veel mensen inmiddels weer helemaal terug. Sinds WWE in januari 2025 op Netflix is verschenen, merk je ook in Nederland dat het product steeds meer leeft, en dat betekent automatisch dat de games ook weer meer aandacht krijgen. WWE 2K25 zette vorig jaar vooral met MyRise een stap in de goede richting, maar WWE 2K26 gooit er nog een extra schep bovenop. Dit jaar is het klaar met PS4 en Xbox One, het stamina-systeem is vernieuwd, je kan nu 200 eigen superstars maken in plaats van 100, het hele DLC-model is omgegooid en vrijwel elke modus heeft wel een update gehad. En eerlijk, WWE 2K26 is op bijna alle vlakken mijn favoriete deel tot nu toe.
Laten we beginnen met Showcase, want dit jaar staat CM Punk centraal. De mode is opgedeeld in meerdere smaken. Je krijgt historisch accurate matches, maar ook What If matches waarin je bepaalde verloren momenten kunt “omdraaien”, dream matches en een grotere What If-lijn waarin de game speelt met het idee: wat als CM Punk nooit was weggegaan uit WWE? De mode wordt ook nog eens aan elkaar gepraat door CM Punk zelf, wat het allemaal net wat persoonlijker maakt. De matches zijn zoals altijd goed in elkaar gezet, maar wat vooral opvalt is dat de objectives dit jaar veel fijner te doen zijn dan bij de Bloodline Showcase van vorig jaar. Daardoor speelt het een stuk lekkerder en voelt het minder als een checklist waar je doorheen moet worstelen om je unlocks te krijgen. Toch mis ik wel een paar grote matches uit Punk z’n carrière. Je voelt dat er keuzes zijn gemaakt en je gaat als fan sowieso denken: ja maar waarom zit deze er niet in? Aan de andere kant, wat er wel in zit is sterk genoeg om het verhaal goed neer te zetten. En als je echt geen zin hebt om Showcase helemaal uit te spelen om alles vrij te spelen, dan is er nog een alternatieve optie via een 20 person Gauntlet match. Ik heb dat één keer geprobeerd en toen nummer 12 binnenkwam was het ook meteen klaar voor mij. Anderhalf uur later, exit. Het is een challenge, en ik geloof best dat het geweldig voelt als je hem haalt, maar je mist dan wel de hele Punk-ervaring. Als CM Punk fan is dat gewoon zonde.
De creation suite is dit jaar ook weer uitgebreider. Body Morphing is terug, en dat is zo’n feature waarvan je pas merkt hoe hard je hem hebt gemist als hij er weer is. Het is gewoon makkelijker om je eigen superstar echt te maken zoals jij hem in je hoofd hebt. Tegelijkertijd is het ook zo’n systeem waar je óf compleet blij van wordt, óf van schrikt, want je kunt hier oprecht uren aan kwijt zijn. Gelukkig zijn er online genoeg creators die bizar goede superstars maken, en met 200 slots kun je bijna een hele eigen roster bouwen. En dan bedoel ik ook écht een eigen WWE Universe, met je eigen shows, je eigen rosters en je eigen verhalen. Naast Create a Superstar kun je natuurlijk ook weer championships maken, arena’s bouwen, movesets aanpassen en entrances tweaken. Het zijn geen baanbrekende veranderingen, maar dat hoeft ook niet, omdat het al jaren gewoon stevig staat. Body Morphing is eigenlijk precies die extra laag die het systeem weer fris laat voelen. Wat ik wel jammer vind, is dat vroeger alles aan outfits en haarstijlen gewoon direct unlocked was aan het begin. Nu zit er weer van alles achter modes zoals The Island of de Ringside Pass. En ja, ik snap dat het bedoeld is om je te laten spelen, maar soms wil je gewoon bouwen zonder eerst te grinden.
En dan komen we automatisch bij de Ringside Pass. Dit is basically een soort Battle Pass die het oude DLC-model vervangt. Dit jaar krijgt de game zes Ringside Passes, en de eerste draait rondom Triple AAA, met bijvoorbeeld Mr Iguana als eindbeloning. Ik ben zelf geen fan van deze verandering. Je hebt een gratis tier en een betaalde tier, en vooral het tempo waarin je dingen vrijspeelt kan traag aanvoelen. Je krijgt grofweg 100 tot 110 RXP per match, terwijl een level 800 RXP kost. Gelukkig heeft 2K al wel geluisterd, en is het RXP verhoogt naar zo 135RXP per match, wat toch de progressie sneller laat gaan. Er zijn wel uitdagingen in verschillende modes waarmee je extra RXP kunt verdienen, maar toch voelt het soms alsof de game je zachtjes duwt richting bepaalde modes. Het beste voorbeeld is Universe Mode. Daar wil ik juist lange matches spelen van 20 tot 25 minuten, maar dan voelt het gewoon zuur als je daarna relatief weinig RXP krijgt, terwijl je via MyFaction veel sneller door die levels heen knalt. Dat zorgt ervoor dat ik ineens meer MyFaction speel dan ik eigenlijk wil. De developers hebben gezegd dat ze blijven kijken naar die beloning, maar of dat ook echt gaat veranderen weten we nog niet. Wat ze wél duidelijk maakten, is dat deze pass ook bedoeld is om spelers meer door alle modes heen te trekken. En eerlijk, dat lukt ook. Alleen mis ik wel het oude gevoel dat je een DLC pack koopt en gewoon meteen toegang hebt tot alles.
Universe Mode is gelukkig wél echt beter. Eindelijk is de WWE Draft terug, en dat is oprecht één van de leukste dingen die ik meteen heb gedaan. Je kunt aangeven hoeveel Legends en Free Agents je in je draft wil, je kunt de draft voor alle shows doen en je rosters zijn in één klap compleet opgeschud. Money in the Bank cash-ins zijn verbeterd, promo’s simuleren geeft je meer controle over keuzes en je kunt meer championships toevoegen aan je shows. Het voelt weer als die sandbox die je altijd al wilde. Wat ik nog mis, is rivalries met meerdere personen. Je kunt nog steeds niet echt een rivalry bouwen rond een Triple Threat of Fatal Four Way, en dat voelt ouderwets. Hopelijk komt dat in een update of in de toekomst. Wat wél een heerlijke toevoeging is: als je AI vs AI matches kijkt en je denkt na een tijdje “oké jongens, rond dit af”, dan kun je via het menu aangeven dat ze moeten finishen. De match gaat dan naar een einde toe, waardoor je controle krijgt over pacing. Echt een top quality-of-life ding.
MyRise is ook weer terug met een mannelijke en vrouwelijke storyline. Je speelt als The Archetype, een superstar die na een periode afwezigheid terugkeert naar WWE en opnieuw moet bewijzen dat hij of zij thuishoort aan de top. Wat deze mode sterker maakt dan eerdere jaren is dat je meer controle hebt over de richting van je verhaal. Je kunt keuzes maken die bepalen of je als face of als heel door het leven gaat en die keuzes beïnvloeden niet alleen het verhaal, maar ook de unlockables die je krijgt. Wil je alles vrijspelen, dan zul je de mode dus waarschijnlijk meerdere keren moeten spelen. De presentatie voelt ook beter dan voorheen, met meer cinematics en betere overgangen tussen cutscenes en matches, waardoor het verhaal net iets persoonlijker aanvoelt. Toch zijn er nog wel wat kleine haken en ogen. Dialogen kunnen soms wat houterig overkomen en bepaalde matches voelen na verloop van tijd wat repetitief. Maar als singleplayer ervaring blijft MyRise één van de sterkere onderdelen van WWE 2K26.
MyGM is inmiddels een vaste modus in de serie en in WWE 2K26 voelt het alsof de modus eindelijk wat meer diepgang begint te krijgen. Het basisidee blijft hetzelfde: je kiest een brand, draft je roster en probeert week na week betere shows neer te zetten dan je concurrenten. Match ratings, fan interest en budgetmanagement bepalen uiteindelijk wie de beste General Manager is. Dit jaar zijn er een paar kleine maar fijne toevoegingen. Je kunt grotere matches boeken, waaronder multi-man matches, en je kunt supersterren soms meerdere keren op een avond inzetten, bijvoorbeeld voor een promo en later nog een match. Dat geeft je meer flexibiliteit bij het bouwen van een show. Nieuwe brands en meer variatie in hoe je een seizoen kunt opzetten zorgen ervoor dat MyGM net iets frisser aanvoelt. Toch blijft er ook een bekende frustratie: je kunt nog steeds niet volledig bepalen wie een match wint. Daardoor kan het soms lastig zijn om een verhaallijn precies te booken zoals jij hem in je hoofd hebt. Maar als je houdt van roster management en het bouwen van perfecte cards richting WrestleMania, dan kun je ook hier weer flink wat uren in kwijt.
The Island is dit jaar één van de nieuwe modi waar 2K duidelijk veel energie in heeft gestoken. Het idee is eigenlijk een soort sociale hub waar je met je eigen created superstar rondloopt, uitdagingen doet en verschillende activiteiten aangaat om beloningen vrij te spelen. Je kunt er matches spelen, quests doen, andere spelers tegenkomen en langzaam je character verder opbouwen. In theorie is het een interessante toevoeging, omdat het voelt als een mix tussen MyRise en een online hub waar je character centraal staat. In de praktijk is het een modus waar je een beetje van moet houden. Sommige spelers zullen het leuk vinden om hier rond te lopen en challenges te doen om gear of cosmetics vrij te spelen, terwijl anderen waarschijnlijk liever gewoon meteen een match starten of in Universe Mode duiken. Het is duidelijk dat 2K hier probeert een nieuwe plek te creëren waar spelers langer blijven hangen, maar net als bij de Ringside Pass voelt het soms ook alsof bepaalde unlockables hier bewust achter worden geplaatst. Daardoor voelt The Island soms meer als een grind dan als een echt alternatief voor de andere modi, al kan het voor spelers die graag hun eigen superstar ontwikkelen wel een leuke extra bezigheid zijn.
Qua match types zijn er ook een paar leuke toevoegingen. I Quit is terug en dat is heerlijk, vooral om een feud echt te laten eindigen met een ultieme match. De minigame werkt goed, al is hij op lagere moeilijkheidsgraden wat makkelijk. Op Legend is het wél zweten. Inferno Match is ook terug en werkt ongeveer zoals je verwacht, maar je kunt nu ook de ring uit voor wapens, wat het net wat extremer maakt. De Dumpster match is toegevoegd en die is helaas basically een copy paste van de Casket match met dezelfde animaties. Het werkt, maar het voelt ook een beetje lui. De Three Stages of Hell match is dan weer een hele toffe toevoeging. Je kiest drie match types, wie er twee wint pakt de overwinning. Als feud-finale is dit echt perfect. Wel zitten er tussen de stages door best wat laadtijden en dat haalt je er soms even uit.
Grafisch is dit echt een stap vooruit. Vooral vrouwelijke superstars zien er veel beter uit dan vorig jaar, de belichting is strakker en je merkt dat het achterlaten van PS4 en Xbox One ruimte heeft gegeven. Op PS5 Pro loopt de game bij ons echt heel sterk, zelfs in multi man matches zonder framedrops. En met de nieuwe commentary booth, plus de toevoeging van Wade Barrett en Booker T, voelt commentary eindelijk weer iets frisser. Het zijn die kleine dingen die samen maken dat WWE 2K26 beter aanvoelt dan WWE 2K25.
WWE 2K26 voelt als het meest complete pakket dat 2K in jaren heeft afgeleverd. De gameplay is strakker, Universe Mode is eindelijk weer een sandbox waar je écht mee kunt spelen en Showcase rond CM Punk is één van de leukere die we recent hebben gehad. Tegelijkertijd zit er ook een duidelijke “2K-smaak” aan de game: de Ringside Pass remt je vrijheid af, bepaalde creation-items zitten achter grinds en sommige nieuwe match types hadden meer liefde mogen krijgen. Maar als je houdt van WWE, van het bouwen van je eigen shows en het creëren van je eigen roster, dan is dit een game waar je makkelijk tientallen uren in gaat verdwijnen. En eerlijk? Dat is precies wat je wil van een WWE-game.