Na het controversiële WWE 2K15 moest 2K iets bewijzen. De overstap naar de nieuwe generatie consoles had voor prachtige graphics gezorgd, maar ook voor minder content en flink wat kritiek vanuit de community. WWE 2K16 voelde dan ook als een duidelijke reactie op die kritiek. Er was meer content, er waren meer matchtypes, of ook wel, meer WWE, wat we in WWE 2K15 gemisten hadden.
Met Stone Cold Steve Austin op de cover was de toon meteen gezet. 2K koos niet voor modern, maar voor iconisch. En dat sloot perfect aan bij de Showcase Mode van dat jaar, die volledig draaide om de carrière van The Rattlesnake, Stone Cold Steve Austin. Van zijn King of the Ring-overwinning tot zijn legendarische rivalries met Bret Hart, The Rock en Mr. McMahon. De Showcase voelde uitgebreider dan in 2K15 en gaf je echt het idee dat je een complete carrière doorspeelde. Teruggaan naar de Attitude Era is altijd een goed idee, en om de rise te zien van een van de grootste sterren ooit, is altijd een goed idee.
WWE 2K16 ging verder waar 2K15 was gebleven op het gebied van de gameplay. Chain wrestling bleef aanwezig, maar voelde iets soepeler. Het tempo was nog steeds realistischer dan in de THQ-dagen, maar minder log en minder stroperig dan in 2K15. Reversals werden iets beter gebalanceerd en matches kregen weer wat meer flow. Wat echt fijn was, het was alsof er weer ritme en plezier kwam in de game, waar WWE 2K15 juist soms te veel op realisme leunde.
Wat WWE 2K16 écht bijzonder maakte, was het gigantische roster, voor zijn tijd. Met meer dan 120 speelbare Superstars was dit destijds de grootste roster ooit in een WWE-game. Van legends tot NXT-talent, van Attitude Era tot moderne sterren. Dit was het moment waarop de serie weer voelde als een complete sandbox. Je kon alles doen wat je wilde, rivalries maken tussen sterren van vroeger en nu en dat maakte het weer een heerlijke ervaring.
Universe Mode kreeg helaas geen radicale vernieuwingen, maar voelde stabieler en iets uitgebreider. Rivalries tussen superstars werkten beter en er zat net wat meer logica in de opbouw van shows. Geen revolutie, wel verbetering. En dat is toch wat elk jaar weer teurgkomt in Universe Mode, geen grote veranderingen, maar evoluties en verbeteringen (en ik hoop dat in WWE 2K26 er meer revolutie in zit..)
De Creation Suite werd uitgebreid ten opzichte van 2K15 en gaf spelers weer meer vrijheid. Custom championships, arena’s en superstars voelden minder beperkt. Maar het was zeker een verbetering ten opzichte van 2K15. Je kon echt weer je creativiteit uiten in deze game en je merkte dat 2K15 een stepping stone was, zodat 2K16 weer kon zijn wat WWE Fans wilde hebben.
MyCareer was ook weer van de partij, alleen viel dit toch wel tegen. Het is niet de Career Mode van nu, en was vooral veel meer gericht op fantasy, in plaats van realisme. Het was leuk om het een keer door te spelen, maar het was niet veel bijzonders. De tijd in deze game stopte je in de Showcase mode en in Universe Mode.
Tuurlijk was niet alles perfect. De AI kon onvoorspelbaar zijn en bepaalde animaties voelden nog wat stijf. Ook grafisch waren sommige character models wisselend in kwaliteit. Waardoor er gewoon grote verschillen waren tussen superstars die er geweldig uitzagen en superstars die echt tegenvielen.
Achteraf bekeken was WWE 2K16 misschien niet revolutionair, maar wél belangrijk. Het herstelde vertrouwen en liet fans zien dat 2K echt aan deze serie wilde werken, net zoals met de NBA serie. En nu, door naar WWE 2K17.