UFC‑games zijn voor mij altijd een soort guilty pleasure. Je weet dat je af en toe gaat vloeken, je weet dat je controller rare bewegingen gaat maken, maar toch start je het op. Omdat er iets in zit dat je blijft trekken. UFC 6 is precies zo’n game. Het is soms bruut, soms frustrerend, soms hilarisch, en soms zit je met je handen in je haar omdat je tegenstander ineens besluit dat hij een wiskundige is die elke beweging van je voorspelt.
Ik heb ’m gespeeld op de PS5, en eerlijk: het is een game die je soms laat glimlachen, soms laat vloeken, maar vooral eentje die je blijft opstarten omdat je het gevoel hebt dat je nog nét iets beter kunt worden. Dat is misschien wel de grootste kracht van UFC 6: het blijft je uitdagen, zelfs als je denkt dat je klaar bent.
De eerste indruk – strak, luid en precies wat je verwacht
UFC 6 probeert vanaf het eerste moment indruk te maken. De presentatie is strak, de fighters zien er beter uit dan ooit, en de sfeer in de octagon is precies goed. Het publiek schreeuwt, de bel klinkt hard, en je voelt die spanning wanneer je de kooi instapt. Het is niet perfect, maar het komt dichtbij.
Wat ik vooral merkte, is dat de game veel meer probeert om je het gevoel te geven dat je écht een carrière opbouwt. Je wordt niet zomaar in gevechten gegooid, maar je voelt dat je ergens naartoe werkt. Dat maakt het allemaal net wat persoonlijker.
Staand vechten – eindelijk écht lekker
Het staande vechten is misschien wel het sterkste onderdeel van UFC 6. De impact van stoten en trappen voelt beter dan in eerdere delen. Je merkt dat timing belangrijker is dan button‑bashen. Als je goed oplet, kun je combinaties neerzetten die gewoon lekker vloeien.
Je voelt het verschil tussen een jab, een hook en een bodyshot. Je voelt wanneer je iemand raakt die eigenlijk al half weg is. En je voelt wanneer je zelf een klap krijgt die je controller bijna uit je handen laat vallen. Het is strak, responsief en precies wat je wilt van een MMA‑game, al moet ik zeggen dat de reactietijd tussen button indrukken en actie soms wat op zich laat wachten.
Grondwerk – het blijft een dingetje
En dan… de grond. Het grondwerk is nog steeds een soort mini‑game waar je óf van houdt óf compleet gek van wordt. Soms werkt het, soms voelt het alsof de game precies het tegenovergestelde doet van wat jij probeert. Ik had momenten waarop ik dacht: oké, dit is best goed uitgewerkt, maar ook momenten waarop ik gewoon wilde opstaan en weglopen, letterlijk en figuurlijk. Ik moet wel toegeven dat ik de besturing van het grondvechten in dit deel makkelijker vind werken dan in de eerdere delen van UFC – en dat zeg ik niet snel.
Het is niet slecht, maar het blijft een onderdeel dat je moet liggen. Als je het eenmaal snapt, werkt het prima. Maar soms voelt het nog steeds alsof je tegen een muur staat te duwen die niet om wil vallen.
Clinches – eindelijk minder stroperig
Clinches zijn merkbaar verbeterd. Minder stroperig, meer controle, en je hebt eindelijk het gevoel dat je iets kunt doen zonder dat de game je tegenwerkt. Het is nog steeds niet perfect, maar het is een flinke stap vooruit.
Carrièremodus – persoonlijker, leuker en eindelijk de moeite waard
De carrièremodus is misschien wel het sterkste onderdeel van UFC 6. Je hebt meer vrijheid, meer keuzes, en het voelt alsof je echt een vechter aan het bouwen bent. Je traint, je maakt keuzes, je bouwt relaties op, en soms krijg je zelfs kleine momentjes die je doen glimlachen. Het is niet super diepgaand, maar het is genoeg om je betrokken te houden. En dat is precies wat deze game nodig had. Je voelt dat je groeit. Je voelt dat je beter wordt. En je voelt dat je ergens naartoe werkt.
Graphics en animaties – mooi, maar soms een beetje houterig
De PS5 laat zien wat hij kan. Fighters zien er strak uit, de belichting is goed, en sommige animaties zijn echt indrukwekkend. Maar af en toe zie je nog steeds rare bewegingen, vooral wanneer iemand knock‑out gaat. Dan lijkt het soms alsof iemand een marionet laat vallen en verdwijnt je vuist soms in een gezicht of lichaam, een soort glitch. Het is niet vreselijk, maar het haalt je wel even uit het moment.
AI – soms slim, soms dom, soms irritant
De AI is een beetje wisselend. Soms voelt het alsof je tegen een echte tegenstander vecht die je leest, je counters ziet aankomen en je compleet sloopt. En soms staat iemand gewoon stil terwijl jij drie keer achter elkaar dezelfde trap geeft. Het is niet slecht, maar het is inconsistent en dat merk je vooral in de carrièremodus.
Online – leuk, maar soms een chaos
Online gevechten zijn precies wat je verwacht: chaos, adrenaline en af en toe iemand die duidelijk al 300 uur heeft gespeeld. Het werkt goed, matchmaking is redelijk snel, maar je hebt wel momenten waarop je denkt: hoe is dit eerlijk? Maar goed, dat hoort een beetje bij online MMA‑games.
UFC 6 voelt als een game die nét niet alles uit de kast haalt
Wat UFC 6 vooral laat zien, is dat de serie nog steeds potentie heeft. Het staande vechten is beter dan ooit, de carrièremodus is leuk, en de sfeer is top. Maar er zijn ook dingen die je het gevoel geven dat de game nog niet helemaal af is. Kleine haperingen, rare animaties, inconsistent grondwerk. Het zijn geen dealbreakers, maar ze vallen wel op. Het is een game die je blijft spelen omdat de basis goed is, maar je merkt dat er nog ruimte is voor verbetering.
Pluspunten:
– Staand vechten is strak en voelt heerlijk
– Carrièremodus is persoonlijker en leuker
– Sfeer in de octagon is intens
– Clinches zijn merkbaar verbeterd
– Presentatie is strak en modern
– Impact van stoten voelt eindelijk goed
Minpunten:
– Grondwerk blijft frustrerend
– Animaties zijn soms houterig
– AI is inconsistent
– Balans tussen fighters is soms scheef
– Online kan chaotisch zijn
Eindoordeel
UFC 6 is geen perfecte game, maar het is wel een game die je blijft spelen. Het staande vechten is beter dan ooit, de sfeer is top, en de carrièremodus geeft je eindelijk het gevoel dat je ergens naartoe werkt. Het grondwerk blijft een dingetje, maar als je daar doorheen kunt kijken, heb je hier een vechtgame die echt lekker wegspeelt.
Het is een game die soms een tikje frustrerend is, maar ook eentje die je steeds weer terug de octagon in trekt. En dat is uiteindelijk precies wat een UFC‑game moet doen.