Soms kom je een game tegen en denk je, is dit iets voor mij? Het thema spreekt mij aan, maar het genre niet. Maar kan het toch iets voor mij zijn? Dit was voor mij zo met The Prisoning: Flechter’s Quest. Het gaat over angsten en depressie en door mijn leven heen, heb ik daar soms wel is last van gehad. Maar een metroidvania? Dat is niet wat ik normaal speel. Toch ging ik ermee aan de slag!
De opzet is simpel. Fletcher belandt in een mentale wereld waar zijn angsten, twijfels en creatieve uitspattingen vorm krijgen als bizarre vijanden en eindbazen. Verwacht toch geen zwaar psychologisch drama, want de game kiest duidelijk voor absurdistische humor en zelfspot. De dialogen breken regelmatig de vierde muur, personages weten dat ze in een game zitten en de ontwikkelaar zelf duikt soms letterlijk op in de wereld. Het resultaat is een ervaring die zichzelf nooit te serieus neemt, maar wél barst van persoonlijkheid. En toch komen de onderwerpen van depressie en angsten naar boven, zeker als je het zelf hebt meegemaakt, dan zit er erkenning en herkenning in, met een goede laag humor.
Qua gameplay is dit een compacte 2D metroidvania met sterke Mega Man-invloeden. Je beweegt van kamer naar kamer, ontwijkt spikes, kogels en vliegende projectielen en schiet alles neer wat je pad kruist. Je begint zonder uitrusting, maar vindt al snel je pistool. Dat wapen werkt net even anders dan je gewend bent. Je kunt pas opnieuw schieten zodra je vorige kogel een doel raakt of uit beeld verdwijnt. Sta je dicht bij een vijand, dan kun je dus sneller vuren. Dat simpele idee zorgt voor verrassend veel tactiek. Ga je agressief van dichtbij of speel je veilig op afstand?
Verwacht geen gigantische wereld vol geheime paden en tientallen upgrades. Fletcher krijgt een double jump, een dash en een ground pound, maar daar blijft het grotendeels bij. Extra kamers leveren meestal een reservehoed of kleine bonus op in plaats van grote beloningen. Het verkennen van deze game voelt daardoor wat oppervlakkig. Dit had net zo goed een strakke lineaire platformer kunnen zijn zonder veel te verliezen.
Waar de game echt uitblinkt zijn de eindbazen. Elke boss fight voelt als een moment waar je echt even getest wordt.. Patronen leren herkennen, timing perfectioneren en geduld bewaren is essentieel, want je kunt meestal maar één of twee klappen incasseren. Draag je je cowboyhoed, dan overleef je één extra hit. Zonder hoed is het direct terug naar het laatste checkpoint. Gelukkig liggen die checkpoints redelijk dicht bij de actie en is fast travel beschikbaar, waardoor frustratie beperkt blijft, zeker wat fijn is voor iemand zoals ik die niet super bekend is met metroidvania’s.
Sommige bazen verrassen enorm. Een gevecht verandert plots in een shoot ’em up-sectie, een andere boss fight speelt met het idee van een healthbar die zelf onderdeel wordt van het gevecht. Het zijn creatieve vondsten die laten zien dat de ontwikkelaar plezier had tijdens het maken. Niet elke grap landt even goed en sommige humor gaat net iets verder dan nodig, maar wanneer de game raak schiet is hij écht grappig.
Visueel is het een kleurrijke pixeltrip. De vijanden zijn expressief, de animaties zitten vol kleine details en de wereld wisselt snel genoeg van thema om fris te blijven. De chiptune soundtrack is energiek en past perfect bij de chaotische sfeer, al hoor je sommige tracks door de frequente deaths misschien nét iets te vaak.
The Prisoning: Fletcher’s Quest is geen diepgravende metroidvania, maar dat vind ik juist fijn. Ook is het fijn dat het niet een superlange game is, en dat het gaat over onderwerpen die zeker soms onderbelicht zijn. Het is een compacte, uitdagende platformer vol zelfspot, creatieve ideeën en stevige boss fights. De gameplay is strak en uitdagend, de humor is geweldig, en je bewustzijn over depressie wordt zeker aan het denken gezet. Of ook wel, dit is een heerlijke game, zeker op de Switch.