Indiana Jones and the Great Circle was voor ons bij release al meteen raak. Toen we de game eind 2024 speelden, was eigenlijk al vrij snel duidelijk dat er iets bijzonders had neergezet. Dit voelde niet als een game waarin Indiana Jones toevallig rondliep. Dit voelde als een echt Indiana Jones-avontuur, eentje dat moeiteloos tussen de films had kunnen bestaan. De mix van actie, stealth, puzzels, hubs vol geheimen en die heerlijke filmische presentatie werkte toen al ontzettend goed. En nu de game ook op Nintendo Switch 2 is verschenen, blijft de belangrijkste conclusie eigenlijk nog steeds overeind: Indiana Jones and the Great Circle is gewoon een geweldige game. Alleen is deze Switch 2-versie wel duidelijk een andere manier om hem te spelen.
Laten we daar maar meteen mee beginnen, want dat is uiteindelijk de grote vraag bij deze release. Is Indiana Jones and the Great Circle op Switch 2 een goede versie van de game? Ja, absoluut. Is het de beste versie? Nee, ook absoluut niet. Maar juist dat maakt deze port best interessant. Want wat MachineGames hier heeft gedaan, is niet simpelweg de game slopen tot er iets overbleef dat nog net draaide. De volledige ervaring is er nog steeds. Je krijgt dezelfde content, hetzelfde avontuur, dezelfde set pieces, dezelfde hubs en hetzelfde sterke verhaal. Alleen merk je wel op allerlei technische vlakken dat je hier niet de PS5- of Xbox Series X-versie speelt.
Het verhaal zelf blijft namelijk gewoon sterk. Indy begint aan dit avontuur na een inbraak op Marshall College en wordt al snel meegesleurd in een groter mysterie dat hem van het Vaticaan naar Egypte, de Himalaya en verder brengt. Zoals we eerder ook al zeiden: dit voelt echt als een verloren Indiana Jones-film waar jij zelf doorheen speelt. De game snapt heel goed wat Indiana Jones leuk maakt. Het gaat niet alleen om grote actie of om een naziklap hier en daar, maar juist ook om avontuur, mysterie, oude beschavingen, gekke theorieën, charmante personages en dat heerlijke gevoel dat je altijd weer een stap achterloopt op iets groters. Troy Baker blijft daar trouwens nog steeds een enorm groot aandeel in hebben. Het blijft bizar hoe goed hij Indy neerzet. Niet als een goedkope imitatie, maar echt alsof hij Harrison Ford uit die periode helemaal heeft bestudeerd en tot leven heeft gewekt. Ook de rest van de cast helpt daarbij. Gina is nog steeds een sterk personage en Voss blijft een prima tegenstander. Juist doordat de game die filmtoon zo goed vasthoudt, blijft alles overeind, ook op Switch 2. En dat is eigenlijk het knappe van deze port: technisch lever je in, maar de sfeer en het karakter van de game blijven verrassend goed overeind.
Wat ook overeind blijft, is de structuur van de game. Net als op de andere consoles is dit geen open world-game in de traditionele zin, maar het voelt op sommige momenten wel zo. Je krijgt grotere hubs waarin je vrij kunt rondlopen, mysteries kunt oplossen, side-missies kunt doen en allerlei collectibles kunt vinden. Dat werkte in onze eerdere review al erg goed en dat doet het hier nog steeds. Juist omdat de game je niet constant door een smalle corridor duwt, voelt het echt alsof je op avontuur bent. Je loopt ergens een steegje in, vindt een geheim, raakt afgeleid door een side quest, maakt een foto, koopt een nieuw boek voor abilities of komt weer ergens een gesloten deur tegen waarvan je denkt: wacht, hoe kom ik hier later in godsnaam binnen? Die gameplayloop blijft gewoon ontzettend sterk. De side-missies voelen nog steeds als mini-Indiana Jones-verhalen op zichzelf en de combinatie van main missions, verkenning, puzzels en upgrades blijft verslavend. De game doet ook nog steeds iets slim met adventure points, geld en collectibles, waardoor je echt het gevoel hebt dat rondneuzen beloond wordt. Niet op een overdreven lootgame-manier, maar precies genoeg om je nieuwsgierig te houden.
Ook de gameplay zelf blijft overeind. Stealth werkt nog steeds prima, melee combat voelt nog steeds beter dan schieten en met een bezem, schep, pan of ander willekeurig object iemand neermeppen blijft precies de juiste soort domme lol voor een Indiana Jones-game. Het pistool is nog steeds niet je beste vriend en eerlijk gezegd is dat ook maar goed. Indiana Jones hoort meer te slaan, te improviseren en af en toe heel hard weg te rennen dan als een standaard shooterheld alles neer te maaien. De whip blijft ook een heerlijk hulpmiddel, zowel in traversal als in combat. Dat voelt nog steeds helemaal goed. Wel blijft ook op Switch 2 staan wat we eerder al vonden: de AI is niet altijd even slim en sommige missies hadden iets duidelijker mogen communiceren wanneer je ergens echt al iets kunt doen en wanneer je nog niet ver genoeg bent in de main story. Soms blijf je zoeken bij een afgesloten deur of een gebied waar je op dat moment gewoon nog niets mee kunt. Dat is geen ramp, maar het haalt de flow af en toe wel een beetje onderuit.
En dan komen we natuurlijk bij het grote verschil tussen deze Switch 2-versie en de eerdere versies die wij speelden. Technisch moet je hier gewoon met andere verwachtingen in stappen. Op PS5 Pro zag Indiana Jones and the Great Circle er echt fantastisch uit. Alles glansde, de omgevingen waren haarscherp, de belichting was prachtig en de performance was duidelijk sterker. De Switch 2-versie mikt daar niet op. Hier speel je in 30 fps, met een lagere resolutie, minder detail in de verte, meer pop-in en duidelijk lagere settings op sommige vlakken. Vooral schaduwen en detail in grotere buitengebieden krijgen zichtbaar een tik. Dat merk je ook meteen. In de opening en vooral in de grotere omgevingen zie je soms schaduwen inspringen, objecten later inladen of textures die net wat minder strak ogen. Sukhothai is daarbij een gebied waar de port het zwaarder heeft, net als sommige drukkere buitenlocaties. Binnenomgevingen doen het vaak beter. Tombes, gangen, bibliotheken en kleinere afgesloten gebieden ogen vaak verrassend sterk en daar komt de sfeer ook beter binnen. Dat is eigenlijk een beetje het verhaal van deze port in het algemeen: hoe compacter de omgeving, hoe beter alles eruitziet en voelt.
Toch vind ik het belangrijk om erbij te zeggen dat dit niet zo’n port is waarbij je constant denkt: dit had niet mogen bestaan. Integendeel zelfs. Voor een game die op andere platformen behoorlijk zwaar is, draait dit op Switch 2 eigenlijk best knap. Ja, 30 fps is een flinke stap terug als je van 60 fps op PS5 of Xbox komt. Ja, de resolutie ligt veel lager en handheld nog meer. Maar de game blijft wel gewoon speelbaar, stabiel genoeg en vooral herkenbaar als dezelfde ervaring. Dat is echt niet niks. Sterker nog, er zit ook iets heel passends in Indiana Jones op een handheld spelen. Dit is zo’n avontuur dat zich verrassend goed leent voor portable gaming. Even een stukje puzzelen, een side quest meepakken, een gebied verkennen of wat collectibles opruimen, het werkt goed in kortere sessies. Daar heeft de Switch 2-versie dus ook gewoon een duidelijke meerwaarde. Zeker als je geen PS5 of Xbox hebt, is dit absoluut niet een “mindere versie die je maar moet overslaan”. Dit is gewoon een goede versie van een hele sterke game.
De nieuwe Switch 2-specifieke features zijn ook netjes meegenomen. Gyro en mouse controls zitten erin en zijn behoorlijk uitgebreid aan te passen. Dat is fijn, ook al zal niet iedereen daar gebruik van maken. Het laat wel zien dat er moeite in deze versie is gestoken. Het is niet een luie port die alleen maar bestaat omdat de game ook nog naar Nintendo moest komen. Je voelt dat er echt is gekeken naar wat op het apparaat past. Qua audio blijft de game ook gewoon sterk. De soundtrack draagt nog steeds gigantisch bij aan die filmische sfeer en ook via de Switch 2-speakers blijft dat verrassend goed overeind. Niet alles is helemaal vlekkeloos, want er zijn meldingen van wat rare audio-momenten, zoals dialogen die net niet helemaal kloppen met de situatie of lipsync die soms wat vreemd overkomt. Maar over het algemeen blijft juist de audio een groot deel van waarom deze game zo goed als Indiana Jones voelt.
Uiteindelijk is de vergelijking met de eerdere versies best simpel. Op PS5 Pro voelt Indiana Jones and the Great Circle als de luxe versie. Mooier, vloeiender en gewoon technisch duidelijk sterker. Op Switch 2 krijg je in feite dezelfde geweldige game, maar dan met zichtbare concessies om hem portable speelbaar te maken. En dat moet je dus ook precies zo benaderen. Als jij puur op tv speelt en je hebt toegang tot een PS5, PS5 Pro of Xbox Series X, dan zijn dat simpelweg de betere versies. Maar als jij juist de vrijheid van handheld spelen wilt, of als de Switch 2 je enige current-gen platform is, dan is dit nog steeds een hele makkelijke aanrader.