Soms komt er zo’n game uit waardoor onze oudste medewerker, Jos (44), zo ineens uit zijn gamingdepressie wordt gesleurd. Na jarenlang mopperen over dat games ‘vroeger beter waren’ en dat hij ‘niet meer de doelgroep is’ lijkt hij als een kind zo blij met Ready or Not. Het is een tactische shooter die volgens Jos zomaar onderdeel kan zijn van een terugkeer naar games met een realistische setting. Nu mocht hij ook de review verzorgen en dus kun je hieronder vooral veel gestamel over ‘vroeger’ verwachten, maar ook een uitgebreide analyse van waarom games als Ready or Not belangrijk zijn. Oja, hij geeft ook nog zijn mening over de game, uiteraard.
Ken jij ook dat gevoel dat er ‘vroeger’ veel meer SWAT-achtige games in omloop waren? Series als Ghost Recon en Rainbow Six waren bijvoorbeeld toonaangevende tactical shooters, waarbij je als leider van een team speciale agenten tactisch te werk moest gaan om terroristennetwerken te ontmantelen. In de laatste 15 jaar is de focus bij dat soort games verschoven, waarbij je in Rainbow Six vooral online de strijd aangaat met andere spelers en Ghost Recon de focus legt op een open wereld.
Ja, er zijn wel meerdere series geweest met heerlijk tactische gameplay, zoals de SWAT-serie zelf en stiekem rekenen we zelfs de eerste Splinter Cell-games een beetje mee, al ging Sam Fisher zelf meer alleen te werk. Als je eerlijk naar die tijd kijkt, kan het best zo zijn dat die games ietwat minder populair werden na verloop van tijd. En dan zoeken ontwikkelaars naar andere manieren om die series vorm te geven. Ook Splinter Cell verschoof de focus, in dit geval van tactisch naar meer actie, tot ongenoegen van veel fans.
Zoals ik al zei, op een gegeven moment lopen de verkopen van een serie terug en/of hebben ontwikkelaars en uitgevers het idee dat ‘wij’ die games zat zijn. Zo zouden gamers realistisch en grauwe games zat na de Xbox 360/PS3-generatie en als we eerlijk zijn was dat ook een beetje zo. De nadruk ging van realisme naar bonte kleuren en veel bizarre designkeuzes, terwijl de gameplay in singleplayer games vooral kwam te liggen op het upgraden van je personage via talent trees en enhancements. Eerlijk is eerlijk, dat soort games voelde in het begin verfrissend aan, maar meer dan een decennium verder zijn we ook die weer zat.
Het komt en gaat altijd in periodes bij games, denk bijvoorbeeld eens aan oorlogsgames. Er was een tijd dat we geen genoeg kregen van Tweede Wereldoorlog-games, en toen we die zat waren ging de focus naar de moderne tijd. Toen we ook dat weer zat waren kwamen de futuristische shooters en uiteraard waren we daar ook na een tijd weer klaar mee. En nu hebben we die Battle Royaal en Hero-shooters ook wel weer gezien, waardoor het eindelijk weer eens tijd is voor meer realistische ervaringen. Kijk bijvoorbeeld eens naar CoD: Black OPS 6 en Battlefield 6 en als liefhebbers van realistische games met realistische settings kunnen we niet anders dan enorm blij zijn met deze shift in gaming.
Ready or Not is al een tijd geleden op de PC uitgekomen en PC-gamers met een liefde voor tactical shooters van weleer spelen het sindsdien helemaal kapot. Als consolegamer hoopte ik al een lange tijd dat de game ook naar mijn geliefde systemen zou komen en dat lange wachten is nu beloond met de release van de game op Xbox Series X en PlayStation 5. Tijd om eens te checken of de overzetting naar consoles geslaagd is!
Op het bureau
De opzet van Ready or Not is vrij rechttoe rechtaan, waarbij de focus volledig ligt op het uitvoeren van de missies. Verwacht dus geen overkoepelend verhaal of een soort van open wereld. Wel is er een hub, in de vorm van een politiebureau, die dient als verzamelplek tussen de missies door. Op het bureau zelf kun je nog redelijk wat ruimtes betreden, maar naast de ruimte voor schietoefeningen kun je er niet veel anders doen. Uiteindelijk komen naarmate van spelen meer ruimtes vrij en kun je bijvoorbeeld kijken naar de bewijsstukken en documenten die jij in je missies hebt gevonden.
Het bureau zelf ziet er wel aardig uit en deelt zeker bij aan de setting, al had ik graag wat meer interactie gezien. Als jij de game met maten speelt, zul je ook met zijn allen rondlopen in het politiebureau en vanuit de missiekamer kan een van de aanwezigen een missie starten. Als je in je eentje speelt, zul je de missie zelf moeten starten, maar ben je voorzien van een aantal AI-agenten. Deze agenten hebben ook allemaal hun specialiteiten en daarnaast nog een mentale staat, maar daar kom ik later in deze review nog op terug. Zodra jij je team samen hebt gesteld, je wapens hebt aangepast en een missie hebt geselecteerd is het zeker even handig om de briefing te volgen.
Jij hebt dus een tablet bij je waar je alle ins en outs van een missie kunt bekijken. Het staat allemaal netjes beschreven, maar met een druk op de knop wordt het ook nog eens allemaal voor je voorgelezen alsof jouw baas daadwerkelijk een briefing geeft. Dit is erg handig, maar het draagt ook bij aan de sfeer. Tijdens de briefing kun je in je tablet ook kijken naar de bewijsstukken, maar ook andere informatie. Als er bijvoorbeeld melding is gemaakt bij 911, dan kun je een geluidsfragment van dat gesprek afluisteren. Ook kun je er foto’s van de verdachten zien (mist er foto’s aanwezig zijn), maar ook die van bekende omstanders.
Kort maar krachtig
Bij het begin van de missie sta je meteen voor het uit te kammen pand, het is dus niet zo dat je er naartoe moet rijden of je er een weg naartoe moet banen. Deze ‘no bullshit’ aanpak is begrijpelijk, want op die manier hoef je de map van de missie niet enorm groot te maken. Toch kwam het in de praktijk soms zo uit dat we meteen werden beschoten zonder ook maar een stap te hebben gezet. Ook aan het einde van een missie is het niet zo dat je alle verdachten en geboeide mensen netjes ergens heen brengt, dat wordt blijkbaar door een andere groep agenten gedaan. Ik snap dat zoiets niet de taak is van een speciale eenheid van de politie, maar de missie eindigt daardoor vrij abrupt naar mijn gevoel.
We worden bij de eerste missie voor de deur van de shop van een tankstation gedropt, waar op dat moment een overval en gijzeling plaatsvindt. Zo snel en veilig mogelijk banen we ons een weg naar binnen, waar we meteen al ’throw you hands up’-schreeuwend een aantal mensen in de boeien slaan. Het maakt niet uit of we hier te maken hebben met de overvallers of onschuldige mensen, ze gaan sowieso in de boeien. Hierdoor blijven ze op een plek zitten en dat is best tricky, want tijdens het boeien komt ineens een van de overvallers al schietend naar binnengerend. Die schiet op mij, maar omdat ik nog rondom de geboeide persoon sta, wordt deze onschuldige burger helemaal doorzeeft met kogels.
Al snel bereiken we allerlei deuren in het complex en kammen we de boel uit. Toch is de missie nog niet voltooid, blijkbaar hebben we nog iets gemist. Na voor de zoveelste keer het pand doorgelopen te hebben stuiten we op een deur die je naar buiten laat gaan. Op dat moment zien we een persoon, die niet lijkt te reageren op ons geschreeuw en dus houden we hem onder schot, terwijl we steeds dichterbij komen. Bij aankomst blijkt de persoon letterlijk van karton te zijn, blijkbaar hadden de makers nog humor ook. Na veel zoeken blijkt dat we een van de onschuldige mensen nog niet hadden geboeid en zodra we dat doen is de missie voorbij. Kort, maar krachtig!
Mentaal verward
Die eerste missie liet meteen zien wat je eigenlijk grotendeels van het spel kan verwachten. Korte missies in geloofwaardige setting, zonder poespas. Uiteraard worden de gebouwen en terreinen per missie steeds groter en complexer, waardoor de keuzes die jij maakt van grote invloed zijn. Zo stuit je al vrij snel in het spel op ruimtes met heel veel deuren en bij een slechte tactiek kan dat zomaar een snelle dood betekenen voor jou en je squad. Daarnaast kunnen de deuren ook voorzien zijn van dodelijke boobytraps, waardoor je niet zomaar elke kamer in kunt stormen. Let dus goed op, want als jij jouw team snel door een deur laat gaan zonder eerst even te checken, kan het zomaar zijn dat heel jouw squad in een keer dood is.
En in Ready or Not is er een belangrijke regel: dood is dood! Dus als jouw squad het loodje legt, krijg je er geen mensen voor terug tijdens de missie, maar ook na de missie blijven ze dood. Vaak kun je dan nog wel tussen de missie nieuwe mensen inhuren, maar ook die zijn niet oneindig. Door dit aspect word je vanzelf een stuk voorzichtiger als het aankomt op de fysieke gesteldheid van je squadmembers. Ook de mentale gesteldheid speelt mee, want ze worden ook nog eens gestrest van de spannende missies. Je kunt ze eventueel naar een psychiater sturen, maar dan kun je ze niet meenemen tijdens een missie. En als je gestreste mensen meeneemt, kunnen ze zomaar in een mentale crisis terechtkomen. Aan jou om dat allemaal te managen, al kom je ook op een punt waarbij je geen ander keuze hebt dan jouw mentaal verwarde persoon gewoon ‘leuk’ me te nemen. Dikke kans dat zij de die missie helaas niet overleven.
Overigens ga jij dan weer met je maten op bezoek bij allerlei mentaal verwarde personen en loop je samen soms door de meest lugubere situaties, die je vooral kent uit bepaalde films. Denk hierbij aan verontrustende teksten op de muur of maf geschreeuw uit allerlei kamers. Ook onschuldige mensen ervaren stress, want als in de boeien zitten gaan ze op allerlei manier op je in praten. De boeien zitten te strak, of ze geven je eerst complimenten in de hoop losgemaakt te worden, om je vervolgens helemaal verrot te schelden als je dat niet doet. En zo draagt de stress en de nervositeit enorm bij aan de heerlijke sfeer in Ready or Not.
Geen stealth, wél dikke schietactie
Ready or Not is geen shooter met veel actie, maar het is ook geen stealthgame. Terwijl jij als speler soms onopgemerkt te blijven, laat het spel vaak wat minder subtiel weten dat het niet per se de bedoeling is om bijna onzichtbaar te worden. Nee, jij bent dat team dat als laatste redmiddel ergens naar binnen komt sormen met veel kabaal. Dat is soms wel wat vreemd, omdat je in grotere panden het idee hebt dat ze niet weten dat je er bent. En dan sla je een (misschien) onschuldig persoon in de boeien, terwijl jij of je maat contact opneemt met collega’s via je intercom. Op dat soort moment schreeuwt jouw personage echt bijzonder hard door het hele pand heen, waardoor je het idee hebt dat de rest van de tegenstanders nu precies weet waar je bent. Toch blijven die dan vaak in een andere kamer met elkaar praten alsof er niets aan de hand is.
In dit soort games speelt chaos vaak een belangrijke rol en wat dat betreft kom je in Ready or Not aan je trekken. Je positioneert jouw squad bij een deur, die ze vervolgens intrappen, waarna ze een flashbang naar binnen gooien. De aanwezige boeven in die ruimte beginnen te schiten en te schreeuwen, terwijl jij en je maten schreeuwen dat ze hun wapens moete laten vallen. Sommige verdachten of handlangers zullen ook daadwerkelijk hun wapens laten vallen en hun handen omhoog doen. Deze moeten dan geboeid worden, want anders kunnen ze alsnog een wapen pakken en jou bijvoorbeeld in je rug schieten. Maar tijdens het boeien is het dan wel weer handig om elkaar rigdekking te geven, want als er een schurk al schieten om de hoek komt rennen kost dit anders gelijk je leven.
Het tempo van de game is zowel laag als hoog, waarbij fysieke moves zoals lopen en iemand in de boeien slaan nou niet echt snel gaat. Hierdoor kun je niet zomaar even een situatie uitrennen en dien je dus ten alle tijden op je hoede te zijn. Maar als de strond dan echt aan de knikker is, kan het heel snel gebeurd zijn. Hierdoor zijn de toch al zo schaarse shootouts enorm intens en voelen ze soms bijna als een horrorgame aan. Zelf ben ik mij een paar keer een hoedje geschrokken toen er ineens iemand achter mij stond die ik over het hoofd gezien had. Uit pure stress schiet je dan als een malle om je heen, waarbij de kans bestaat dat je een onschuldig persoon raakt.
Besturing
De besturing van Ready or Not is even wennen als je de pc-versie bent gewend, omdat je op de Xbox met je controller speelt. Gelukkig werkt het schietgedeelte prima, dus daar hoef jij je geen zorgen over te maken. Je loopt misschien wat langzaam, maar dat komt het realisme ten goede. Als jij een foute beslissing maakt, ren je niet zomaar even de situatie uit. In die situaties begin je wel te merken dat de controller geen muis is. Je moet eigenlijk tijdens die momenten snel kunnen handelen en goed kunnen richten. Nu ben ik een consolespeler in hart en nieren en daarnaast vind ik het geen probleem om de sensitivity vrij hoog te zetten. Hoe dan ook, vergeet niet deze instelling naar jouw smaak te calibreren. Houd er rekening mee dat alles op de hoogste moeilijkheidsgraad nog wat lastiger wordt qua mikken met een controller en je met één schot al dood kan zijn.
Naast het schieten kom je in dit soort spellen altijd vele deuren tegen en door bijna tegen de deur aan te gaan staan krijg je snel de mogelijke acties en de daarbij horende knoppen te zien. Zo kun je een deur zachtjes openen, intrappen of gewoon normaal openen. Vergeet ook niet even aan de onderkant van de deur te checken, waar je ineens een andere optie krijgt, waarmee je handig onder de deur door kan kijken. Zo kun je zien of er een persoon aanwezig is in de kamer achter de deur. Soms is een deur voorzien van een boobytrap en ook dan kijk je onderaan de deur en kies je de optie om je knijptang te pakken.
Tijdens de singleplayer ben jij verantwoordelijk voor alle acties van jouw squad en je kunt ze dus heerlijk allerlei opdrachten geven. Dat doe je met een van de schoudenknoppen, waarna er een cirkelmenuutje verschijnt. Je kunt bijvoorbeeld kiezen uit ‘move’ en vaak wordt er dan weer een nieuwe optie weergegeven. Dit klinkt snel en makkelijk, maar je moet alsnog even wennen aan wanneer je de stick loslaat. Aan het einde van je opdrachtenketting in je cirkelmenu moet je met de stick omhoog houden en juist weer je schouderknop loslaten. Dat klinkt dan weer wat onhandig en dat is het in het begin ook, maar later merk je dat het een goede keuze is, omdat je hierdoor wat minder snel fouten maakt. Die fouten kunnen dan weer een vervelende dood opleveren voor jou en jouw teammaten, dus fijn dat hieraan gedacht is.
Kijk uit!
Uiteraard kunnen de agenten in je squad meer dan alleen deuren openen, want ook zij kunnen bijvoorbeeld boobytraps spotten en doorknippen met een tang. Wees er wel voorzichtig mee, want als jij ze verteld door de deur te lopen kan dit verstrekkende gevolgen hebben. Zo had ik een deur niet gechecked, maar ook niet laten checken door mijn squad. Toen ze de deur hadden geopend, ging er meteen een explosief af, waardoor mijn gehele squad in een keer van de aardbodem werd geveegd. En toen stond ik daar in mijn eentje in het huis van een zeer agressief figuur. Misschien is het ook niet handig om ze alle vier voor één deur te positioneren, waardoor het maar goed is dat je mij niet in het echt een squad laat leiden.
De eerste paar levels zullen maar een paar deuren bevatten, maar al vrij snel stuit je op bijzonder veel deuren. Het betreden van een locatie is tot aan het schietgeweld een soort fijne puzzel met de spanning van onwetendheid. Op werkelijk elk moment kan de shit meteen aan zijn en jouw squad is absoluut niet gemaakt van ijzer. Nee, het zijn mensen van vlees en bloed. In mijn singleplayer-ervaring heb ik vooral medelijden met de personen die aan de familie van de gesneuvelde agenten moet gaan vertellen dat hun geliefde vader, zoon of broer niet meer thuis komt eten. En dat allemaal omdat de verantwoordelijke leider eigenlijk helemaal geen echt skills heeft. Uitkijken, dus.
Graphics en geluid
Ready or Not kwam twee jaar geleden al uit op de pc en zag er toen al prima uit. Op de console is dat niet anders, al zullen de graphics je niet meteen van de bank af slaan. Door de realitische settings en prima belichting komen de scenes erg geloofwaardig over. Je komt in huizen vol extremiteiten, waarbij er bijvoorbeeld heel filmisch van allerlei ellende op de muren is gekrast of getekend. Je kent dat soort settings wel van bijvoorbeeld de film ‘Se7en’. Maar je komt ook in grote fabriekshallen terecht, waarbij je erg snel het overzicht kwijt bent.
Tel daarbij op dat het geluid ook een dikke uitwerking heeft op het geheel, waarbij de schoten heerlijk hard klinken. Voor de chaos is het stil en hoor je soms mensen praten vanuit allerlei kamers. Daarbij is de muziek op die momenten ook lekker spannend, al vond ik het zonder muziek uiteindelijk nóg spannender. Zodra de poep de ventilator raakt, begint iedereen te schreeuwen en te schieten, waarbij onschuldige mensen ook lekker meeblèren.
Multiplayer
Zelf ben ik een enorme purist als het aankomt op de singleplayer mode, maar de actie komt pas echt los in de multiplayer. Je kan dan nog steeds commands geven, maar het is dan aan de andere spelers of ze die wel of niet opvolgen. Veel leuker is natuurlijk om met je headset te communiceren, waarbij de game ook ineens vele malen spannender, maar ook tactischer wordt. Mijn maat en ik zouden samen wel eens even op jacht gaan naar verdachte mensen, maar met zijn tweeen is het enorm pittig. Nu houden we wel van een uitdaging, maar uiteraard schoot ik mijn maat een keer neer, omdat ik in een reflex dacht een verdachte neer te schieten. Ondanks dat, zijn we nog steeds maten. Uiteraard kun je Ready or Not ook met veel meer mensen spelen en ook dat is dikke fun.
Bugs
Helaas zitten er best nogal wat bugs in het spel, al zijn ze meetsal niet game breaking. Vijanden en onschuldige burgers zitten nog wel eens vast in muren, tafels en zelfs een open haard. Daarbij is het dan lastig om deze alsnog in de boeien te slaan, wat een uitdaging kan zijn, omdat je zelf niet in de muur kan gaan staan. Een keer moest ik een paar handgranaten in een open haard gooien, waar een npc in de muur zat. Tot dat moment had ik inmiddels meerdere rondjes door het hele huis gelopen, op zoek naar waar die laatst benodigde actie uitgevoerd moet worden.
Een probleem dat mij zeker snel uit de immersie haalde, was een bug met schieten. Bij je eerste schot zit er een behoorlijke vertraging in de actie. Je drukt op je trekker en het duurt vervolgens bijna een seconde voordat je ook op de tv schiet en het geluid was nog eens bijna een seconde erna. Voor sommige misschien een klein krasje, maar op die momenten voelt Ready or Not wat onstabiel aan. Dat terwijl accuratie juist belangrijk is in dit soort games. Ook kent de game de typische ‘Unreal Engine-bug’, waarbij de details van de graphics soms later in worden geladen of vertoond dan de ruwe achtergrond. Ook dit valt meteen op en is een storende factor.
DLC en lengte game
Er is veel dlc te vinden voor Ready or Not en omdat de game al een lange tjd uit is op pc, had ik iets meer gehoopt op bijgevoegde content van uit zo’n dlc, maar dat zit er helaas niet in. De game heeft een wat zachter prijsje dan AAA-games, maar het duurt niet lang om alle missies te voltooien. Gelukkig wordt de game vele malen langer door de hoogste moeilijkheidsgraad aan te zetten en de vijanden staan elke keer ergens anders, waardoor het elke keer weer spannend blijft.
Conclusie
Ready or Not is een heerlijk game, waarin je eindelijk weer eens realistisch met een squad aan de haal gaat. De meeste mensen zullen heel veel plezier gaan halen uit de multiplayer, die lekker moeilijk is. Voor de singleplayers onder ons is het goed om te weten dat de game je een volledige singleplayer-ervaring voorschotelt, voorzien van allerlei commands voor je squadleden. De besturing is voor een controller erg goed, waarbij je veel opties hebt, maar keyboard + muis-puristen worden aangeraden de game op de pc te spelen. Er zitten wat kleine bugs in, maar de sfeer, de settings, de actie en de keuzes zijn allemaal van zeer hoog niveau.
