Elk jaar is het weer zover, de game titels komen met hun nieuwe versie en zo ook voor de ijshockey fans, NHL 26 is hier. Is deze titel nu een goeie verbetering of rijden we een scheve schaats.
Met NHL 26 belooft EA een reeks verfijningen die de gameplay realistischer, de presentatie rijker en de ervaring meeslepender moeten maken. En eerlijk is eerlijk: op het ijs speelt deze editie beter dan ooit. Maar zodra je iets verder kijkt, dan zijn de oude gewoontes en mankementen nog steeds aanwezig.
Vanaf de eerste face-off voel je dat NHL 26 technisch beter aanvoelt dan zijn voorgangers. De grootste vernieuwing komt in de vorm van ICE-Q 2.0, een systeem dat gebruikmaakt van real-time spelers- en pucktracking via het “NHL Edge”-platform. Dit betekent eigenlijk dat de spelers zich realistischer zouden gedragen, dichter bij hun echte tegenhangers. In de praktijk voelt dat verschil echter subtieler aan.
Wat dan weer wel beter is, is de verbeterde AI. Teamgenoten reageren logischer op de situatie op het ijs, maken minder positionele fouten en bewegen soepeler mee in aanvallen of omschakelingen. Waar vorige edities vaak aanvoelden als een wedstrijd met bots, lijkt er nu eindelijk meer dynamiek in het teamspel te zitten.
De tweede grote stap voorwaarts zit in de puck. In NHL 26 voelt de puck voor het eerst in jaren echt als een onafhankelijk object, met gewicht, momentum en eigenzinnigheid. Rebounds stuiteren onvoorspelbaar weg, schoten veranderen van richting na contact met sticks, en verdedigende blokkades voelen krachtig en bevredigend.
Het resultaat is een spel dat spannender en chaotischer aanvoelt — precies zoals echt ijshockey hoort te zijn. Doelpunten moeten vaker worden verdiend, en wanneer je een cruciale redding maakt of een schot via je verdediger afketst, geeft dat eindelijk het gevoel van controle en voldoening dat de serie lang miste. Je ga hier de kleine overwinningen echt vieren en je zal zien dat je ineens juicht achter je tv.
Helaas is het niet allemaal geweldig. De balans in de gameplay is nog steeds niet perfect. Ondanks verbeterde keepersanimaties en respons, glippen er nog te vaak schoten door die aanvoelen als pure willekeur. En online blijft het probleem bestaan dat veel spelers dezelfde goedkope trucjes herhalen om te scoren — iets waar EA al jaren geen oplossing voor lijkt te vinden.
Ook de technische kant van NHL 26 laat te wensen over. Clipping komt opvallend vaak voor, audio glitched geregeld, en visuele details zoals logo’s of uniformtexturen missen soms de afwerking die je in 2025 van een AAA-sportgame mag verwachten. Dit zijn fouten die zich al generaties lang herhalen, en die EA blijkbaar maar niet onder controle krijgt.
Visueel is NHL 26 een mengeling van hoogte- en dieptepunten. Bekende sterren zien er overtuigend uit, maar andere spelers lijken nog altijd rechtstreeks uit een vorige generatie te komen. De arenas daarentegen zijn prachtig weergegeven, met levendig publiek, dynamische belichting en ijs dat naarmate je verder komt in de wedstrijd echt slijt, dit soort details doen veel voor de beleving.
De belichting en reflecties zorgen bovendien voor een realistische tv-uitzendingservaring, maar die illusie wordt al snel doorbroken door de commentaarstemmen. Ondanks nieuwe dialogen klinkt alles na een paar wedstrijden weer eentonig. Het is hoog tijd dat EA het commentaarteam volledig vervangt; de huidige stemmen klinken inmiddels zo vermoeid dat ze zelfs bij een Stanley Cup-finale nog klinken alsof ze liever thuiszitten met warme chocomel.
Buiten het ijs is Be A Pro opnieuw het paradepaardje van deze editie. De modus kreeg eindelijk wat aandacht, met nieuwe cutscenes en verhaalelementen die je carrière als NHL-speler meer context moeten geven. Helaas blijft het gevoel van écht een leven te leiden als profhockeyer grotendeels uit.
De vernieuwingen zijn welkom, maar het blijft vooral een kwestie van menu’s doorlopen, gesprekken klikken en statistieken beheren. De basis is gelegd, maar het mist nog persoonlijkheid en diepte om de levensstijl van een NHL-ster geloofwaardig neer te zetten.
En dan is er natuurlijk nog Hockey Ultimate Team (HUT) — de eeuwige melkkoe van EA. Zoals altijd draait deze modus om het verzamelen van spelerskaarten en het bouwen van je droomteam, maar alles is opnieuw doordrenkt van microtransacties. Het is gewoon hetzelfde als bij EA FC, het draait gewoon om wie het meeste uitgeeft.
Er zijn wat kleine updates, zoals strakkere menu’s en nieuwe kaarten, maar inhoudelijk blijft het business as usual. Het voelt pijnlijk dat EA jaar na jaar tijd en middelen steekt in een verdienmodel, terwijl andere modi weinig vernieuwen. Het draait natuurlijk allemaal om geld, maar het blijft wel jammer.
Eindconclusie
NHL 26 is zonder twijfel een stap vooruit voor de serie. De verbeteringen aan AI, puckfysica en de algehele flow van de game maken de ervaring soepeler, realistischer en op momenten zelfs spannend. Het gevoel van chaos en controle op het ijs is beter dan ooit, en die mag EA dan wel in hun zak steken.
Maar tegelijkertijd blijven dezelfde structurele problemen terugkeren: technische foutjes, onevenwichtige keepers, herhalend commentaar en een Be A Pro-modus die nog steeds voelt als een gemiste kans. De serie heeft nog altijd potentie om naast grootheden als FIFA (nu EA FC) en NBA 2K te staan, maar zolang de focus blijft liggen op microtransacties in plaats van vernieuwing, blijft NHL 26 steken in het midden van de competitie. Daarbij gezegd hebbende dat in mijn review van EA FC, ik ook hierover viel en daardoor kwam EA daar ook niet hoog uit de bus.