Sommige games hebben spin-offs en dan denk ik, deze games zijn leuk, vermakelijk, maar het is bijna nooit dat je denkt, dit is geweldig en staat op zijn eigen benen. Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflections, laat je dus precies anders denken. Het staat op zijn eigen benen en niet zo een beetje ook. Deze reeks aan spin-offs begonnen ooit als een toegankelijke entree naar de Monster Hunter serie, maar dit derde deel voelt als een complete RPG die echt op zichzelf staat en ook nog is een goede game is. Wat er allemaal goed aan is? Dat lees je hieronder.
Wat meteen opvalt, is dat Twisted Reflection veel groter en volwassener aanvoelt dan eerdere delen. Het verhaal speelt zich 200 jaar na de vorige games af en draait om de koninkrijken Azuria en Vermeil. Die twee leven al heel lang met spanning richting elkaar, en ondertussen gaat het ook nog eens mis met de natuur. Monsters verliezen hun leefgebied, vreemde rampen duiken overal op en een soort mysterieuze plaag, de Encroachment, maakt de situatie alleen maar erger. Dat klinkt vrij zwaar, en dat is het ook wel, maar de game weet daar gelukkig iets goeds mee te doen. Dit is geen oppervlakkige story dat alleen bestaat om je van gevecht naar gevecht te duwen. Er zit echt iets achter.
Je speelt als de erfgenaam van Azuria en dit helpt de game toch wel, want daardoor voelt je personage niet als een lege huls die er maar een beetje bij loopt. Juist omdat je een duidelijke rol hebt in de wereld, werkt het verhaal veel beter. Je bent niet zomaar iemand die toevallig weer eens de boel moet redden. Je zit midden in het politieke wereldje, in het conflict tussen de rijken en in alle problemen die daaruit voortkomen. Ook de personages om je heen voelen sterker dan in veel andere JRPG’s. Vooral omdat ze niet alleen in cutscenes bestaan, maar echt deel worden van je avontuur en de voice acting helpt daar ook nog is bij!
Wat Twisted Reflection slim doet, is dat het niet vergeet wat Monster Hunter leuk maakt, alleen is dat hier in een andere vorm. In plaats van real-time gevechten krijg je turn-based combat, maar wel op een manier die nog steeds draait om monsters leren lezen. De basis is een systeem van Power, Speed en Technical aanvallen, een soort steen-papier-schaar dus. Dat klinkt misschien simpel, maar in de praktijk zit er veel meer achter. Monsters veranderen soms van gedrag tijdens een gevecht, raken boos, krijgen andere patronen of dwingen je om bepaalde delen van hun lichaam aan te vallen. Daardoor ben je niet zomaar lukraak op aanval aan het drukken, maar blijf je bezig met opletten en aanpassen.
En dat is precies waarom de combat werkt. Het is toegankelijk genoeg om erin te komen, maar diep genoeg om interessant te blijven. Je hebt ook verschillende wapentypes, speciale vaardigheden, Kinship-aanvallen en later nog extra systemen waarmee je sterke vijanden kunt breken en openzetten voor flinke klappen. Het mooie is vooral dat al die systemen samenkomen zonder dat het meteen één grote warboel wordt. Nou ja, meestal dan. In de eerste uren gooit de game wel echt veel info op je af. Zeker als je nieuw bent in Monster Hunter Stories kan dat best even veel zijn. Kleine letters, veel uitleg, veel systemen, veel termen. Het duurt even voordat alles echt klikt, en mijn tip daarin is, blijf doorspelen, het wordt makkelijker, beter en begrijpelijker.
Want dat een fase waar je doorheen moet, want als het eenmaal begint te lopen, is Twisted Reflection echt moeilijk weg te leggen. Dat komt niet alleen door de gevechten, maar ook door alles eromheen. Het verzamelen van Monsties blijft namelijk één van de leukste onderdelen van de serie. In plaats van monsters vangen, steel je eieren uit nesten en laat je die uitkomen. Ja, het klinkt nog steeds een beetje vreemd als je het zo zegt, maar het werkt. Je bouwt langzaam een team op van monsters die niet alleen in gevechten handig zijn, maar ook tijdens het verkennen van de wereld. De één kan vliegen, de ander klimmen, weer een ander sloopt obstakels of komt door smalle doorgangen. Daardoor voelt het verzamelen van Monsties niet als een los systeem, maar als iets dat echt verweven zit met de rest van de game. Je wordt beloond om meerdere Monsties uit te laten broeden en ze allemaal te trainen.
Dat verkennen is trouwens misschien wel de grootste stap vooruit. De wereld in Twisted Reflection voelt veel groter, opener en fijner om doorheen te bewegen dan in eerdere delen. Het is geen volledig open wereld, maar de gebieden zijn wel ruim opgezet en zitten vol geheimen, monsters, materialen en optionele bazen. Je hebt constant het gevoel dat er ergens iets te doen is. Even daar kijken. Even dat pad op. Even dat gat in de muur in. En voor je het weet ben je weer een uur verder zonder dat je eigenlijk nog iets aan het hoofdverhaal hebt gedaan. Dat is meestal een goed teken.
Wat ook helpt, is dat de game er gewoon heel goed uitziet. In plaats van te mikken op superrealistische graphics kiest Twisted Reflection voor een kleurrijke, wat stijlvollere look, en dat pakt goed uit. De wereld knalt van het scherm, de monsters zien er sterk uit en alles voelt levendig. Zeker de animaties van de Monsties maken veel indruk. Ze hebben echt karakter, zowel in gevechten als tijdens het rondrijden en vliegen. En ja, op een Rathalos door de lucht gaan blijft gewoon vet. Dat verveelt echt niet snel.
Het verhaal is uiteindelijk ook zeker sterk. Niet omdat het ineens het meest diepe script ooit heeft, maar omdat het oprecht probeert iets meer te doen met thema’s als oorlog, politiek, wantrouwen en de gevolgen van keuzes. Het blijft wel duidelijk een game die breed speelbaar wil zijn, dus verwacht geen loodzwaar drama van begin tot eind. Maar voor een Monster Hunter Stories-game zit hier veel meer gewicht in dan je misschien zou denken. En dat werkt vooral omdat de game het niet te moeilijk maakt. Het blijft goed te volgen, ook als het af en toe wat groter wil aanvoelen.
Toch is niet alles perfect. De eerste uren zijn wat traag en vooral voor terugkerende spelers kan de uitleg soms te lang duren. Sommige sidequests zitten ook echt in de categorie: versla drie van dit, verzamel tien van dat, bedankt en tot ziens. Dat hoort ergens een beetje bij het genre, maar bijzonder is het niet. Daarnaast is de moeilijkheid van de main story niet altijd even spannend. Als je een goed team hebt en een beetje snapt hoe de systemen werken, kom je best vaak vrij soepel door de campagne heen. De echte uitdaging zit meer in optionele monsters en latere gevechten.
Waar ik wel aan moest wennen, is dat je niet controle hebt over je hele party. Je krijgt geregeld hulp van je allies in de game, maar die doen soms dingen waarvan je denkt: waarom doe je dit nou? Dat haalt af en toe wat van de strategie weg, zeker als jij al ziet aankomen wat de juiste zet was.
Maar zelfs met die punten overeind blijft vooral hangen hoe compleet deze game voelt. Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection is niet zomaar een leuke spin-off voor fans die even iets anders willen. Het is een grote, goed uitgewerkte en verrassende meeslepende turn-based RPG die precies snapt waarom de Monster Hunter-wereld zo geliefd is. Niet alleen vanwege de gevechten, maar ook vanwege de monsters zelf, de wereld om hen heen en het gevoel dat je daar echt deel van uitmaakt.
Voor fans van JRPG’s is dit gewoon een hele sterke game. Voor Monster Hunter-fans die normaal vooral de mainline delen spelen, is dit misschien wel het moment om Stories eindelijk serieus te nemen. En voor nieuwkomers geldt vooral: ja, het begin is even veel, maar als je erdoorheen bent, krijg je een avontuur waar je met gemak tientallen uren in kwijt bent.