Sommige games nemen rustig de tijd om je op te warmen. John Carpenter’s Toxic Commando doet dat niet. Deze co-op shooter gooit je direct in de actie, geeft je een wapen en laat je samen met je team vechten tegen hordes vijanden die maar één doel hebben: jou uitschakelen. Het leuke is dus dat deze game heerlijk samen te spelen is en niet te lastig.
En dat is meteen de kern van de ervaring.
Left 4 Dead vibes, maar dan moderner
Het is duidelijk dat ontwikkelaar Saber Interactive goed heeft gekeken naar klassiekers zoals Left 4 Dead. Maar waar veel games die formule proberen te kopiëren, begrijpt Toxic Commando vooral waarom het werkte. Deze game ademt samen, het is in eerste instantie dan ook echt bedoeld als co-op en daarna komt pas de single player aan zijn trekken.
John Carpenter-sausje werkt verrassend goed
De naam John Carpenter staat niet zomaar op de cover. De sfeer zit vol met:
- Droge one-liners
- Donkere, bijna absurde horror vibes
- Een wereld die langzaam compleet ontspoort
Het verhaal zelf – een experiment dat compleet misgaat en een “Sludge God” loslaat – is niet per se vernieuwend, maar het zet wél de toon voor de chaos die volgt.
Co-op is koning (en solo is… tja)
De game ondersteunt maximaal vier spelers en is daar ook volledig op gebouwd. Speel je met vrienden, dan komt alles samen:
- Klassen die elkaar aanvullen
- Tactische keuzes tijdens missies
- Chaos die je samen moet overleven
Speel je solo met bots? Dan zie je meteen de zwakke punten. De AI kan namelijk nooit het gat vullen dat vrienden of andere wel kunnen. Er wordt niet vooruitgedacht, trage reacties maar ook het gebrek aan echte samenwerking. Zo ging ik toch wel een paar keer ten onder omdat de AI mijn niet op de juiste manier wist te ondersteunen.
Resultaat: solo spelen voelt meer als damage control dan teamwork.
Horde combat dat blijft knallen
Saber Interactive liet eerder met World War Z al zien dat ze hordes snappen, en dat merk je hier ook.
- Honderden vijanden tegelijk
- Continue druk op de speler
- Chaos die elk moment kan escaleren
Gelukkig voelt de gunplay strak aan. Kleine details, zoals kunnen blijven aimen tijdens reloads, maken een groot verschil als het scherm volloopt met vijanden.
Open levels en voertuigen maken het verschil
Wat Toxic Commando onderscheidt van andere co-op shooters, zijn de grote open maps en voertuigen.
- Randomized objectives en locaties
- Verkennen loont echt
- Verschillende voertuigen met unieke functies
Van snelle auto’s tot support-voertuigen: alles speelt een rol. Maar let op – voertuigen zijn geen “win button”. Je moet ze onderhouden, beschermen en slim gebruiken.
Progressie en classes geven diepgang
De game biedt vier klasses, elk met een duidelijke rol:
- Strike – pure damage
- Medic – support en healing
- Operator – gadgets en utility
- Defender – shields en bescherming
Samen vormen ze een sterke basis voor teamwork. Solo? Dan valt die balans deels weg en zal je het toch echt anders moeten gaan aanpakken. Ik blijf het zeggen, de game is gewoon op zijn best als je deze met andere speelt.
Ook wapens groeien mee via upgrades en attachments, al kunnen die soms flink prijzig zijn.
Sludge: meer dan alleen decoratie
Een verrassend sterk element is de “sludge” in de wereld:
- Vertraagt je movement
- Doet damage over time
- Beïnvloedt zicht
Het dwingt je om keuzes te maken: snel door de rommel rennen of veilig omlopen? In hectische situaties maakt dat echt verschil. Zo kan je soms maar even vol gas er door gaan als die horde achter je aan zit. Het geeft je dan ook echt iets om over na te denken.
Technisch solide, met kleine kanttekeningen
De game draait eigenlijk prima en zie er weinig schokkends in. Wel natuurlijk een paar kanttekeningen, maar dat heb je vaak wel. Verder is het eigenlijk niet verkeerd.
Eindoordeel
John Carpenter’s Toxic Commando weet precies wat het wil zijn: een chaotische, co-op gerichte shooter die draait om samenwerking en overleven tegen overweldigende hordes.
Speel je met vrienden? Dan is dit een absolute aanrader.
Speel je solo? Dan mis je simpelweg de kern van de ervaring.