Eigenlijk het moment dat ik de code kreeg voor Final Fantasy VII Remake Intergrade had ik een soort ongeloof, een FF game op de nintendo Switch, dat komt voort uit het geloof dat deze games groots en spektakel zijn en voor mij altijd de RPG was. Maar de game draait zo soepel op de Switch 2 dat het ongeloof echt zo verdwenen is en je vergeet eigenlijk dat je op een Switch 2 speelt.
Terug naar Midgar – maar intiemer dan ooit
Het verhaal van Final Fantasy VII Remake is inmiddels bekend: Cloud Strife, voormalig SOLDIER, raakt verwikkeld in het conflict tussen de eco-groep Avalanche en de machtige Shinra Electric Power Company. Mako-exploitatie, ecologische ondergang en morele verantwoordelijkheid vormen de ruggengraat van het verhaal.
Maar waar het origineel uit 1997 groots en iconisch was, is Remake persoonlijker. De personages krijgen ruimte om te ademen. Jessie is geen bijrol meer maar een volwaardig karakter. Barret is meer dan bombast. Tifa en Aerith dragen emotionele lagen die in 2020 al indruk maakten – en dat doen ze hier opnieuw.
Intergrade voegt daar Yuffie’s DLC aan toe, die nog steeds een frisse energie in het geheel brengt.
Wat opvalt op Switch 2 is dat die emotionele lading intact blijft. Er is niets “uitgekleed”. Geen gevoel van compromis in sfeer of impact. Het is echt een volwaardige titel die de diepte van de karakters behoudt.
Handheld: waar magie vanzelfsprekend wordt
De echte verrassing zit in handheldmodus.
De 8-inch Switch 2-display toont Midgar met verrassende helderheid. Industriële achtergronden blijven gedetailleerd. Belichting behoudt zijn karakter. En de karakters behouden hun look en feel en zijn daarnaast echt heerlijk om te aanschouwen.
Maar belangrijker nog: de performance verdwijnt uit je bewustzijn.
- Geen storende stotters
- Geen merkbare input lag
- Gevechten blijven leesbaar, zelfs met de chaos van de gevechten
- Menu’s reageren direct
De hybride combat – realtime actie gecombineerd met tactische ATB-commando’s – voelt net zo responsief als je zou hopen. Het wisselen van spullen, activeren van krachten, het schakelen tussen personages, het voelt allemaal zo gewoon en natuurlijk.
Zoals ik eerder al zei, het idee dat ik op een switch speel, dat gevoel, nergens meer te bekennen. En dat is misschien het grootste compliment dat ik deze game kane geven.
Docked: vertrouwd en verrassend stabiel
Sluit je de Switch 2 aan op een 4K-tv, dan verandert de ervaring niet radicaal – maar deze groeit wel.
Belichting springt eruit: zonnestralen door vervallen staalconstructies, zachte schaduwen in interieurs, subtiele reflecties op personages. Het roept herinneringen op aan de oorspronkelijke PS4-release in 2020.
Is het PS5-niveau? Nee.
Voelt het als een downgrade? Absoluut niet.
Wat docked vooral bewijst is consistentie. De game valt niet uit elkaar op een groter scherm. Animaties blijven overtuigend. Combat blijft vloeiend. Het geheel voelt samenhangend.
Toch bleef handheld voor mij de favoriete manier om te spelen – simpelweg omdat deze versie daar het meest bijzonder aanvoelt. En het gemak, want wie wilt nu niet in de trein even wat gevechten door gaan.
Vergelijken met PS5? Eigenlijk niet relevant
Ja, deze game bestaat al jaren op:
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- PC
Maar de Switch 2-versie probeert die platforms niet te overtreffen. Hij probeert iets anders te doen: dezelfde emotionele ervaring bieden in een flexibelere vorm.
En daarin slaagt hij. Er zijn geen aparte modi voor performance, geen issues met resoluties of wat dan ook. Nee de game legt iets neer en blijft daar heel consistent in draaien.
Waarom dit meer is dan “gewoon een port”
Wat deze versie bijzonder maakt, is hoe snel de technische analyse irrelevant wordt.
Na tien minuten denk je niet meer aan resolutie of framerate. Je bent gewoon weer in Midgar. Cloud’s zwaard voelt zwaar. Tifa’s combo’s vloeien. Aerith’s magie betovert je heerlijk.
Performance wordt geen gespreksonderwerp. Het wordt een fundament.
En misschien is dat precies wat een goede port moet doen: niet imponeren, maar vertrouwen winnen.
Eindoordeel
Final Fantasy VII Remake Intergrade op Nintendo Switch 2 is geen technische revolutie. Het is iets subtielers – en misschien waardevollers.
Het is een versie die:
- De originele visie respecteert
- De emotionele kern intact houdt
- Soepel draait zonder frictie
- Handheld écht betekenis geeft
Midgar voelt net zo dramatisch, net zo levendig en net zo aangrijpend als in 2020 – alleen past het nu letterlijk in je handen.
En dat voelt, eerlijk gezegd, een beetje magisch.