Er zijn games die precies weten wat ze willen zijn. Dan heb je nog de games die van alles wat zijn en soms teveel willen zijn, maar dan is er ook nog eens Crimson Desert, een game die zich totaal niet in een hokje laat stoppen. Dit is een game die zó groot, zó ambitieus en zó overladen is met systemen en ideeën, dat het soms bijna tegen zichzelf lijkt te werken. Maar tegelijk… is het ook een ervaring waar ik, ondanks alles, steeds weer naar terug bleef keren.
Laat ik er niet omheen draaien: dit is een game van extremen. Het ene moment zit je met open mond naar een adembenemend landschap te kijken of geniet je van heerlijk brute combat. Het andere moment zit je je te ergeren aan rommelige mechanics, frustrerende designkeuzes en een verhaal dat je eigenlijk niets doet. Maar toch werkt dit wel, ondanks die mechanics soms, doet de game het echt lekker en werkt het zo goed voor je hoofd.
Een wereld die bijna té groot is
In Crimson Desert speel je als Kliff, een geharde huurlingenleider die zijn groep opnieuw probeert samen te brengen in een wereld die letterlijk uit elkaar lijkt te vallen. Klinkt als een vrij standaard fantasy-opzet, maar de wereld waarin dit zich afspeelt – Pywel – is allesbehalve standaard. En daarmee is eigenlijk nog niets gezegd, want die wereld is zo groot, zo immens.
Dit is zonder twijfel één van de meest overvolle open werelden die ik in jaren heb gezien.
Je kunt hier echt alles doen. En met alles bedoel ik ook echt alles:
- Bounty hunting
- Handel en economie managen
- Puzzels oplossen
- Dieren vangen
- Huizen inrichten
- Sumo worstelen
- Mechs besturen
- Koken
- Detective spelen
- Vliegen
- Vissen vangen en verplaatsen
En dat is nog maar het topje van de ijsberg.
Het probleem? Je zou zeggen is dat er dan? Ja toch wel hoor, niet alles is top uitgewerkt. Je kan zoveel dat sommige systemen gewoon iets bijgeschaafd mogen worden. Crimson Desert probeert heel veel tegelijk te zijn, dat doet het eigenlijk best goed hoor. Maar soms ook net even niet.
En dat voel je.
Combat is de absolute ster
Waar de game écht tot leven komt, is in combat. Vooral wanneer je tegen grotere groepen vecht, begint alles te klikken.
Je kunt vijanden grijpen, gooien, worstelen en letterlijk tegen objecten aansmijten. Het voelt fysiek, chaotisch en heerlijk over-the-top. Ik heb momenten gehad waarin ik een vijand oppakte, hem tegen een toren smeet en vervolgens zag hoe die hele constructie instortte. Dat soort momenten blijven hangen.
Het systeem heeft diepgang, maar ook een bepaalde rauwheid die perfect past bij de wereld. Dit is geen strak afgemeten combat zoals in God of War, maar eerder een brute sandbox waarin je zelf chaos creëert. En dat voelt gewoon weg HEERLIJK!
Toch is het niet perfect. Boss fights zijn extreem wisselvallig. Sommige zijn geweldig, andere voelen oneerlijk of slecht gebalanceerd. Vaak moet je gewoon healing items spammen om erdoorheen te komen. Dat haalt de spanning er compleet uit. Het is geen souls game of elden ring, maar soms dacht ik wel dat ik erin zat. Het is soms echt lastig. De berichten van sommige bosses die werden generfd omdat spelers er niet door kwamen hielp ook niet mee.
Designproblemen die blijven terugkomen
En hier komen we bij het grootste probleem van de game: gebrek aan focus en polish.
Ik liep constant tegen kleine frustraties aan:
- Inventory die veel te klein is
- Camera die niet meewerkt in gevechten
- Abilities die je vrijspeelt voordat je ze kunt gebruiken
- Mechanics die slecht worden uitgelegd
- Platforming waarbij falen betekent dat je minuten opnieuw moet lopen
Op zichzelf zijn dit kleine dingen. Maar bij elkaar opgeteld worden ze vermoeiend. Het voelt alsof niemand bij de eindstreep heeft gezegd: “Dit moet strakker.”
En dat is zonde, want de basis is er absoluut.
Een wereld die leeft… tot je met mensen praat
Visueel is Crimson Desert simpelweg indrukwekkend. Echt indrukwekkend.
Van besneeuwde bergtoppen tot zwevende eilanden en eindeloze woestijnen – dit is een wereld waar je constant screenshots van wilt maken. Ik zat serieus regelmatig in Photo Mode omdat het er zó goed uitziet. Het is ook gewoon vet dat als je een punt zie op de map, je er ook werkelijk heen kunt gaan .Dat is een stuk vrijheid dat ik nog niet eerder heb ervaren in een game.
Wat ik vooral sterk vond, is hoe levendig de wereld aanvoelt. Dieren gedragen zich natuurlijk, ecosystemen lijken echt te functioneren. Het voelt alsof de wereld doorgaat, ook zonder jou.
Totdat je met NPC’s praat.
Dan valt het een beetje uit elkaar. Dialogen zijn vlak, personages zijn oppervlakkig en het verhaal… tja.
Het verhaal stelt teleur
Ik ga eerlijk zijn: het verhaal deed mij vrijwel niets.
Kliff is een typische “stoere, zwijgzame protagonist” zonder veel persoonlijkheid. Hij reageert nauwelijks op de bizarre dingen die hij meemaakt, en dat maakt het lastig om betrokken te raken.
De plot zelf is rommelig, slecht uitgelegd en vaak verwarrend. Je krijgt het gevoel dat je constant dingen mist, tenzij je actief in menu’s en lore duikt. En zelfs dan is het de vraag of het de moeite waard is.
Voor een game van deze schaal is dat echt een gemiste kans.
Heel veel te doen
Wat mij eigenlijk het meest veraste, was hoe langzaam ik door het verhaal ging. Waar ik vaak met games bezig was knalde ik door het verhaal heen. Maar hier is het anders, ik weet nog in chapter 2 bezig was, maar al zoveel uur in de game had zitten. Ik was namelijk rustig ook op mijn paard rondjes aan het rijden door de map.
Er is namelijk zoveel te ontdekken, verborgen wapens, kastelen, puzzels echt zoveel. Ik zie de game ook niet als een actie game of iets, het lijkt dan op een heerlijke sandbox titel. Waarbij je alles kan en mag doen. je maakt je eigen avontuur en trekt erop uit.
Wat dat betreft is de game echt uniek.
Mijn conclusie
Crimson Desert is geen perfecte game. Verre van zelfs.
Het is rommelig. Overvol. Soms frustrerend. Het verhaal is zwak en de game had duidelijk meer focus en polish nodig.
Maar tegelijk is het ook een game met een enorme ziel. Een game die durft. Die groots denkt. Die momenten biedt die je nergens anders krijgt.
En dat is waarom ik hem blijf spelen.
Eindoordeel
Aanrader, maar met kanttekeningen.
Als je houdt van enorme open werelden, experimenteren en je eigen avontuur creëren, dan ga je hier veel plezier uit halen. Maar verwacht geen strak afgewerkte ervaring of een meeslepend verhaal.
Dit is een game die je moet leren accepteren zoals hij is.
En als dat lukt? Dan zit er iets bijzonders in.