Copa City is misschien wel het meest originele sportspel van de afgelopen jaren, en dat is precies omdat het nauwelijks als een sportspel aanvoelt. Het is namelijk echt de andere kant van de medaille en dat maakt het juist zo leuk.
Voetbalspellen volgen al decennialang hetzelfde recept. Je speelt wedstrijden in EA Sports FC, beheert transfers en tactiek in managementsimulatoren of keert af en toe terug naar arcadealternatieven. Copa City gooit dat allemaal overboord en stelt een verrassend eenvoudige vraag die blijkbaar niemand eerder heeft beantwoord: wat gebeurt er eigenlijk voordat de wedstrijd begint?
In plaats van spelers besturen, goals maken of selecties samenstellen, ben jij verantwoordelijk voor de complete matchday-ervaring. Fanzones, transportsystemen, stadionlogistiek, eetstandhouders, crowd control, beveiliging, stadsinfrastructuur. Alles wat achter de schermen moet kloppen voordat duizenden supporters de stad binnenstromen. Het concept is inventief en developer Triple Espresso verdient daar oprecht krediet voor.
Het goede nieuws is dat het concept aanzienlijk beter werkt dan verwacht. Het minder goede nieuws is dat de console-implementatie, met name op PS5, de ervaring hier en daar tegenhoudt. De managementsystemen zijn sterk, maar vervelende UI, onhandige besturing en repetitieve scenario’s in de tweede helft van het spel houden Copa City weg van echt bijzonder.
Eén ding wil ik vooraf duidelijk maken: als je van managementsims houdt en iets fundamenteel anders zoekt dan het gebruikelijke voetbel aanbod, is Copa City absoluut de moeite waard.
De game bouwt elk evenement op rond officieel gelicentieerde voetbalclubs zoals Arsenal, Bayern München en Besiktas, en recreëert de unieke cultuur rondom de matchday-voorbereiding. Je bent de organisator die ervoor zorgt dat elk onderdeel soepel verloopt, van de financiën en de tevredenheid van supporters tot de lokale infrastructuur van de stad.
Wat ik dan ook erg waardeer is hoe Copa City voortdurend benadrukt dat voetbal veel groter is dan wat er op het veld gebeurt. Supporters stromen al uren eerder de stad in, fanzones raken gevuld met activiteit, vervoersnetwerken raken overbelast en elke beslissing die je eerder maakte heeft zichtbare gevolgen wanneer de matchday eindelijk aanbreekt. Er zit iets heerlijk bevredigends aan het zorgen dat alles juist functioneert.
Verwacht geen verhaaldiepgang. Er zijn geen karakterbogen of emotionele wendingen. De game steunt volledig op zijn managementloop om spelers betrokken te houden, en of dat werkt hangt af van hoeveel je van simulatiegames houdt. Ik vond het concept boeiend genoeg om de afwezigheid van traditionele storytelling niet te missen, maar ik begrijp dat sommige spelers eerder afhaken.
Gameplay is de plek waar Copa City staat of valt. Je beheert financiën, stelt specialisten aan, coördineert vrijwilligers, bouwt entertainmentzones, organiseert verkeersstromen en houdt er rekening mee dat supporters van rivaliserende clubs gescheiden blijven om rellen te voorkomen. Het klinkt stressvol, dat is het dus soms ook.
De grootste kracht is hoe anders alles aanvoelt vergeleken met andere sportspellen. Succes hangt hier volledig af van organisatie en planning. De tijdsdruk dwingt je voortdurend om prioriteiten te stellen, en ik schreef mijn strategie meerdere keren volledig om nadat ik een logistiek probleem had onderschat.
Visueel ziet Copa City er goed uit. Stadsomgevingen voelen levendig aan, zeker wanneer de menigte richting het stadion trekt. Hoe het stadsdeel langzaam transformeert naarmate de aftrap nadert, geeft een sterk gevoel van voortgang.
De besturing op console is de achilleshiel. Dit is duidelijk ontworpen met pc-bediening in gedachten. Menu’s navigeren met een controller voelt onhandig, en er waren momenten waarop ik vaker vocht met de interface dan met de daadwerkelijke gameplay. Daarnaast sluipt er herhaling in de latere scenario’s. De vroege uren zijn spannend omdat je nieuwe systemen leert. Later, als je de loop volledig begrijpt, verdwijnt het gevoel van ontdekking sneller dan je zou hopen.
Copa City is een van de creatiefste sportgerelateerde spellen van de afgelopen jaren omdat het durft te focussen op een aspect van voetbal dat bijna elk ander spel volledig negeert. De managementsystemen zijn oprecht boeiend, het concept voelt origineel en er is echte voldoening in het succesvol orkestreren van een groot evenement. Helaas houdt de onhandige consolebediening, wat herhalend tempo in de tweede helft en enkele UI-frustraties het spel weg van zijn volledig potentieel.
Triple Espresso verdient serieuze waardering voor het bewijzen dat er nog volkomen nieuwe ideeën te ontdekken zijn binnen het voetbalspelgenre.