Ik wist eigenlijk al precies wat me te wachten stond toen ik in Company of Heroes 3: Final Stand dook: een strakke, defensieve draai op de bekende WWII-RTS-formule van Relic. Als standalone wave-defense roguelite laat de game de volledige multiplayer-sandbox gewoon links liggen, en gooit je in plaats daarvan in het diepe met de opdracht om gelaagde verdedigingslinies neer te zetten tegen 12 golven vijanden die steeds erger worden (of oneindig door te gaan in Endless-modus). Die scherpe focus voelt eigenlijk best verfrissend, meerdere rondes waren voor mij het perfecte tussendoortje van 30 tot 45 minuten, maar helaas gaat het bij de release vooral over één lelijk puntje: de prijs, en het ontbreken van fatsoenlijke matchmaking. Hou je van methodisch, defensief spelen en co-op met een maat, dan zit hier genoeg leuks in. Verwachtte je een volwaardig nieuw CoH-pakket, dan kun je die verwachting beter wat bijstellen.
Ingraven en volhouden
De kernloop van Final Stand is heerlijk simpel en tactisch: je kiest een factie, zet een minimale basis neer, en maakt je klaar voor golven die steeds groter en gevaarlijker worden. Ik was vooral bezig met eenheden neerzetten, knelpunten onder controle houden en slim gebruikmaken van vaardigheden, de vertrouwde CoH-ingrediënten dus, maar dan met extra druk, want resources druppelen langzaam binnen en fouten worden meteen afgestraft. Je moet wel in lagen leren denken: infanterie om linies vast te houden, geniesoldaten om te repareren en te versterken, en zwaarder geschut om pantseraanvallen te breken. Tussen de golven door kies je willekeurige upgrades of nieuwe eenheden die de rest van de run met je meegaan, en dat kiezen of overslaan bepaalt vaak of je strategie overeind blijft of instort.
De potjes zijn lekker compact: een hele run zet je in één avond neer, en dat ritme is echt een van de sterkste punten van de modus.
Wanneer geluk botst met keuzes voor de lange termijn
Final Stand leunt zwaar op roguelite-elementen. Elke factie heeft een progressieboom die blijft staan, met perks om te ontgrendelen, en de kaarten die je tijdens een run trekt, veranderen flink hoe je battlegroup speelt. Wat me aansprak: US Forces, Wehrmacht, Britten en het Deutsches Afrikakorps voelen nog altijd echt anders aan, ook al lijkt de basis op elkaar. Vroeg in een run speel je min of meer hetzelfde, maar latere ontgrendelingen kunnen een factie richting agressief pantserspel duwen, of juist naar een fort-achtige verdediging. Die willekeur houdt elke run anders en dwingt je te improviseren, al zal je soms ook gewoon balen als de kaarten je defensieve opties flink beperken, en dat overkwam mij tijdens een slechte run zeker ook. De modus gooit er ook nog 36 bosseenheden en 18 dynamische events tegenaan, die het tempo lekker kruiden en soms voor hilarisch brute momenten zorgen. Denk aan verrassingsaanvallen met artillerie of luchtlandingen die je zorgvuldig opgebouwde linie zomaar overhoop gooien.
Een door oorlog gehavend canvas: presentatie en prestaties
Visueel is Final Stand gewoon herkenbaar CoH3: gedetailleerde eenheden, dekking die kapot kan, en een slagveld dat er doorleefd uitziet. De maps zijn gebouwd voor wave defense, niet voor grootschalige manoeuvres, en voelen daardoor krapper, maar wel op een manier die bij de tactiek past. Het geluid doet gewoon zijn werk, wapens en voertuigen klinken lekker, al vond ik sommige voice lines en de aankondiger op momenten net iets te cartoonesk, wat de spanning wat wegneemt. Op Windows draait de game over het algemeen stabiel, ik ben zelf niet tegen crashes aangelopen, maar merkte af en toe wel wat haperingen in de padvinding op zodra er tientallen eenheden tegelijk aan het vechten waren. De toegankelijkheidsopties zijn niet heel uitgebreid, maar wel aanwezig: acht moeilijkheidsniveaus, en een instelling voor nieuwkomers die het rustig aan willen doen. Al met al brengt de presentatie de modus goed over, ook al zorgen wat ruwe randjes, zoals het AI-gedrag en het ontbreken van iets simpels als een echte lobby, ervoor dat het geheel niet helemaal af aanvoelt.
Conclusie
Final Stand is een degelijke, en soms zelfs behoorlijk goede, draai op de Company of Heroes-formule: strak, tactisch verdedigen met een roguelite-sausje erover. Maar de keuzes rond de release, de prijs, de beperkte content en het ontbreken van matchmaking, zorgen ervoor dat dit niet de vanzelfsprekende aanrader is geworden die het had kunnen zijn. Koop het als je zin hebt in relaxte CoH-co-op en het niet erg vindt om er wat voor te grinden, of wacht gewoon tot hij in de sale gaat als je meer waar voor je geld wilt.