Disciples: Liberation was in 2022 een aangename verrassing: een turn-based RPG die niemand echt verwachtte, maar die zijn fans wist te vinden. Nu, drie jaar later, is er een vervolg. Disciples: Domination brengt Queen Avyanna terug in een Nevandaar dat opnieuw op de rand van een crisis balanceert, vijftien jaar na de gebeurtenissen van het eerste deel. De vraag is of een sequel überhaupt nodig was, en of dit hem kan rechtvaardigen.
Het antwoord is genuanceerd: Domination is een verbeterd maar vertrouwd spel dat zijn beste momenten vindt in de strategische uitbreiding van het basisformule, terwijl het ook worstelt met dezelfde zwakheden als zijn voorganger.
Verhaal en wereld
Nevandaar valt uiteen in fracties en Avyanna, nu koningin, worstelt om de controle te houden terwijl een kwaadaardige kracht chaos zaait door het land. Het verhaal is iets boeiender dan dat van Liberation, maar overtuigt nooit volledig. De extra “past events”-cutscenes die de achtergrond verdiepen zijn een welkome aanvulling, en de soundtrack is uitgesproken goed, met een sfeer die de wereld geloofwaardig maakt.
Alle hoofddialogen zijn volledig ingesproken, met de optie om die automatisch te laten afspelen. Er zijn vertakkende dialoogkeuzes die korte- en langetermijn-gevolgen hebben. Wie dieper wil graven in de lore, kan dat via extra vragen aan karakters, wat de wereld een laag diepte geeft zonder dat het verplicht aanvoelt.
Verkenning en wereld
Disciples: Domination presenteert een isometrisch aanzicht tijdens de verkenning van de wereld in real-time. De omgevingen zien er verzorgd uit, maar voelen wat kaal aan. Er is weinig te doen buiten gevechten, het verzamelen van resources en gesprekken met NPC’s. Het patroon van “rijd van A naar B, vecht” herhaalt zich te vaak, en de aanwezigheid van laadschermen tussendoor onderbreekt de speelflow wat meer dan nodig.
Zijmissies zijn beschikbaar via het traditionele uitroepteken boven NPC’s, maar bestaan voornamelijk uit fetch- of eliminatie-opdrachten. De beloningen zijn de moeite waard, maar het formaat is weinig inspirerend.
Een handige toevoeging: je kunt op elk moment, zelfs vanuit een dungeon, teleporteren naar Yllian en daarna direct terugkeren naar precies waar je was.
Yllian: strategisch hart
Yllian, je thuisbasis en centrale vesting, is een van de sterkste toevoegingen ten opzichte van het eerste deel. Hier werf je nieuwe eenheden aan, los je kwesties op, onderzoek je upgrades en beheer je je koninkrijk. Niets van dit alles is gratis: hout, goud, ijzer en andere resources zijn constant nodig, die je verdient door infrastructuur buiten te veroveren, zijmissies te voltooien of te vinden tijdens verkenning.
De troonkamer is een nieuw mechanisme waarbij Avyanna klachten van haar onderdanen aanhoort en beslist hoe ze die oplost. Elke beslissing beïnvloedt de gunst van een van de vijf fracties. Iedereen tevreden houden is nagenoeg onmogelijk, wat de politieke laag van het spel interessant maakt. Een goede verhouding met fracties levert bonussen op; een slechte verhouding heeft gevolgen.
Avyanna en progressie
Je kiest een klasse voor Avyanna: Warmaster, Primordial Ruler, Holy Regent of Witch Queen, elk met een eigen skilltree. De keuze is niet permanent; je kunt skillpunten op elk moment herverdelen. Wapens, wapenrusting en vaardigheden bouwen samen aan een eigenzinnige strijder.
Naast Avyanna bouw je een team van huurlingen van verschillende rassen, soldaten, boogschutters, magiërs en meer. Namedcharacters die sneuvelen komen terug via het verhaal; gewone eenheden zijn voor altijd verloren als ze vallen.
Gevechten: hexagonaal en turn-based
De turn-based gevechten op een hexagonaal raster zijn het hart van het spel. Action points bepalen wat elke eenheid per beurt kan doen. Je kunt eenheden achteraan in de wachtrij plaatsen, niets doen om een beetje gezondheid terug te winnen, of offensief gaan. Flankeren geeft een aanvalsbonus. Omgevingseffecten kunnen de uitkomst beïnvloeden.
Avyanna heeft toegang tot een spreukenwiel met klassspecifieke magie. Hoe dat werkt is niet direct duidelijk: de linker trigger brengt de opties in beeld, maar dat staat nergens expliciet uitgelegd. Kleine ergernis in een verder goed uitgewerkt gevechtsysteem.
Gevechten bevatten optionele bonusoverwinningsvoorwaarden voor extra XP, zoals winnen zonder metgezellen of zonder ondersteunende eenheden. Je kunt direct herstarten als je de bonus mist maar toch wint.
Het gevechtsysteem voelt iets dieper dan in Liberation, maar de frequentie van gevechten is een probleem. Ze zijn zo vaak en onvermijdelijk dat ze na verloop van tijd repetitief worden.
Voor wie is dit?
Disciples: Domination is geen game die je hoeft gespeeld te hebben om te begrijpen; Liberation is geen vereiste. Het spel is toegankelijk genoeg als instap in de reeks. Wie van turn-based RPG’s houdt en niet afgeschrikt wordt door repetitieve gevechtsstructuren, vindt hier 35 tot 50 uur degelijk vermaak. De wereld heeft sfeer, het strategische laagje rondom Yllian is een stap vooruit, en het is een spel dat nooit overweldigend aanvoelt.
Wie echter op zoek is naar een RPG die het genre uitdaagt of verrast, kijkt beter naar Baldur’s Gate 3, Pathfinder: Wrath of the Righteous of het recentere Clair Obscur. Disciples: Domination is degelijk, maar speelt op safe.