Hell Is Us is een game die je niet snel loslaat, zowel in positieve als in frustrerende zin. Het uitgangspunt is krachtig: je kruipt in de huid van Rémi, een voormalige VN-soldaat die terugkeert naar zijn geboorteland Hadea. Het land is verscheurd door een eindeloze burgeroorlog, maar daarbovenop zijn er mysterieuze, bovennatuurlijke wezens verschenen – de Hollow Walkers. Deze wezens, half mens en half schim, maken de omgeving nog dodelijker dan de kogels die al jaren door de lucht vliegen. Wat begint als een zoektocht naar de ouders die hem ooit het land uit smokkelden, verandert in een persoonlijke reis door een wereld die balanceert tussen realiteit en nachtmerrie.
De ontwikkelaar van de game, Rogue Factor, zal je misschien niet heel snel iets zeggen, maar de game heeft al wat mooie titels gebracht. Nu komen ze dus met Hell is Us en hiermee mikken ze echt groter en klassieker, denk aan meer verkenning, puzzels, gevechten en een rauw randje. Dat randje zie je echt in de omgeving, de dorpen en een wereld geraakt door de oorlog.
Wie verwacht dat Hell Is Us zich als een pure soulslike gedraagt, komt bedrogen uit. Hoewel er duidelijke invloeden aanwezig zijn, met zware melee-combat, stamina-beperkingen en een nadruk op timing, neemt de game bewust afstand van het genre. Er zijn geen eindeloze herhalingen waarin elke vijand terugkeert zodra je sterft. In plaats daarvan voelt doodgaan meer als een resetpunt in de stijl van Bioshock: je behoudt voortgang en ontdekkingen, maar je krijgt nog een kans om dezelfde strijd opnieuw te proberen. Toch blijft de uitdaging groot. Gezondheid en uithoudingsvermogen hangen nauw samen, is je HP laag dan zal ook je stamina beperkt zijn. Hierdoor wordt je echt uitgedaagd om alert te blijven en de game beter aan te voelen. Voor je het weet begin je weer een stukje opnieuw!
De combat zelf is uitgebreid met een aantal unieke lagen. Rémi beschikt over een drone die vijanden kan afleiden of aanvallen, en speciale vaardigheden die draaien om zogenaamde Lymbic Energy. Daarmee kun je bijvoorbeeld vijanden tijdelijk verlammen of juist je eigen kracht versterken. Toch, ondanks deze extra’s, klaagden veel spelers dat de gevechten op den duur repetitief worden. De game kent maar vijf hoofdtypen vijanden, en hoewel hun design indrukwekkend is, mis je soms de variatie die je van een avontuur van deze schaal zou verwachten. Bossfights proberen dit goed te maken, maar vallen regelmatig terug op patronen die je al tientallen keren eerder hebt gezien. Hierdoor kan de game dus gaan vervelen, dat is als je echt kijkt naar de gevechten.
Maar waar Hell Is Us wél in weet te schitteren, zijn de puzzels en exploratie. Er zijn talloze raadsels verstopt in de wereld, variërend van simpele sleutel-en-slotconstructies tot complexe omgevingspuzzels die je dwingen patronen te herkennen, oude teksten te ontcijferen of bizarre symbolen te combineren. Vaak voelt de oplossing logisch en bijna bevredigend vanzelfsprekend, alsof je het antwoord zelf hebt ontdekt zonder dat de game je aan de hand neemt. Dat is ook een beetje de gedachte gang van de game, het speuren en oplossen zoals we vroeger in games deden terug brengen, zelf nadenken en dan ineens dat eureka moment hebben. Er is ook geen minimap, maar er zijn aanwijzingen die je verder brengen naar waar je moet gaan.
De game moedigt je aan om op te gaan in de wereld en echt rond te dwalen, maar dat levert soms eindeloos backtracken op. Je vindt een teddybeer of een fles drank zonder te weten wie er iets mee wil, en pas tientallen minuten later kom je een personage tegen dat er behoefte aan heeft. Sommige van die zijmissies, de zogenaamde “Good Deeds”, kunnen zelfs mislukken als je er te laat bij bent, helaas kom je daar natuurlijk pas achter als het te laat is. Of dit dan voor iedereen is weg gelegd dat weet ik niet. Het dwalen door de wereld is opzich wel leuk, maar kan ook gaan vervelen.
Dit gebrek aan houvast wordt in de latere delen van de game nog sterker voelbaar. Vooral in de laatste akte worden puzzels en gevechten tot het uiterste opgedreven. Er zijn doolhofachtige omgevingen, raadselachtige mechanismen en gevechten in nauwe gangen waarbij een verkeerde beweging fataal kan zijn. De moeilijkheidsgraad schiet dan ineens zo omhoog dat de balans zoek lijkt. Waar de eerste uren een trage maar spannende opbouw kennen, voelt het einde bijna als een marathon die te zwaar wordt gemaakt om de speelduur te rekken.
En dat brengt ons bij een ander punt: de lengte van Hell Is Us. Voor een gemiddelde speler duurt de hoofdcampagne zo’n 20 tot 25 uur, maar wie alles wil ontdekken kan makkelijk boven de 35 uur uitkomen. Dat klinkt als veel waar voor je geld, maar eerlijk gezegd had de game sterker gestaan met een compacter avontuur. Er zit namelijk behoorlijk wat vertraging in de vorm van doolhoven, respawnende vijanden en complexe puzzelreeksen die vooral tijd kosten. Soms voelt het alsof Rogue Factor koste wat kost wilde wedijveren met andere AAA-games qua speelduur, dit dan weer ten koste van de flow van de game.
Ondanks deze kritiekpunten heeft Hell Is Us momenten die bijna onvergetelijk zijn. De visuele pracht is indrukwekkend, zeker op next-gen consoles, en de soundtrack is tegelijk dreigend en melancholisch, passend bij de thema’s van oorlog en verlies. Sommige scènes, zoals een huilende man naast een massagraf of een imposante boom waaraan burgers zijn opgehangen, laten even zijn moment achter bij je. Dit zijn de momenten dat je de game meer in wordt gezogen en dus echt erin zit.
De game draaide verder eigenlijk goed, geen gekke dingen, enkel soms een hapering. Het lock-on systeem vond ik soms wat verwarrend of irritant, dit kwam dan meer omdat de camera niet heel lekker mee werkt in die kerkers. De game is daarnaast erg toegankelijk en voor iedereen speelbaar, alles is namelijk aan te passen. De doodstraffen tot en met de agressie van vijanden. Je kan daarmee dus echt de focus leggen op verhaal en ontdekking of richting het souls gebied gaan. Dit maakt dat de game dus voor iedereen is.
Uiteindelijk is Hell Is Us een game die balanceert tussen briljant en frustrerend. Aan de ene kant heb je een uniek opgebouwde wereld, een beklemmende sfeer, interessante puzzels en een meeslepend narratief dat je vasthoudt. Aan de andere kant worstelt de game met herhaling, een gebrek aan vijandvariatie, en een designfilosofie die vrijheid soms verwart met desoriëntatie. Het is een titel die je dwingt tot geduld, doorzettingsvermogen en een flinke portie nieuwsgierigheid.
Of Hell Is Us het spelen waard is, hangt sterk af van wat je zoekt. Wie houdt van een mysterieuze wereld die niet alles voor je uitkauwt, wie wil verdwalen in donkere bossen en zich wil vastbijten in cryptische puzzels, zal veel te genieten hebben. Wie echter rekent op vloeiende combat, strakke progressie en duidelijke doelstellingen, kan beter elders kijken. Het is geen perfecte game, verre van zelfs, maar wel een die ik niet snel zal vergeten. En dat is, hoe je het ook wendt of keert, al een prestatie op zich.