Na het veilige en succesvolle WWE 2K14 besloot 2K, dat de franchise nu echt volledig in handen had, om het roer om te gooien. WWE 2K15 was de eerste WWE-game die volledig werd gebouwd met de PlayStation 4 en Xbox One in gedachten. En dat merkte je meteen in de aanloop naar de release. Alles moest realistischer. Niet alleen de graphics, maar ook de gameplay. Tegelijkertijd betekende dat ook een reset, want sommige game modes die jarenlang standaard waren, verdwenen ineens.
WWE 2K14 leunde nog sterk op het THQ-fundament, maar met WWE 2K15 begon écht het 2K-tijdperk. De game verscheen nu ook op PlayStation 4 en Xbox One en maakte daar meteen indruk. De graphics waren een enorme stap vooruit. Bijna iedereen kreeg nieuwe character models, de belichting was realistischer en de presentatie sloot meer aan bij de tv-uitzendingen dan ooit tevoren. Spierdefinitie was zichtbaar, zweet parelde over lichamen en gezichtsanimaties speelden een veel grotere rol. Het zag er fantastisch uit. Maar die visuele sprong had een prijs.
De game werd gebouwd met uitgebreide motion capture, niet alleen voor de modellen, maar ook voor de moves. Dat betekende dat sommige moves uit eerdere games verdwenen, simpelweg omdat ze niet opnieuw waren ingesproken. Door die motion capture voelde WWE 2K15 realistischer aan. De flow van een match was natuurlijker, minder arcade en meer simulatiegericht. Sommige spelers vonden dat geweldig. Een ander deel van de community miste juist het snellere, speelsere tempo. Chain wrestling werd geïntroduceerd, wat zorgde voor een technischer begin van wedstrijden. Het systeem verdween later weer, om uiteindelijk in recentere delen opnieuw terug te keren. WWE 2K15 voelde langzamer, methodischer en vooral minder arcade dan zijn voorgangers.
In plaats van 30 Years of WrestleMania koos WWE 2K15 voor twee centrale rivaliteiten in de Showcase Mode. De eerste draaide om CM Punk vs John Cena, de tweede om Shawn Michaels vs Triple H. De presentatie was strak, met cutscenes en objectives die ervoor zorgden dat alles historisch correct verliep. Later verscheen er ook Showcase DLC met onder andere Randy Orton vs Christian, de Hall of Pain van Mark Henry en content rond The Ultimate Warrior.
En ondanks dat dit allemaal goed klinkt, had die grafische sprong dus een duidelijke keerzijde. Er waren minder match types. De Special Guest Referee Match ontbrak. Create-a-Story was verdwenen. De Creation Suite was uitgekleed. En Universe Mode, de mode waar mijn hart ligt, voelde minder dynamisch en minder compleet. Er waren zelfs spelers die de PlayStation 3- en Xbox 360-versie fijner vonden, omdat daar nog meer content in zat. Daardoor was het voor een deel van de community, inclusief mijzelf, lastig om de Next Gen-versie echt als de betere versie te zien.
Toch, terugkijkend, was dit een noodzakelijke stap. WWE 2K15 legde de basis voor het 2K-tijdperk zoals we dat vandaag kennen. Het was geen slechte game, maar duidelijk een overgangsjaar waarin 2K zocht naar een nieuwe identiteit voor de franchise. De Showcase Mode was sterk en persoonlijk vond ik de realistischere gameplay ook interessant, maar ik miste absoluut bepaalde match types.
In de jaren daarna zijn veel van die elementen weer teruggekomen. De Special Guest Referee Match is inmiddels weer vaste prik en ook de I Quit Match keert terug in WWE 2K26. Dat laat zien dat 2K heeft geluisterd.
Is WWE 2K15 de meest geliefde WWE-game ooit? Absoluut niet. Maar misschien is het wel één van de belangrijkste. Zonder deze reset had het moderne 2K-tijdperk er waarschijnlijk heel anders uitgezien.
Wat vond jij destijds van WWE 2K15? Was jij klaar voor meer realisme, of miste je vooral de vrijheid en content van eerdere delen?