Een klusjesman die met een sluipschuttersgeweer komt aanzetten, zou normaal gesproken weinig vertrouwen wekken. In Sniper Dan is het gewoon de bedoeling. Dan lost de problemen van zijn klanten namelijk op afstand op, met een goed geplaatst schot. Een nogal bijzonder beroep, maar wel eentje waar ontwikkelaar Denki een volledige game omheen heeft gebouwd. Je krijgt een opdracht, zoekt uit waar het probleem zit en haalt de trekker over. Dat klinkt overzichtelijk. Alleen moet dat zoeken natuurlijk wel interessant blijven. En je moet ervoor zorgen dat je geen mensen of dieren raakt, want dat is niet wat Dan doet.
Goed kijken voordat je schiet
Dan is een zelfstandig ondernemer die op verschillende locaties klusjes aanneemt. Veel verhaal heb je daar verder niet voor nodig. De opdrachten en de vreemde situaties die je onderweg tegenkomt, vormen de aanleiding om steeds een nieuwe omgeving af te speuren. Vanuit je uitkijkpositie bekijk je de wereld door de kijker van je geweer. Je krijgt een lijst met verzoeken, maar daarmee weet je nog niet precies waar je moet zijn. Eerst moet je begrijpen wat iemand bedoelt. Vervolgens zoek je tussen alle mensen, dieren en voorwerpen naar het juiste doelwit.
Daar zit het puzzelwerk van Sniper Dan. Je moet een omschrijving koppelen aan iets wat in de omgeving gebeurt. Het schieten is vervolgens de handeling waarmee je die oplossing uitvoert. Mensen en dieren raken levert juist een straf op, dus zomaar wat rondknallen werkt tegen je. Het is een opzet die veel vraagt van de aanwijzingen. Een goede opdracht laat je even nadenken en geeft je vervolgens genoeg informatie om gericht te zoeken. Blijft een omschrijving te vaag, dan verandert datzelfde zoekwerk al snel in eindeloos de omgeving afgaan. Zeker wanneer verschillende dingen op het eerste gezicht bij de opdracht lijken te passen. Het verschil tussen lekker puzzelen en een beetje doelloos rondkijken kan daardoor behoorlijk klein zijn.
Een wereld vol afleiding
Sniper Dan verdeelt zijn klusjes over zes locaties. Die zijn gevuld met kleine tafereeltjes, bewegende onderdelen en visuele grapjes. Daardoor heb je tijdens het zoeken ook steeds iets anders om naar te kijken. Een omgeving is hier tegelijk een puzzel en een verzameling gekke situaties. Visueel is het allemaal vrij eenvoudig. Felle kleuren, grote ogen en ronde vormen bepalen het beeld. Die speelgoedachtige uitstraling past bij de vreemde klusjes die je uitvoert, al oogt het geheel daardoor ook wat kaal in de afwerking. De aantrekkingskracht moet vooral komen van wat er in de levels gebeurt.
Gelukkig geven de vele kleine situaties de omgevingen karakter. Er valt genoeg te bekijken en de overdreven vormgeving maakt duidelijk hoe serieus je dit allemaal moet nemen. Een geweer behoort hier blijkbaar gewoon tot de standaarduitrusting van een behulpzame ondernemer. Toch hebben al die details ook een praktische keerzijde. Je probeert iets specifieks te vinden, terwijl de rest van het level om aandacht vraagt. Hoe verder je inzoomt, hoe minder overzicht je overhoudt. Je bent daardoor voortdurend bezig met wisselen tussen de omgeving bekijken en kleine onderdelen controleren. Juist in de grotere levels kan dat behoorlijk wat zoekwerk opleveren.
Nieuwe klusjes, dezelfde werkwijze
Met afgeronde opdrachten verdien je geld dat je kunt uitgeven aan onder meer uitrusting en aankleding. Je kunt je geweer verbeteren en je kantoor wat meer persoonlijkheid geven. Dat zorgt voor iets om naartoe te werken tussen de opdrachten door. Ook zijn er extra activiteiten. Zo kun je een fotomodus vrijspelen waarin je op zoek gaat naar specifieke tafereeltjes. Dat sluit goed aan bij een wereld die al is ingericht om uitgebreid te bekijken. Daarnaast zijn er aanvullende spelmodi en bonusgames te ontgrendelen. Die activiteiten waren voor mij zeker een reden om door te spelen. Het is fijn dat je naast het afwerken van opdrachten nog andere dingen kunt vrijspelen en uitproberen. Daardoor blijft er wat langer iets om nieuwsgierig naar te zijn.
Alleen blijft de basis redelijk hetzelfde. Je leest een aanwijzing, zoekt de omgeving af en schiet op het juiste voorwerp. Betere uitrusting maakt dat proces makkelijker, maar verandert weinig aan wat je daadwerkelijk doet. Hoeveel plezier je eraan beleeft, hangt dus sterk af van hoe leuk je dat zoeken blijft vinden. En daar zit voor mij ook de beperking. Sniper Dan geeft genoeg redenen om nog eens terug te komen, maar het is geen game die ik moeilijk kon wegleggen. Op een gegeven moment heb je weer voldoende rondgekeken en is het prima geweest. Dat maakt hem geschikter om af en toe wat opdrachten in te doen dan om een hele avond achter elkaar te blijven spelen.
Ineens moet het snel
Tussen het reguliere zoekwerk door krijg je ook spoedopdrachten. Daarbij moet je binnen korte tijd reageren op een probleem. Je kunt dan minder rustig de omgeving verkennen en moet snel doorhebben waar jouw hulp nodig is. Die spoedopdrachten zorgden voor mij vooral voor onnodige haast. In kleinere levels waren ze wel leuk. Daar is de omgeving overzichtelijker en kun je sneller reageren. In grotere levels, waar al veel op je afkomt, waren ze behoorlijk pittig. Dan ben je nog aan het uitzoeken waar je eigenlijk moet kijken, terwijl de tijd alweer doorloopt. Dat schuurt met het rustige tempo van de gewone opdrachten. Natuurlijk helpt het wanneer je een locatie beter kent, maar juist tijdens het ontdekken van een nieuwe omgeving voelt die haast niet altijd op zijn plaats.
Besturing op Switch en Switch 2
De besturing is bij Sniper Dan behoorlijk belangrijk. Je bent continu op zoek naar kleine voorwerpen en moet vervolgens ook nog precies het juiste onderdeel raken. Op de oorspronkelijke Switch doe je dat met de sticks. Zeker wanneer je ver bent ingezoomd, vraagt dat om kleine, voorzichtige bewegingen. Even te ver bewegen en je zit alweer naast je doelwit. Wat daarbij ontbreekt, is gyrobesturing. Je kunt dus niet even je controller bewegen om je vizier iets bij te stellen. Dat is jammer, want juist bij een game waarin je zoveel bezig bent met zoeken en nauwkeurig richten, zou die mogelijkheid goed passen.
Op de Switch 2 heb je een extra optie in de vorm van muisbesturing. Daarmee kun je je vizier verplaatsen door de Joy-Con 2 als muis te gebruiken. Dat sluit goed aan bij wat Sniper Dan van je vraagt: de omgeving afspeuren, een klein detail vinden en daar precies op richten. Het verandert natuurlijk niets aan de opdrachten zelf, maar geeft je wel een alternatief voor het richten met de sticks. En bij een game waarin vrijwel alles door die ene kijker gebeurt, is dat een relevante toevoeging.
Conclusie
Sniper Dan heeft een grappig uitgangspunt en weet daar een herkenbare zoekgame van te maken. De vreemde klusjes en drukke omgevingen geven het spel karakter, terwijl de extra activiteiten voldoende aanleiding bieden om nog wat langer door te spelen. Er zit meer in dan alleen een lijstje afwerken en doorgaan naar het volgende level. Toch blijft de basis vrij snel vertrouwd. Je blijft zoeken, richten en schieten, en de beloningen veranderen daar uiteindelijk weinig aan. Voor mij was het daardoor vooral een game om af en toe op te pakken. Even wat opdrachten doen, iets nieuws vrijspelen en daarna weer verder met iets anders. De drang om steeds nog één klusje te doen, bleef beperkt. Ook de spoedopdrachten pakken wisselend uit. In kleine levels geven ze wat afwisseling, maar in grotere omgevingen brengen ze vooral haast in een game die juist baat heeft bij rustig rondkijken.
Hou je van zoekgames en kun je de absurde aanpak waarderen, dan heeft Sniper Dan genoeg te bieden voor een paar ontspannen sessies. Verwacht alleen geen game die zichzelf onderweg steeds opnieuw uitvindt. Dan heeft één bijzondere manier om zijn werk te doen, en daar blijft hij behoorlijk trouw aan.