Eerlijk is eerlijk: ik heb een zwak voor games gaan over bouwen, zeker industrie en al helemaal als ze zich afspelen in de geschiedenis! Toen Rise of Industry 2 aangekondigd werd, stond deze dus direct op mijn radar. De game verscheen eerst op PC en is nu ook te spelen op console, en dat is bijzonder want dit soort titels vinden zelden hun weg naar PlayStation. Dus tijd om de jaren ’80 in te duiken en te kijken of deze industriële sim de moeite waard is.
Rise of Industry 2 neemt je mee naar een tijdperk van VHS, neonkleuren en corporate ambities. Je begint klein, met een paar grondstoffen en een enkel complex, maar al snel rol je van simpele mijnbouw naar gigantische productieketens met fabrieken, opslag en transportlijnen. Het voelt geweldig om je eerste complexe keten draaiende te krijgen: een vrachtwagen die ijzer levert, dat vervolgens in staal wordt omgezet, en uiteindelijk in een product dat je weer verkoopt. Het is precies dat gevoel van “alles klikt in elkaar” waar de game van leeft.
De diepgang is enorm. Contracten eisen stipte leveringen, onderzoek opent nieuwe productiemogelijkheden, en de puzzel van opslag, ramps en transport houdt je constant bezig. Voor fans van optimalisatie en micromanagement is dit een paradijs. Je merkt dat er eindeloos veel te tweaken valt en dat je elke fout in je keten meteen terugziet in je cashflow. Het spel beloont dus echt wie de tijd neemt om te leren en te perfectioneren.
Toch is die learning curve ook meteen de grootste valkuil. Het menu- en controlesysteem voelt op momenten onnodig stroef. Op console moet je veel door menu’s klikken, en soms zit cruciale informatie verspreid over meerdere schermen. Dat zorgt ervoor dat je veel meer bezig bent met navigeren dan met bouwen. De tutorial doet een goede poging om je wegwijs te maken, maar zodra je meerdere fabrieken en ketens tegelijk moet managen, wordt het log en frustrerend. En daarin merk je dat je een toetsenbord en muis echt mist.
Qua presentatie is Rise of Industry 2 meer functioneel dan indrukwekkend. De grafische stijl is simpel en soms wat kaal, maar dat heeft ook een voordeel: trucks, fabrieken en conveyors zijn altijd duidelijk te onderscheiden. De sfeer van de jaren ’80 zit er goed in, dankzij de soundtrack en de producten die je kunt maken. Verwacht echter geen visueel spektakel of een geweldig verhaal, dit is een pure sim, en dat voel je.
En dat maakt de balans duidelijk: Rise of Industry 2 schittert in zijn diepte en complexiteit, maar stelt teleur in gebruiksvriendelijkheid. Voor wie houdt van spreadsheets en eindeloze optimalisatielussen is dit een goudmijn. Voor spelers die meer casual in willen stappen, kan het een muur van menu’s en micromanagement worden
Rise of Industry 2 is een game die je langzaam moet veroveren. Het vraagt geduld, doorzettingsvermogen en liefde voor het genre. Wie dat kan opbrengen, krijgt een rijke simulatie waarin je urenlang kunt sleutelen aan perfecte productieketens. Maar verwacht geen gemakkelijke instap of simpele besturing, dit is een titel die je meer uitdaagt dan verwent. Voor mij is het een game die ik alleen zou opstarten als ik echt uren en uren achter elkaar erin kan stoppen.