Vorig jaar gooide Square Enix de gaming wereld op zijn kop met Dragon Quest III HD-2D Remake. Een absolute traktatie die liet zien hoe je een klassieker eren moet. Nu krijgen we Dragon Quest I & II HD-2D Remake voorgeschoteld, de eerste twee delen van de iconische trilogie met diezelfde visuele behandeling. Maar hier zit wel een addertje onder het gras: dit zijn compleet andere games met veel minder structuur dan deel drie. De vraag is dus: houden deze veteranen hun gewicht of zijn ze alleen maar mooi om naar te kijken? Laten we eens duiken in deze nostalgische trip.
Verhaal
De meeste fans kennen het verhaal van beide titels wel, maar Square Enix heeft er wel wat nieuwe verhaallijnen aan toegevoegd om alles wat steviger te maken. In het eerste spel kruip je in de huid van een held die de afstammeling is van Erdrick, de legendarische krijger uit deel drie die de wereld redde van de duisternis. Als de prinses wordt ontvoerd en de Dragonlord opstaat, is het jouw taak om de wereld te redden. Het verhaal is eerlijk gezegd nogal basic. We hebben hier te maken met een simpel premise dat gewoon zijn werk doet, maar verwacht niet dezelfde epische ervaring als bij deel drie.
Dragon Quest II tilt het verhaal naar een volgend niveau. De game speelt zich verder in de toekomst af en je krijgt deze keer een party mee om tegen Hargon te vechten, een nieuwe slechterik die een kwaadaardige entiteit wil oproepen die de wereld kan vernietigen. Sinds de eerste reis hebben de afstammelingen van de vorige held drie steden bevolkt. Wanneer één van deze steden wordt vernietigd, moeten de personages samenkomen om simpele problemen op te lossen die uiteindelijk uitgroeien tot het verslaan van het kwaad. Deel twee is nog steeds niet zo sterk als deel drie, maar wel langer en heeft veel meer uitgediepte momenten dan Dragon Quest 1. De personages hebben meer persoonlijkheid en het party systeem maakt de game een stuk interessanter om te spelen.
Dit is Dragon Quest van kop tot teen. Het verhaal is misschien niet geweldig, maar dat betekent niet dat de games slecht zijn. Beide titels zitten vol met lore en geschiedenis, en deze remakes doen goed werk om net genoeg frisheid toe te voegen zodat het nieuw en spannend aanvoelt. Ze hadden wel wat creatiever mogen zijn met het verhaal van het eerste deel, maar het werkt prima en Dragon Quest fans zullen smullen van wat hier is.
Gameplay
De kern blijft trouw aan de klassieke Dragon Quest formule. Van stad naar stad reizen, monsters verslaan, grinden om je personage te levelen, een boss uitschakelen en dan door naar het volgende gebied. Dit patroon herhaalt zich steeds met kleine variaties en questvariatie onderweg. Dat verwachtte ik ook en daar ben ik blij mee. Echter, het eerste spel speelt behoorlijk anders dan het tweede, dus laat me beginnen met mijn grootste kritiekpunt: Dragon Quest 1 is soms gewoon te archaïsch voor zijn eigen bestwil.
Ik snap dat deze bijna 40 jaar oude game niet innovatief gaat zijn, maar daar vraag ik ook niet om. Op zijn best is Dragon Quest een avontuur dat zich uitstrekt over een heel continent. Maar door de game opnieuw te maken, worden de gebreken van deze eerste reis gewoon duidelijker. Misschien niet echt gebreken, maar eerder een voorspelbare aanpak die zijn welkom overschrijdt naarmate de game vordert. Je komt in een stad, vecht tegen een boss, verliest. Je gaat grinden, wordt sterker. Dan ga je naar het volgende gebied en verwacht je meer te zien, maar nee hoor – weer een boss. Meer grinden. En weer hetzelfde patroon, keer op keer. Latere games leerden dit beter te maskeren met class systemen en side quests. Het eerste deel heeft dat gewoon niet.
Alle vroege RPG’s hebben deze tropes en dat is juist waarom ik van Dragon Quest hou, maar hier, zonder party en met weinig te doen tussendoor, voelt de pacing gewoon een beetje vervelend aan. Er is wel een quest waarbij je alle sigils moet vinden en speciale krachten krijgt die helpen in boss battles, maar die zijn niet goed gespreid over de game. Side quests zijn een noodzakelijke adempauze waar je kunt levelen, maar hier is alles lineair omdat je maar één hoofddoel hebt en weinig anders. Het verhaal voelt wel groter aan, maar voor het eerst voelde ik me een beetje moe worden van het grinden om een boss te verslaan, alleen omdat de enige beloning was om het proces keer op keer te herhalen zonder dat de exploratie echt uitgedaagd werd. Ik wil steden bezoeken, dingen doen voor de inwoners. Ik wil armor zoeken en random quests doen. Ik wil niet een uur bezig zijn om op te bouwen naar de eerste grote boss, om daarna nog vier grote bosses op dezelfde manier te moeten verslaan.
Ik hou nog steeds van de strategische elementen en de game draait prachtig wat betreft de combat mechanics. Ik denk alleen dat het iets nodig had om het wat moderner en interessanter te maken. Dragon Quest 2 is standaard de betere van de twee omdat het dit probleem oplost. Je hebt een party om voor te zorgen. Je hebt meer combat strategieën. De steden hebben meer te bieden. Het is gewoon een betere game omdat het meer content heeft en een bredere focus. Beide spelen hetzelfde, maar de tweede is veel rijker aan content en structuur, wat het een interessantere wereld maakt om te verkennen. De kleine updates aan de mechanics doen goed werk om beide games naar voren te brengen.
Er zijn nu mapping opties voor hotkeys, wat fijn is voor het grinden. Zoomen is makkelijk voor fast travel en spelers zullen genieten van de exploratie in beide games wanneer ze vrij zijn om rond te lopen en te verkennen. Ondanks de verouderde gebreken van de mechanics zijn dit twee heel speciale titels en ik wil niet downplayen hoe geweldig ze zijn. Ik denk alleen dat ze, met mijn herinneringen aan het derde deel, niet dezelfde mystiek en verwondering hebben in vergelijking. Het bundelen van beide in één pakket was misschien een vreemde keuze achteraf, gezien hoeveel meer diepgang het tweede deel biedt ten opzichte van het eerste.
Audio
De soundtracks zijn wonderbaarlijk. Het eerste spel heeft een compleet andere aura en sfeer dan het tweede, en de soundtrack zorgt ervoor dat ze zich echt onderscheiden en speciaal voelen. De tweede game heeft muziek die ik prefereer, maar het is moeilijk om niet van deze tunes te houden die de franchise echt naar voren hebben gebracht. De voice acting is excellent. Net als bij Dragon Quest III HD-2D Remake heeft deze set een ingesproken cast en ik vond het geweldig om veel van deze personages voor het eerst te horen. Het is een geweldige audio sampling van vertrouwde geluidseffecten daarna die de remakes vol maken en de speler die comfortabele sfeer geven waar deze titels zo beroemd om zijn.
Visuals
Beide titels zijn visueel absoluut prachtig. De enorme hoeveelheid nieuwe animaties en scenes zijn adembenemend, en dat is nog zacht uitgedrukt. Ik dacht misschien dat ik minder geïnteresseerd zou zijn omdat deze art style al in de remake van deel 3 zat, maar nee – elke titel volledig gerealiseerd zien is echt een lust voor het oog. De menu’s zijn strak vorm gegeven en makkelijk te gebruiken, en eerlijk gezegd is het moeilijk om dan niet te genieten van zelfs de meest repetitieve animaties (zoals onze held die zijn hand beweegt in instemming tijdens dialoogscènes), want er zit zo veel charme in zo’n mooi ontwerp.
Conclusie
Ik heb best wat kritiek tijdens mijn tijd met Dragon Quest I & II HD-2D Remake, maar dat betekent niet dat beide titels “slechte” games zijn. De pacing in Dragon Quest 1 is gewoon niet heel goed, maar zelfs daarmee vond ik mezelf volledig gegrepen en klaar om vooruit te gaan omdat er nog steeds een prachtige RPG hier is, ondanks die pacing problemen. Ik vond het veel moeilijker om diezelfde gebreken te vinden in Dragon Quest 2, want dat is echt outstanding en hoewel het ook niet op hetzelfde niveau zit als latere delen, zullen veel fans waarschijnlijk veel te waarderen vinden zelfs als ze niet fan zijn van het eerste deel.
Ik moet wel even stilstaan bij de vraag of het de juiste keuze was om het derde deel vóór de eerste twee uit te brengen, want dat voelde gewoon zoveel meer. Hoe dan ook, dit is een stuk geschiedenis en een die authentiek is verteld – dus daar heb ik respect voor. Als je eindelijk de Erdrick trilogie wilt voltooien, is er geen betere manier want deze set titels is verpakt om zowel nieuwe als oude fans te pleasen.