Animegames hebben het vaak lastig. Ze moeten twee totaal verschillende doelgroepen aanspreken: de animefan, maar daarnaast ook de gamer die misschien eigenlijk helemaal geen anime kijkt. Dat is geen makkelijke spagaat, en met Demon Slayer: The Hinokami Chronicles 2 staat ontwikkelaar CyberConnect2 opnieuw voor die uitdaging. Het vervolg op de eerste game brengt ons door drie bekende arcs uit de anime – Entertainment District, Swordsmith Village en de Hashira Training Arc. Als fan van zowel de serie als de eerste game ben ik dan ook meteen los gegaan met de game. Maar waar het eerste deel het echt overal goed deed, laat het vervolg een paar mooie kansen liggen.
De belangrijkste modi waar je mee ga beginnen is vanzelfsprekend de verhaalmodi. Dit is ook meteen de makkelijkste manier om de game onder de knie te krijgen en om wat karakters vrij te spelen.
De game volgt de anime vrij nauwgezet. Je doorloopt de Entertainment District Arc, waarin de spanning meteen hoog ligt met epische gevechten tegen de Upper Moons. Vervolgens duik je in de Swordsmith Village, waar Hashira Mitsuri Kanroji een glansrol krijgt, en sluit je af met de Hashira Training Arc, die gameplaytechnisch wel een tandje trager aanvoelt.
Wat ontbreekt, zijn originele ‘What If’-scenario’s of unieke missies waarin personages die normaal weinig interactie hebben samen op pad worden gestuurd. Dit zou de game wat verassingseffecten gegeven kunnen hebben. Maar nu is het eigenlijk dat we het verhaal spelen zoals we deze kennen van de anime. Daarbij wel zeggende dat de Adrenaline van zelf het gevecht hebben, echt vet is.
Meer variatie dankzij mini-games en sidequests
CyberConnect2 heeft geprobeerd de gameplay tussen de grote gevechten door wat af te wisselen. Je vindt mini-games, sidequests, verzamelobjecten en kleine gebieden om te verkennen.Dit klinkt helaas leuker dan het is, het komt eigenlijk neer op korte sets die alleen maar tijd en game opvullend zijn. Je hoeft eigenlijk ook niet echt op zoek, want op je map staan de meeste zaken gewoon netjes aangegeven.
De explorable gebieden zelf zijn gelukkig wél geslaagd. Ze geven de arcs een gevoel van schaal en onderdompeling. Het is tof dat je hier en daar in de huid van andere personages stapt, zodat je hun perspectief en interacties meepikt. En ja – elke keer dat een personage “Okay!” roept bij het oppakken van een item blijft zowel grappig als irritant.
De mini-games zorgen voor afwisseling, al springen ze niet allemaal in het oog. Alleen de mini-game van Mitsuri is echt memorabel – en misschien ook wel een hint dat CyberConnect2 iets meer lef ma hebben bij dit soort content. Het zou de game gewoon wat meer vibe geven, als je begrijpt wat ik bedoel.
Combat – vertrouwd, maar met ruimte voor verdieping
Het vechtsysteem van The Hinokami Chronicles 2 blijft het sterkste punt van de game. Elke vechter heeft een duidelijk eigen speelstijl. Je zal zeker echt een persoonlijke favoriet ontdekken, zoals bij elek vechtgame. Maar ik zou zeggen voel ze allemaal goed aan.
De gevechten draaien om timing en strategie. Je kunt natuurlijk vol voor de aanval gaan, maar dan merk je ook dat je special meter niet zo hard gaat, beter deze weer te bewaren om zo een krachtigere aanval eruit te knallen. Blokken en ontwijken is niet geheel onbelangrijk, dit speelt een essentiële rol in het winnen van je gevecht.
Wat de gevechten fris houdt, zijn de quick-time events bij speciale aanvallen en de badges die buffs of heals geven. Hoewel ik die laatste nauwelijks nodig had om de campaign te halen, voegen ze wel diepgang toe voor wie langer wil experimenteren.
Een gemiste kans is dat je personages wel in rang stijgen en stat boosts krijgen, maar dat dit niet gekoppeld wordt aan bonding episodes of extra verhalende content. Het had de progressie net wat persoonlijker en betekenisvoller gemaakt. Ik zie hier kansen voor een eventueel vervolg.
Extra modi en training
Na de hoofdverhaallijn kun je nog terecht bij de Hashira Training Mode. Hier stel je een team samen en werk je naar een Hashira toe, waarbij je onderweg items verzamelt en unieke gevechten aangaat. Hier zie je vaak Ultimate Arts of zelfs Dual Ultimate Arts die in de campaign nauwelijks aan bod komen. Het is een leuke extra, maar voelt meer als een tussendoortje dan als een volwaardige modus.
Daarnaast zijn er trainingsoefeningen waarmee je beloningen krijgt en natuurlijk de versus-modus, waarin de combat echt tot zijn recht komt. Hier komt de balans tussen de verschillende vechters pas echt naar voren – en eerlijk gezegd is dit waarschijnlijk de plek waar de meeste fans na de story het meeste plezier uit halen.
CyberConnect2 staat bekend om zijn visuele stijl, en ook hier leveren ze weer een echt spektakel af. De cutscenes zijn zo uit de serie gekomen voor je gevoel, de gevechten leven en een ultimate aanval is alsof je opgezogen wordt in je scherm zo vet.
De voice-acting en soundtrack dragen sterk bij aan de ervaring. Vooral in de grotere gevechten krijg je het gevoel alsof je midden in een anime-aflevering zit, wat een belangrijke reden is waarom fans dit soort games blijven waarderen.
Conclusie – sterk vervolg met groeiruimte
Demon Slayer: The Hinokami Chronicles 2 is een solide en meeslepende ervaring die trouw blijft aan de anime en qua gameplay net wat meer variatie biedt dan zijn voorganger. De campaign is intens, de gevechten voelen heerlijk krachtig en de audiovisuele presentatie is topklasse.
Tegelijkertijd blijft het gevoel hangen dat CyberConnect2 zich op veilig terrein begeeft. Er zijn nauwelijks verrassingen, de sidequests zijn mager en het vechtsysteem had best nog een stap dieper gekund – bijvoorbeeld met moeilijkheidsopties of een uitgebreider skill-systeem voor de meer hardcore fans.
Voor de echte Demon Slayer-fan is dit echter een absolute aanrader. Het gevoel om zélf tegenover een Upper Rank demon te staan en die overwinning binnen te slepen, is simpelweg onbetaalbaar. Voor de gamer die meer zoekt dan een anime-ervaring blijft de lat nog net te laag, maar de basis is stevig genoeg om uit te bouwen naar iets groters.