Na het cultsucces van het eerste Code Vein was het eigenlijk geen kwestie van óf, maar wanneer Bandai Namco met een vervolg zou komen. De originele titel wist een trouwe fanbase op te bouwen dankzij zijn unieke mix van soulslike-gameplay en uitgesproken animestijl. Met Code Vein 2 probeert de ontwikkelaar die formule uit te breiden en te verdiepen. Groter, ambitieuzer en met meer vrijheid dan ooit tevoren.
Maar betekent groter automatisch beter?
Na tientallen uren in deze post-apocalyptische vampierenwereld kunnen we zeggen: Code Vein 2 doet veel goed – soms zelfs indrukwekkend goed – maar struikelt ook regelmatig over zijn eigen ambitie.
Waar het eerste deel vooral bestond uit sterk gestructureerde, lineaire gebieden, kiest Code Vein 2 voor een meer open aanpak. De wereld is groter, meer verbonden en moedigt verkenning sterker aan. Je krijgt meer vrijheid in hoe je gebieden benadert, welke routes je volgt en welke optionele ontmoetingen je aangaat.
Dat werkt in de basis erg goed. De omgevingen zijn visueel aantrekkelijk, met indrukwekkende skylines, ingestorte steden en duistere ondergrondse complexen. De anime-stijl is opnieuw prominent aanwezig, maar voelt dit keer minder “plastic” en meer verfijnd aan. Vooral de belichting en de karakters zijn echt goed verbeterd en zien er strak uit.
Toch is de open wereld niet altijd even consistent. Sommige gebieden voelen rijk en doordacht, terwijl andere stukken wat leeg en repetitief overkomen. Je merkt dat de studio ambitie had, maar niet overal dezelfde kwaliteit heeft weten vast te houden.
Laten we eerlijk zijn: je speelt Code Vein voor de combat. En gelukkig stelt Code Vein 2 hier niet teleur.
Het gevechtssysteem blijft stevig geworteld in de soulslike-traditie. Stamina-management, positionering en timing zijn essentieel. Maar waar de game zich onderscheidt, is in het Blood Code-systeem. Dit systeem, waarmee je builds on-the-fly kunt aanpassen, is verder uitgebreid en voelt flexibeler dan ooit.
Wil je een tanky melee-monster zijn? Kan. Liever een snelle caster met afstandsaanvallen? Geen probleem. Het wisselen tussen speelstijlen voelt vloeiend en stimuleert experimenteren.
Daarnaast is het partner-systeem terug. AI-companions helpen je in gevechten en kunnen letterlijk het verschil maken tussen leven en dood. Ze maken de game toegankelijker dan veel andere soulslikes, maar puristen kunnen er ook voor kiezen solo te gaan voor een grotere uitdaging.
De bossfights zijn, zoals verwacht, hoogtepunten. Creatief ontworpen tegenstanders met unieke movesets en sterke visuele flair zorgen voor memorabele momenten. Toch is de moeilijkheidsgraad iets minder bruut dan sommige genre-genoten, wat voor sommigen een pluspunt zal zijn en voor anderen een gemis.
Hoewel de game visueel een stap vooruit zet, zijn er technische kanttekeningen.
Op performancevlak zijn er nog steeds momenten van framedrops, vooral in grotere open gebieden of tijdens intense gevechten met veel effecten op het scherm. Niets game-breaking, maar wel merkbaar. Zeker voor een titel die leunt op precisiecombat is dat jammer.
Daarnaast voelt de animatie-overgang soms wat stroef. Vooral bij snellere builds of tijdens ontwijkmanoeuvres merk je dat niet alles even vloeiend samenkomt.
Het zijn geen dealbreakers, maar ze halen wel iets van de glans weg bij een game die verder duidelijk ambitieus is.
Het eerste Code Vein had een verhaal dat soms melodramatisch was, maar wel emotionele impact probeerde te maken. Code Vein 2 zet die lijn voort.
Je duikt opnieuw in een wereld vol verloren herinneringen, existentiële thema’s en morele dilemma’s. De personages zijn stijlvol vormgegeven en hebben elk hun eigen achtergrond en motivaties.
Toch mist het verhaal soms focus. De pacing is wisselvallig, en sommige plotontwikkelingen voelen abrupt of onvoldoende uitgewerkt. De game heeft interessante ideeën, maar weet die niet altijd even sterk uit te werken.
Fans van anime-achtige storytelling zullen hier absoluut van genieten, maar verwacht geen narratieve meesterzet.
Wat Code Vein 2 echt goed doet, is vrijheid geven aan de speler. De character customisation is opnieuw extreem uitgebreid. Van kapsels tot accessoires – je kunt je personage volledig naar wens vormgeven.
Maar belangrijker nog: de build-customisatie is diepgaand en heeft ook betekenis, het is niet iets wat totaal geen nut heeft zeg maar. Nieuwe abilities, uitgebreidere Blood Codes en meer synergie tussen skills maken het bouwen van een unieke speelstijl leuker dan ooit.
Dit is een game die experimenteren beloont. Het voelt bijna als een sandbox binnen een soulslike-structuur. En dat maakt misschien wel dat de game heerlijk blijft om te spelen.
Een van de kritiekpunten op het eerste deel was de beperkte endgame. Code Vein 2 probeert dit te verbeteren met meer optionele uitdagingen, hogere moeilijkheidsgraden en extra encounters.
Toch blijft de vraag of dit genoeg is om spelers maandenlang vast te houden. Er is meer te doen dan voorheen, maar het voelt niet revolutionair. Het fundament is sterk, maar het mist net die extra laag die het écht onderscheidend maakt in een druk soulslike-landschap.
Code Vein 2 is zonder twijfel een betere game dan zijn voorganger. Het is groter, mooier en biedt meer vrijheid. De combat is solide en flexibel, de customisatie diepgaand en de sfeer sterk.
Maar tegelijkertijd voelt het soms alsof de game meer wil zijn dan hij aankan. De open wereld is niet altijd even sterk uitgewerkt, de technische prestaties zijn wisselend en het verhaal mist soms focus.
Voor fans van het eerste deel is dit absoluut een aanrader. Voor liefhebbers van soulslikes die openstaan voor een anime-stijl interpretatie van het genre, is dit een interessante titel die genoeg te bieden heeft.