Sonic Racing: CrossWorlds is een game waar ik stiekem best benieuwd naar was op Nintendo Switch 2. Niet alleen omdat racen eigenlijk altijd een leuke is, maar vooral omdat de Switch 2 op dit moment nog wel wat sterke third-party titels kan gebruiken. De andere versies waren al eerder uit, maar deze Switch 2-versie heeft duidelijk wat extra tijd gehad En eerlijk, dat merk je. Dit is geen slordige port die even snel op de Switch 2 is gedropt. D
Laat ik meteen duidelijk beginnen, want, Sonic Racing: CrossWorlds is gewoon een hele sterke kart racer. En ja, dan kom je automatisch uit bij de vergelijking met Mario Kart. Dat is misschien niet helemaal eerlijk, maar ook weer onvermijdelijk. Mario Kart is al jaren de koning van dit genre, maar CrossWorlds doet iets wat ik persoonlijk heel erg kan waarderen: het voelt chaotisch, snel en kleurrijk, en toch meer gebaseerd op skill dan op puur geluk. Je kunt natuurlijk nog steeds genaaid worden door een item op het slechtste moment, want dat hoort erbij, maar het voelt minder alsof de game constant zelf bepaalt wie er wint.
De grote gimmick is natuurlijk het CrossWorlds-systeem. Elke race bestaat uit drie rondes, maar na de eerste ronde duik je door een portal naar een compleet andere baan. Daarna kom je in de derde ronde weer terug, maar dan vaak met een aangepaste versie van de originele track. Dat klinkt misschien als een trucje, maar het werkt echt verrassend goed. Hierdoor voelt bijna elke race net wat frisser en minder voorspelbaar. Je rijdt niet drie keer exact hetzelfde rondje, maar krijgt constant nieuwe situaties voor je kiezen. Soms vlieg je ineens door een piratenschip, soms race je langs dinosaurussen, en soms voelt het alsof de baan compleet ontspoort op de beste manier mogelijk.
De tracks zelf zijn ook gewoon sterk. Er zitten 24 banen in de basisgame en die halen duidelijk inspiratie uit verschillende Sonic-games. Denk aan bekende locaties zoals Radical Highway, Metal Harbor en Windmill Isle, maar dan omgebouwd tot snelle, drukke en vaak heerlijk overdreven racebanen. De meeste tracks hebben meerdere routes, stukken over land, lucht en water, en genoeg bochten om goed te kunnen driften. Vooral op hogere snelheden voelt het soms alsof je de race niet volledig bestuurt, maar vooral probeert te overleven. En dat bedoel ik positief.
Wat CrossWorlds ook goed doet, is customization. Je kiest niet alleen een personage en een voertuig, maar kunt ook gadgets gebruiken die je rijstijl aanpassen. Dat klinkt misschien als een klein systeem, maar hier zit verrassend veel diepgang in. Je kunt bijvoorbeeld inzetten op betere drift, meer ringen, sterkere boosts of betere itemkansen. Daardoor voelt het alsof je echt een build kunt maken die bij je past. Speel je graag agressief, dan kun je daar je set-up op bouwen. Wil je vooral snelheid en controle, dan kan dat ook. Het geeft de game net dat extra laagje waardoor je langer blijft sleutelen dan je van een kart racer verwacht.
De personages zijn natuurlijk ook een groot deel van de fun. De Sonic-cast is ruim aanwezig, maar daarnaast duiken er ook andere Sega-figuren en DLC-personages op. Denk aan Joker uit Persona 5, Ichiban uit Like a Dragon, Hatsune Miku, SpongeBob, Minecraft-personages en later nog namen als Mega Man, PAC-MAN, TMNT en Avatar. Op papier is dat geweldig, maar er zit wel een flinke maar aan. Veel van die extra personages hebben namelijk geen voice acting. En dat voelt raar. Heel raar zelfs. Als je als Patrick of SpongeBob rijdt en er komt gewoon geen herkenbare stem uit, dan haalt dat toch een deel van de charme weg. Zeker in een game die verder zo luid, druk en energiek is.
De DLC-tracks die er nu zijn, zijn wel leuk. Bikini Bottom is simpel opgebouwd, maar heeft genoeg grappige momenten, zoals jellyfish, vulkanen en chaos met Plankton-achtige toestanden. Minecraft World is ook tof, vooral omdat je vanuit de Overworld naar de Nether gaat en de baan daardoor echt een andere sfeer krijgt. Toch lijken de eerste DLC-banen qua opbouw wat veel op elkaar. Ze hebben veel rechte stukken en vergelijkbare gevaren, dus ik hoop dat toekomstige DLC wat meer varieert.
Qua performance is de Switch 2-versie grotendeels sterk. In singleplayer en met twee spelers draait de game lekker soepel op 60 fps. Docked krijg je een scherpe presentatie en in handheld ziet het er ook gewoon goed uit. Vooral vergeleken met de originele Switch-versie is dit echt een flinke stap vooruit. Daar voelde het soms alsof de game meer wilde dan de hardware aankon, terwijl de Switch 2-versie veel dichter bij de andere current-gen versies zit.
Toch zijn er wel wat haken. In handheld lijkt de game gebruik te maken van dynamic resolution, en dat merk je vooral wanneer je richting een CrossWorld Ring rijdt. Dan kan het beeld ineens wat waziger worden terwijl de volgende omgeving wordt ingeladen. Het is meestal op een recht stuk, dus het verpest je race niet echt, maar je ziet het wel. Ook de batterij van de Switch 2 gaat vrij snel leeg als je deze game speelt. Dat is niet per se de schuld van Sonic Racing zelf, maar handig om te weten als je van plan bent lange sessies onderweg te spelen.
Het grootste minpunt zit bij lokale multiplayer met drie of vier spelers. Dan zakt de framerate terug naar 30 fps, en die blijft niet altijd stabiel. Het blijft speelbaar, maar bij een game die zo snel en druk is, merk je dat meteen. Zeker omdat de singleplayer zo soepel draait, voelt die downgrade best jammer. Juist dit is zo’n game die je makkelijk op tafel wilt gooien met vrienden, maar dan krijg je niet de beste versie van de ervaring.
Online werkt het gelukkig beter. Races vinden gaat makkelijk, de verbinding blijft stabiel en de ranking zorgt ervoor dat je steeds nog één race wilt doen. Ook Race Park is een leuke toevoeging, vooral omdat het met team-based modi wat meer variatie brengt. Denk aan races waarbij je samen ringen verzamelt, elkaar helpt met boosts of juist zoveel mogelijk aanvallen moet landen. Het is geen compleet nieuwe game binnen de game, maar het zorgt er wel voor dat je meer hebt dan alleen Grand Prix rijden.
Uiteindelijk is Sonic Racing: CrossWorlds op Switch 2 gewoon een hele sterke kart racer en misschien wel de eerste game in lange tijd die echt serieus in de buurt komt van Mario Kart. Niet omdat het Mario Kart probeert te kopiëren, maar omdat het zijn eigen tempo, chaos en stijl heeft. De CrossWorlds-gimmick werkt, de banen zijn leuk, de customization geeft diepgang en de game voelt in singleplayer heerlijk snel aan. De DLC is tot nu toe wat wisselend en de lokale vier-speler performance is jammer, maar de basis is zo sterk dat ik hier makkelijk overheen kan kijken.