Arcade racers zijn tegenwoordig zeldzaam. Natuurlijk heb je nog Forza Horizon, maar die serie zit inmiddels stevig in de “sim-cade” hoek met open werelden en een veilige formule. Het echte rauwe van een arcade racer mist eigenlijk nog een beetje tegenwoordig. Nu lijkt het erop dat Screamer een duit in het zakje wilt doen.
Met Screamer probeert Milestone een oude naam nieuw leven in te blazen, en dat doen ze op een manier die lijnrecht tegenover de huidige trend staat. Geen gelicenseerde supercars, geen enorme open wereld, maar een hypergestileerde, karaktergedreven racer die vooral één ding wil: anders zijn.
We gaan zien of dit werkt!
Een racer met een verhaal (en veel anime-invloeden)
Vanaf het eerste moment is duidelijk dat Screamer geen standaard racegame is. De game opent met een anime-achtige intro waarin personages net zo belangrijk zijn als de auto’s waarin ze rijden. Je krijgt dus voor je eerste race al een lading verhaal voor je kiezen waar je u tegen zegt. Ik was er niet op bedacht, maar goed als we het hele concept bekijken dan klopt het wel weer.
De kern van de game is The Tournament, een uitgebreide singleplayer modus waarin meerdere teams strijden in een illegaal kampioenschap. Elk team bestaat uit drie personages, allemaal met hun eigen motivatie, persoonlijkheid en onderlinge dynamiek.
Het idee is sterk.
Je leert de rivaliteiten kennen, relaties tussen teamleden en de redenen waarom iedereen meedoet. Het geeft de game een gezicht en dat zie je niet zo vaak in dit genre.
Maar… de uitvoering is wisselend.
De dialogen zijn vaak overdreven en soms ronduit cheesy. Dat hoeft geen probleem te zijn — het past ergens bij de stijl — maar er is simpelweg te veel van. De voice acting helpt daar niet altijd bij, waardoor het geheel soms eerder vermoeiend wordt dan meeslepend.
Daar komt bij dat The Tournament behoorlijk lang is. Misschien té lang. Het voelt alsof Milestone iets te ambitieus is geweest, waardoor het verhaal het tempo van de game af en toe tegenhoudt.
Toch is deze modus essentieel.
Niet alleen om het verhaal te volgen, maar vooral omdat het je stap voor stap leert hoe Screamer werkt — en geloof ons, dat is nodig.
Unieke gameplay die even wennen is
Screamer gooit het roer volledig om als het gaat om besturing. In plaats van de standaard aanpak gebruikt de game beide analoge sticks:
- Linkerstick → sturen
- Rechterstick → driften
Het is even wennen in het begin, dat geef ik toe. Maar na een paar races begint het kwartje wel te vallen en dan is het toch eigenlijk best wel chill.
Je moet constant meerdere dingen tegelijk managen:
- Sturen en driften combineren
- Gas en rem perfect timen
- Versnellingen handmatig optimaliseren
De game schakelt semi-automatisch, maar als je zelf het perfecte moment kiest, bouw je sneller boost op. Dat klinkt simpel, maar midden in een chaotische race is dat allesbehalve vanzelfsprekend.
Boost, strikes en pure chaos
Tijdens het racen bouw je meters op:
- Boost meter → voor snelheid
- Strike meter → voor aanvallen
Boost geeft je korte, krachtige versnellingen. Maar de echte chaos zit in de Strikes: een aanvals beweging waarmee je je tegenstanders van de baan kan beuken.
Het idee is geweldig en het werkt maar het uitvoeren ervan kan lastig zijn. Je moet opladen, richten en precies timen, terwijl alles op hoge snelheid gebeurt.
Toch zorgt dit systeem voor een heerlijke flow:
Boost → Strike → meer boost → opnieuw
Als je eenmaal in die flow zit, voelt Screamer fantastisch. Maar ik kan ook snappen dat je hier misschien niet in komt, of dat de game gewoon weg te lang duurt voordat je hier bent.
Niet altijd perfect gebalanceerd
Hoewel de gameplay sterk is, zijn er ook wat kanttekeningen.
Sommige circuits zijn erg technisch en zitten vol krappe bochten. Dat botst soms met de flow van de gameplay, die juist het beste werkt in:
- Lange rechte stukken
- Brede, vloeiende bochten
In die technische secties wordt het al snel rommelig. Auto’s botsen, lijnen worden onderbroken en het tempo zakt. Je wagen verliest namelijk echt een lading snelheid als je botst en met die circuits, zat ik vaker in de muur dan op de weg.
Dat kan deels aan skill liggen en oefening helpt zeker, maar het voelt soms alsof track design en gameplay niet altijd perfect op elkaar aansluiten.
Stijl, stijl en nog eens stijl
Waar Screamer écht uitblinkt, is presentatie.
De game druipt van stijl:
- Strakke UI
- Over-the-top visuele effecten
- Unieke voertuigdesigns
Alles voelt bewust overdreven en dat werkt in zijn voordeel.
Ook de soundtrack verdient een shout-out. Energieke tracks houden het tempo hoog en zorgen ervoor dat elke race intens aanvoelt.
Deze game hoeft dan ook niet subtiel te zijn en dat is merkbaar.
Content en replaywaarde
Naast The Tournament is er genoeg te doen:
- Arcade races
- Time trials
- Team-based modes
- Checkpoint challenges
Daarnaast zijn er multiplayer opties (online en offline), al konden die vooraf nog niet uitgebreid getest worden.
Wat ook goed werkt, is het unlock-systeem. Door te spelen krijg je:
- Nieuwe personages
- Customization parts
- Muziek en extra’s
Dit zorgt ervoor dat je gemotiveerd blijft om door te spelen, ondanks de soms lange campaign.
Conclusie
Screamer is een gedurfde, eigenzinnige arcade racer die precies doet wat het genre nodig heeft: risico nemen.
Niet alles werkt perfect. Het verhaal is te lang en niet altijd sterk genoeg, en sommige tracks botsen met de gameplay. Maar daar staat tegenover:
- Unieke en uitdagende besturing
- Sterke stijl en presentatie
- Verslavende gameplay zodra het klikt
Dit is geen game die je “even speelt”. Je moet erin investeren. Maar als je dat doet, krijg je een racer die echt anders is dan de rest.