Na de succesvolle Black Ops 6 van vorig jaar keert de serie terug naar de nabije toekomst met Black Ops 7, dat zich dit keer afspeelt in 2035. Treyarch gaat all in en meteen voor de grootste Black Ops ooit, helaas is groter toch niet altijd beter. Dit merk je zodra je de campaign gaat spelen, althans een poging tot doen is al genoeg.
Laten we beginnen met waar het misgaat. De campaign van Black Ops 7 is ambitieus, dat mag wel gezegd worden. Tien jaar na Black Ops 2 wordt David ‘Section’ Mason uit zijn pensioen gehaald omdat Raul Menendez op mysterieuze wijze is teruggekeerd van de dood. De Guild, een techgigant gebouwd op de resten van de criminele organisatie uit Black Ops 6, speelt hierin een duistere rol met CEO Emma Kagan als slechterik.
Het verhaal klinkt misschien wel interessant, maar dat is het allerminst. Binnen twintig minuten is al duidelijk dat Kagan en de Guild de bad guys zijn – elk mysterie verdampt meteen. Je krijgt een stel lauwe plot twists via cutscenes geserveerd, maar echt memorabel wordt het allemaal niet. Voor een campaign die werd aangekondigd als “mind-bending” bleef mijn brein verrassend ongebogen. Eigenlijk ging mijn hoofd meer richting irritatie dan richting wow wat vet.
Wat de campaign vooral irritant maakt is het bizarre design. Alle vijanden hebben zichtbare health bars en kunnen belachelijk veel schade opnemen voordat ze neergaan. In de hallucinatie-missies – waarbij je team Spectre One blootgesteld wordt aan angstgas Cradle – vecht je tegen nachtmerrieachtige versies van Guild soldiers, spinsels, vliegende monsters en eigenlijk gewoon reskins van zombies uit Zombies mode. Combineer dat met RPG-achtige level ups en je hebt een Call of Duty campaign die aanvoelt als een budget Destiny 2. Ik heb dan ook echt me best moeten doen om er doorheen te komen, meer omdat ik het gewoon echt niet kon waarderen,
De boss fights zijn het ergst. Eentje laat je bijvoorbeeld op daken vechten tegen een elite sniper die constant teleporteert en dezelfde drie zinnetjes herhaalt. De oplossing? Gewoon met z’n allen naar dezelfde plek rennen en haar met een belachelijke hoeveelheid vuurkracht uitschakelen. Niet echt spannend of tactisch.
Ook de “open” Avalon-missies op de wat grotere map is saai. Je gaat van objective naar objective zonder dat het eigenlijk echt goed voelt. Het voelt als een slechte mashup tussen lineaire COD-actie en open world-troep die niemand gevraagd heeft. Grote machetes die uit de lucht vallen, plantmonsters in Angola, Michael Rooker die een vliegdekschip tot moes slaat – het is allemaal zo gestoord dat het juist weer niet interessant meer is. Het is voor mij het Call of Duty gevoel echt wel even kwijt.
De ultieme showcase van dit design is Endgame, een herhaalbare PvE extraction mode op dezelfde Avalon-map. In principe speel je hier gewoon alles wat je in de campaign al gezien hebt nog een keer, maar dan met een nieuw upgrade-systeem en meer vrijheid. Het is in het begin prima voor casual speler, maar uiteindelijk is Endgame echt een saai verhaal zonder echte dopamine boost.
Gelukkig redt multiplayer de boel enigszins. Treyarch weet inmiddels wel hoe je een multiplayer FPS maakt, en dat merk je. Voor mij persoonlijk had het hele wall springen er niet in gehoeven. Ik ben meer een boots on the ground speler. Maar goed het is geen deal breaker en gebruik het eigenlijk niet zoveel.
Custom loadouts hebben nu Overclocks, upgrades voor equipment en scorestreaks die hun functionaliteit kunnen veranderen. Daarnaast zijn er hybrid perk specializations die voortbouwen op wat Black Ops 6 al had. Het systeem zit vol met wat meer diepgang, maar begint wel te complex te worden – het balanceert op het randje van overcomplicatie.
De gameplay zelf is snel, zoals we gewend zijn van een call of duty. Wel voelt het allemaal erg bekend – dit is gewoon opgewarmd Black Ops 6 met een paar aanpassingen. De 16 launch maps leunen zwaar op Treyarchs standaard three-lane layout, wat nog steeds werkt, begrijp me niet verkeerd. Maar de weg die ingeslagen was door Activision met meerdere wegen viel bij mij best fijn. En nu gaan we ergens vooruit, maar grijpen we ook terug. Het is van alles wat.
Een groot minpunt: veel calling cards en player card cosmetics zijn (deels) gemaakt met generative AI tools. Dit was ook niet netjes gecommuniceerd op Steam. Het voelt goedkoop aan en laat zien dat niet overal evenveel aandacht aan is besteed.
Van de nieuwe modi is Overload het leukst – een capture the flag-stijl mode die competitief en vermakelijk kan zijn. Skirmish, de 20v20 mode, valt tegen omdat de maps te groot en leeg aanvoelen voor de bewegingsset die juist draait om het beheersen van dichtere ruimtes. Daarbij geeft het hier mij echt het gevoel iets te willen doen richting een game als battlefield en daar gewoon in faalt.
Zombies is verrassend goed. Ashes of the Damned voelt als een souped-up versie van Black Ops 2’s Tranzit, met een gigantische figure-8 map en een upgradeable truck genaamd Ol’ Tessie die je zelf bestuurt. De vrijheid, controle en schaal maken dit de beste Zombies-ervaring in jaren. Er kan natuurlijk ook genoeg fout gaan, wat soms hilarisch en soms frustrerend is – maar zoals altijd is Zombies het leukst met vrienden.
Black Ops 7 is de eerste COD met een globaal progressiesysteem. Je verdient XP en unlock attachments in campaign, Endgame, multiplayer en Zombies allemaal door elkaar. Op papier klinkt dat geweldig, maar in de praktijk heeft het een apart effect.
Het is wel handig dat je wapens die je normaal niet gebruikt in multiplayer kunt levelen in Zombies, maar als je armor plating en zombies in de campaign tegenkomt en constant die Warzone-achtige “level up” en “unlock” notificaties ziet, voelt alles hetzelfde. Het lijkt alsof de game bang is dat je interesse verliest en constant prikkels naar je gooit in plaats van iets unieks te bieden per mode.
Conclusie
Call of Duty: Black Ops 7 is zonder twijfel de grootste Black Ops ooit, met een enorme hoeveelheid content en modi die je vooral met vrienden kunt vermaken. Maar groter betekent niet beter. De bizarre co-op campaign en Endgame mode missen de plank en voelen als mislukte experimenten. Multiplayer is solide maar weinig vernieuwend, en Zombies is het hoogtepunt.
Ik respecteer dat Treyarch, Raven en de andere Activision-studios hebben geprobeerd iets fris en onconventioneel te doen onder immense tijdsdruk, maar veel designkeuzes werken gewoon niet. Als je Black Ops 2 klassiekers wilt herbeleven in multiplayer of lekker wilt zombieën met je maten, dan is dit prima. Maar verwacht geen revolutie.
Call of Duty: Black Ops 7 is nu beschikbaar voor PC, PlayStation 5, PlayStation 4, Xbox Series X/S en Xbox One.